94 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΣΑΚΟ ΚΑΙ ΒΑΝΤΣΕΤΙ (EKTΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 22/8/1927)

94 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΣΑΚΟ ΚΑΙ ΒΑΝΤΣΕΤΙ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

“Το μόνο που λειτουργεί είναι η μνήμη. Η συλλογική μνήμη. Επίσης η πιο μικρή και θλιβερή ατομική μνήμη. Έχω όμως και την υποψία ότι δύσκολα επιβιώνει η μία δίχως την άλλη, ότι δεν μπορούν να πλαστούν θρύλοι χωρίς προσωπικές αφηγήσεις. Ότι τελικά δεν υπάρχουν χώρες δίχως παραμύθια με νεράιδες κάτω από τη σκιά τους.”

Taibo II

‘’Αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά, η ζωή μου θα είχε μείνει μια ασήμαντη αποτυχημένη ζωή. Τώρα πλέον ξέρουμε πως δεν αποτύχαμε: αυτή ήταν η πορεία μας και ο θρίαμβός μας. Ποτέ στη ζωή μας δεν ελπίζαμε ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση των ανθρώπων, όσα κάναμε τώρα κατά λάθος. Τα λόγια μας, η ζωές μας, ο πόνος μας, δεν υπήρξαν για το τίποτα. Η αφαίρεση των ζωών μας, της ζωής ενός καλού παπουτσή και ενός τίμιου ψαρά, οι τελευταίες μας στιγμές, μας ανήκουν. Η αγωνία αυτή είναι ο θρίαμβός μας.’’

Νικόλα Σάκο

Μπορεί να έχουν περάσει 94 χρόνια από την εκτέλεση των δύο αναρχικών και ορισμένοι να θεωρούν ότι ανήκει πλέον στο μουσείο της ιστορίας. Η υπόθεση τους όμως παραμένει ενοχλητικά επίκαιρη, καθώς πολλά από τα στοιχεία της, είναι πολύ οικεία (τηρουμένων πάντα των αναλογιών) και στο σήμερα. Το σαθρά και χαλκευμένα κατηγορητήρια, οι καταδίκες και οι φυλακίσεις χωρίς στοιχεία, η εκδικητικότητα και ο ρεβανσισμός του καθεστώτος αποτελούν εικόνες της σημερινής βαρβαρότητας της εξουσίας. Μιας εξουσίας η οποία ασκεί φρονηματικές διώξεις, κατασκευάζει ‘’ατομικούς τρομοκράτες’’, φυλακίζει ανθρώπους είτε λόγω της πολιτικής τους ένταξης, είτε λόγω της ιδεολογικής τους τοποθέτησης, είτε ακόμα ακόμα λόγω των φιλικών και συγγενικών τους σχέσεων. Μιας εξουσίας η οποία θωρακίζεται μέσω της θέσπισης του καθεστώτος εξαίρεσης για τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγωνιστές. Ένα καθεστώς που εδραιώνεται μέσα από τις ειδικές νομοθεσίες των τρομονόμων ο οποίος επιβάλλει ειδικές δίκες, ειδικά κατηγορητήρια, στέρηση βασικών δικαιωμάτων, ειδικά κελιά και ειδική μεταχείριση. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη βλέπουμε να στήνεται βιομηχανία διώξεων, να επιβάλλονται εξοντωτικές ποινές, αγωνιστές να σέρνονται διαρκώς στα δικαστήρια και να βρίσκονται διαρκώς σε δικαστική ομηρία. Βλέπουμε ολόκληρα χωριά να διώκονται με τρομονόμους, να γίνονται εισβολές σε σπίτια, να γίνονται αποβάσεις των ΜΑΤ σε περιοχές μετατρέποντας τες σε κατεχόμενες ζώνες. Πολιτικοί κρατούμενοι στερούνται τις άδειες και τους ζητείται δήλωση μετάνοιας, ενώ παράλληλα προετοιμάζονται νέες διώξεις εξαιτίας των αγωνιστικών τους τοποθετήσεων μέσα στις φυλακές.

Continue reading “94 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΣΑΚΟ ΚΑΙ ΒΑΝΤΣΕΤΙ (EKTΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 22/8/1927)”

Η επίθεση του Mateo Morral εναντίον του Alfonso XIII

Στις 31 Μαΐου 1906, ο αναρχικός Mateo Morral επιτέθηκε στους βασιλιάδες της Ισπανίας, τον Alfonso XIII και τη Victoria Eugenia de Battemberg, την ημέρα του γάμου τους στη Μαδρίτη.

