Μάης 1968: Η κοινωνική αντικαθεστωτική μνήμη ενάντια στην ιστορική λήθη

Στις 2 Μαΐου του ‘68, ο κοσμήτορας Πιερ Γκραπέν του πανεπιστημίου της Ναντέρ αδυνατεί να διαχειριστεί τις συγκρούσεις, που λαμβάνουν χώρα από τον Μάρτιο, μεταξύ των φοιτητών και των αρχών και κλείνει το πανεπιστήμιο με λοκ άουτ. Ακόμη, ανακοινώνεται ότι η διοίκηση θα αποβάλλει τους πρωταίτιους των επεισοδίων και παραπέμπει στο πειθαρχικό οκτώ φοιτητές.

Continue reading “Μάης 1968: Η κοινωνική αντικαθεστωτική μνήμη ενάντια στην ιστορική λήθη”

Στη μνήμη του αναρχικού Franco Serantini (1951-1972)

Μια σύντομη βιογραφία του Ιταλού αναρχικού Φράνκο Σεραντίνι, ο οποίος δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας αντιφασιστικής διαδήλωσης στις 5 Μάη 1972.

Ο Francisco Serantini γεννήθηκε στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας στις 16 Ιουλίου 1951 και εγκαταλείφθηκε στη γέννα. Πήρε και τα δυο του ονόματα από έναν αξιωματούχο με λογοτεχνική ευαισθησία ή από έναν ιερέα ή έναν αστυνομικό που είχε διαβάσει πρόσφατα στην εφημερίδα αναφορά του συγγραφέα Romagnol με το ίδιο όνομα, συγγραφέας γραφικών μυθιστορημάτων, ένα από τα οποία ήταν ο I Bastardi.

Υιοθετήθηκε στην ηλικία των δύο από ένα άτεκνο ζευγάρι. Μετά το θάνατο της θετής μητέρας του πήγε να ζήσει με τους παππούδες του στο Campobello di Licata. Σε ηλικία 9 ετών, μπήκε σε ίδρυμα στο Κάλιαρι.

Continue reading “Στη μνήμη του αναρχικού Franco Serantini (1951-1972)”

Luigi Camillo Berneri, 1897-1937

Η ζωή του διάσημου ιταλικού αναρχικού, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους σταλινικούς κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου

Ο Luigi Camillo Berneri γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1897 στην Lodi, στη Λομβαρδία της Βόρειας Ιταλίας. Ο πατέρας του ήταν τοπικός δημόσιος υπάλληλος. Η μητέρα του, Adalgisa Fochi, ήταν δασκάλα σε δημοτικό σχολείο, ενώ συμμετείχε και σε συνέδρια και προγράμματα για την προώθηση της παιδείας. Ο πατέρας της συμμετείχε στα κόκκινα πουκάμισα του Garibaldi[1], ενώ ο παππούς της ήταν μέλος της μυστικής κοινωνίας των «Carbonari»[2] και οπαδός του Mazzini[3].

Continue reading “Luigi Camillo Berneri, 1897-1937”

Σικάγο 1886: Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς, του Σ. Γιελεν

Όπως ο πανικός του 1873 σφράγισε τη γέννηση του συνειδητού εργατικού κινήματος σε εθνική κλίμακα, έτσι σφράγισε και τη γέννηση μιας πρακτικής και ρεαλιστικής αντίληψης για το σοσιαλισμό -αντίληψης που επρόκειτο να αντικαταστήσει τους απόμακρους ουτοπικούς πόθους των πρώτων σοσιαλιστών που περιορίζονταν σε “υψηλές” διανοουμενίστικες συζητήσεις και ρομαντικά δοκίμια. Από κείνη την εποχή οι σοσιαλιστές, αντί να τρέφουν ιδεαλιστικές ελπίδες για το αύριο, άρχισαν να δρουν για το σήμερα, οργανώνοντας διαδηλώσεις πεινασμένων, διαδηλώσεις ανέργων, απεργίες, μαζικές συγκεντρώσεις και πολιτικές καμπάνιες. Αρχικά λειτούργησαν μέσα από το Εργατικό Κόμμα των Η.Π.Α. που είχε ιδρυθεί το 1876 και που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις απεργίες των σιδηροδρομικών το 1877, ιδιαίτερα στο Σικάγο και το Σαιν Λούις. Μετά την αποτυχία αυτών των απεργιών το Εργατικό Κόμμα αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα που είχε σαν πρωταρχική του λειτουργία την πολιτική δράση, άσχετο αν διατήρησε φιλικές σχέσεις με τα συνδικάτα. Όταν έγινε αυτή η αλλαγή, η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ. διέταξε να σταματήσουν οι μαζικές συγκεντρώσεις για να παρουσιάσει στα νομοθετικά σώματα προτάσεις σχετικές με την καθιέρωση του οκτάωρου, αποφάσεις για την κατάργηση όλων των απαγορευτικών νομοσχεδίων και για την αγορά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σιδηροδρομικών και τηλεγραφικών γραμμών.

Continue reading “Σικάγο 1886: Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς, του Σ. Γιελεν”

Οι δρόμοι ακόμα φωνάζουν: Κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο…

Δημοσιεύτηκε στο 2ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ

Εργατική Πρωτομαγία

Σικάγο 1886

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το αμερικάνικο κράτος έθεσε τις βάσεις για να γίνει η παγκόσμια υπερδύναμη των ημερών μας. Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες εργάτες, ταξίδευαν από την Ευρώπη και αλλού αναζητώντας δουλειά. Το καπιταλιστικό σύστημα βασιζόταν κυρίως στο ολοκληρωτικό ξεζούμισμα των εργατών. Συνήθως, η εργάσιμη ημέρα υπολογιζόταν από την Ανατολή μέχρι τη Δύση του ηλίου, ενώ οι μισθοί αρκούσαν απλά για την επιβίωση των εργατών.