Continue reading “Η επίθεση του Mateo Morral εναντίον του Alfonso XIII”

ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ: Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Αναρχικοί Παρτιζάνοι στην Καράρα
Ντοκυμαντέρ για τη συμβολή των αναρχικών στην Ιταλική αντίσταση στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με αφορμή τη σημερινή (25 Απρίλη) μέρα απελευθέρωσης της Ιταλίας από το φασισμό, παραθέτουμε κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο «Η αντίσταση των Ιταλών αναρχικών ενάντια στο Φασισμό», εκδ. Ελεύθερος Τύπος σχετικά με τη δράση των αναρχικών κατά των ιταλών φασιστών ήδη από τη δεκαετία του 1920, καθώς  ενώ έχουν γραφτεί πολλά για την αντίσταση του ιταλικού λαού εναντίον του φασισμού, ελάχιστα από αυτά αναφέρονται  στη συμβολή του αναρχικού κινήματος σε αυτήν, κάτι για το οποίο φρόντισε επιμελώς τόσο η αστική όσο και η καθεστωτική αριστερή προπαγανδιστική μηχανή.

Στο βιβλίο, παρατίθενται άρθρα διάφορων αναρχικών εφημερίδων που εξιστορούν λεπτομερώς την πλούσια αντιστασιακή δράση των αναρχικών –τόσο εντός, όσο και εκτός Ιταλίας, από το 1919 ως το 1945. Τα κείμενα που εμπεριέχει αναφέρονται στις πρώτες αναρχικές αντιφασιστικές ομάδες κρούσης, στις απόπειρες κατά της ζωής του Μουσολίνι, στις αντάρτικες επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του πολέμου, στις μεταπολεμικές επιθέσεις εναντίον των φασιστών, καθώς και στην συμμετοχή των Ιταλών αναρχικών στον αγώνα κατά του φρανκισμού κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης του 1936.

Continue reading “ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ: Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ”

Η Πιάτσα Φοντάνα και ο “τυχαίος” θάνατος ενός αναρχικού

Με αφορμή τη συμπλήρωση 51 χρόνων από την έκρηξη της βόμβας στην Πιάτσα Φοντάνα του Μιλάνο και την κρατική δολοφονία του αναρχικού Πινέλι. 

Μέχρι σήμερα κρατάμε ζωντανή την αλήθεια απέναντι στα ψέματα του κράτους.

Ο Πινέλι δολοφονήθηκε. Ο Βαλπρέντα είναι αθώος. Η σφαγή είναι του κράτους. Κατηγορούνται οι αναρχικοί για να γλυτώσουν οι φασίστες.

Το κείμενο περιλαμβάνεται στην έκδοση “ΠΙΑΤΣΑ ΦΟΝΤΑΝΑ (ΜΙΛΑΝΟ 1969) | ΣΚΑΛΑ (ΒΕΡΚΕΛΩΝΗ 1978) | ΜΑΡΦΙΝ (ΑΘΗΝΑ 2010): Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΩΣ ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ” που εκδόθηκε το Νοέμβρη του 2016 με αφορμή την ολοκλήρωση της δίκης του αναρχικού Θοδωρή Σίψα για την υπόθεση Μαρφίν.

Continue reading “Η Πιάτσα Φοντάνα και ο “τυχαίος” θάνατος ενός αναρχικού”

Ερρίκο Μαλατέστα (14 Δεκεμβρίου 1853- 22 Ιουλίου 1932)

malatestaΟ Ερρίκο Μαλατέστα (Errico Malatesta, 14 Δεκεμβρίου 1853- 22 Ιουλίου 1932) ήταν Ιταλός αναρχικός. Μεγάλο μέρος της ζωής βρισκόταν σε εξορία από την πατρίδα του, την Ιταλία και συνολικά πέρασε πάνω από δέκα χρόνια στην φυλακή. Έγραψε και εξέδωσε ριζοσπαστικές εφημερίδες ενώ ήταν φίλος του Μιχαήλ Μπακούνιν. Continue reading “Ερρίκο Μαλατέστα (14 Δεκεμβρίου 1853- 22 Ιουλίου 1932)”

Θεματική ραδιοφωνική εκπομπή για την Πρωτομαγιά

Θεματική ραδιοφωνική εκπομπή για τα γεγονότα της Πρωτομαγιάς του Σικάγο το 1886 και της Θεσσαλονίκης το 1936. Εξέπεμψε για πρώτη φορά από το ραδιοφωνικό πρόγραμμα του “δυσήνιου ήχου” μέσω της συχνότητας του Ράδιο Κατάληψη 93,7 fm στην Πάτρα. Βασίζεται στην έκδοση της αναρχικής ομάδας “δυσήνιος ίππος” με τίτλο “1 Μάη – Κίνημα χωρίς μνήμη είναι κίνημα χωρίς προοπτική”.