Continue reading “Οι δρόμοι ακόμα φωνάζουν: Κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο…”

Ο αιματοβαμμένος Μάης του 1936 στη Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια του μπαρμπα-Γιάννη Ταμτάκου

Δημοσιεύτηκε στο 2ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ

Καθώς δεν είμαι θεωρητικός, θα αναπτύξω ορισμένα πράγματα πρακτικά, τα οποία έζησα προσωπικά το Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη. Ήμουν κι εγώ μέσα στους 52 κατηγορούμενους που συνελήφθησαν ως υπεύθυνοι για τα γεγονότα. […] Τον Απρίλιο του 1936 είχε γίνει ένα συνέδριο των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη. Ένα από τα βασικά αιτήματα ήταν να εφαρμοστεί και ο νόμος περί «τόγκας» (σ.τ.ε. να συνεχιστεί δηλαδή η διαλογή του καπνού ανάλογα με την ποιότητα από τεχνίτες καπνεργάτες ώστε να μη χαθούν μεροκάματα)

Continue reading “Ο αιματοβαμμένος Μάης του 1936 στη Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια του μπαρμπα-Γιάννη Ταμτάκου”

Η «ΣΥΜΜΟΡΙΑ MATESE»

Η «προπαγάνδα με την πράξη» στην Ιταλία του 19ου αιώνα

Η ιστορία του Ιταλικού Αναρχισμού στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, περίοδος σχηματισμού του σαν οργανωμένο κίνημα ανθρώπων και ιδεών, είναι και η ιστορία μιας ολόκληρης σειράς από απόπειρες εξεγέρσεων (ή συνωμοσιών όπως αποκαλούνταν). Αυτές τις εκμεταλλεύθηκε η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τη συνήθη εικόνα του αναρχικού σαν ληστή και παλιανθρώπου, αλλά την ίδια στιγμή συνέβαλαν σημαντικά, με τη λαϊκή αποδοχή που είχαν, στην κατανόηση και εξάπλωση των ελευθεριακών ιδεών.

Continue reading “Η «ΣΥΜΜΟΡΙΑ MATESE»”

ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ: Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Αναρχικοί Παρτιζάνοι στην Καράρα
Ντοκυμαντέρ για τη συμβολή των αναρχικών στην Ιταλική αντίσταση στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με αφορμή τη σημερινή (25 Απρίλη) μέρα απελευθέρωσης της Ιταλίας από το φασισμό, παραθέτουμε κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο «Η αντίσταση των Ιταλών αναρχικών ενάντια στο Φασισμό», εκδ. Ελεύθερος Τύπος σχετικά με τη δράση των αναρχικών κατά των ιταλών φασιστών ήδη από τη δεκαετία του 1920, καθώς  ενώ έχουν γραφτεί πολλά για την αντίσταση του ιταλικού λαού εναντίον του φασισμού, ελάχιστα από αυτά αναφέρονται  στη συμβολή του αναρχικού κινήματος σε αυτήν, κάτι για το οποίο φρόντισε επιμελώς τόσο η αστική όσο και η καθεστωτική αριστερή προπαγανδιστική μηχανή.

Στο βιβλίο, παρατίθενται άρθρα διάφορων αναρχικών εφημερίδων που εξιστορούν λεπτομερώς την πλούσια αντιστασιακή δράση των αναρχικών –τόσο εντός, όσο και εκτός Ιταλίας, από το 1919 ως το 1945. Τα κείμενα που εμπεριέχει αναφέρονται στις πρώτες αναρχικές αντιφασιστικές ομάδες κρούσης, στις απόπειρες κατά της ζωής του Μουσολίνι, στις αντάρτικες επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του πολέμου, στις μεταπολεμικές επιθέσεις εναντίον των φασιστών, καθώς και στην συμμετοχή των Ιταλών αναρχικών στον αγώνα κατά του φρανκισμού κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης του 1936.

Continue reading “ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ: Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ”

“Η προπαγάνδα δεν αρκεί” του Diego Abad De Santillan

Από άρθρο του Diego Abad De Santillan που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα La Protesta το 1929. Περιλαμβάνεται στον Α’ τόμο (Το κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα) του βιβλίου “Ένα ελευθεριακό πρόταγμα. Ιστορία, Εξέλιξη και Πράξη”, εκδόσεις “Στάσει Εκπίπτοντες”. Το άρθρο περιέχει ακόμα ένα κεφάλαιο με τίτλο Άμεση οικοδομητική δράση.

Continue reading ““Η προπαγάνδα δεν αρκεί” του Diego Abad De Santillan”

Στη μνημη της αναρχικης Amparo Poch y Gascón

Στις 15 Απριλίου 1968 πεθαίνει στην εξορία (στην Τουλούζ της Γαλλίας) η Amparo Poch y Gascón, ένα από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης και του περιοδικού Mujeres Libres. Ίδρυσε τα liberatorios de prostitución, σπίτια απελευθέρωσης για πόρνες, όπου θα μπορούσαν να λάβουν υγειονομική περίθαλψη, ψυχοθεραπεία και επαγγελματική εκπαίδευση για να τους επιτρέψουν να είναι οικονομικά ανεξάρτητες.

Continue reading “Στη μνημη της αναρχικης Amparo Poch y Gascón”