Μπορείτε να δείτε τη μπροσούρα εδώ: https://ipposd.wordpress.com/2014/04/…

Για την ιστορία, το Ράδιο Κατάληψη λειτούργησε εντός της Κατάληψης Παραρτήματος, από το ξέσπασμα της κοινωνικής εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 μέχρι την εκκένωση της από το κράτος, τον Αύγουστο του 2013. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο λινκ https://radiokatalipsi.espiv.net/

“Κάντε τόπο να περάσει η FAI” | Η Πρωτομαγιά του 1931 στη Βαρκελώνη

Αναδημοσίευση από https://anthostoukakou.blogspot.com/

Στις 14 Απριλίου του 1931 οι λαϊκές γειτονιές σε ολόκληρη την Ισπανία γιόρταζαν την πτώση της επταετούς δικτατορίας του Primo de Rivera και την επάνοδο στη δημοκρατία. Ήταν η ημερομηνία γέννησης της Β’ Ισπανικής Δημοκρατίας. Τα συνδικάτα της CNT[1] όμως, ήδη από την επομένη άρχισαν τις ετοιμασίες για την πορεία της εργατικής Πρωτομαγιάς, ενώ διοργάνωσε εκδηλώσεις και ομιλίες για να ακουστεί σε ολόκληρο το σώμα της εργατικής τάξης η στάση που κρατάει η Συνομοσπονδία απέναντι στο νέο καθεστώς. Το γενικό πλαίσιο έδωσε ο Buenaventura Durruti στην πρώτη ομιλία που έκανε προς την Καταλανική εργατική τάξη την Κυριακή 18 Απριλίου: Continue reading ““Κάντε τόπο να περάσει η FAI” | Η Πρωτομαγιά του 1931 στη Βαρκελώνη”

Μισός αιώνας από την «κρατική σφαγή» της Πιάτσα Φοντάνα

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το blog Prolet connect Ταξική Ενότητα και Οργάνωση – Ή γηροκόμοι του καπιταλισμού ή νεκροθάφτες…

Στις 16:37 της 12ης Δεκεμβρίου 1969 μια βόμβα μεγάλης ισχύος εξερράγη στην αίθουσα αναμονής της Εθνικής Αγροτικής Τράπεζας στο Μιλάνο. Οι νεκροί ήταν 17, οι τραυματίες 88. Ήταν ένα γεγονός που άλλαξε την ιστορία της Ιταλίας και διέλυσε μια για πάντα την εικόνα του «καλού κράτους», αποδεικνύοντας ότι το κράτος, όποτε το θελήσει, μπορεί να δολοφονεί ατιμώρητα τους πολίτες του.

Δεν ήταν ωστόσο η μοναδική βομβιστική ενέργεια εκείνης της χρονιάς. Μια σειρά από βόμβες, 23 στον αριθμό, είχαν τοποθετηθεί από τις 25 Απριλίου – άλλες εξερράγησαν κι άλλες βρέθηκαν ανέπαφες λόγω αστοχίας υλικού. Την 12η Δεκεμβρίου είχαν τοποθετηθεί συνολικά πέντε βόμβες, τρεις στο Μιλάνο και δυο στη Ρώμη. Η δεύτερη βόμβα στο Μιλάνο δεν εξερράγη. Στη Ρώμη σημειώθηκαν τρεις εκρήξεις και τραυματίστηκαν άλλα 16 άτομα. Όλα αυτά μέσα σε 53 λεπτά.

Οι βομβιστικές αυτές επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν από την Όρντινε Νουόβο (Νέα Τάξη), μια οργάνωση της άκρας δεξιάς. Ο Φράνκο Φρέντα και ο Τζοβάνι Βεντούρα καταγράφηκαν στην τελευταία απόφαση του Εφετείου το 2005 ως οι υπεύθυνοι για τη σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα, ενώ ο Κάρλο Ντιτζίλιο ομολόγησε ο ίδιος ότι ήταν ο οπλονόμος και ο κατασκευαστής των βομβών της ομάδας.

Ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός Πάολο Εμίλιο Ταβιάνι, επί πολλά χρόνια υπουργός Εσωτερικών, σε μια απόρρητη κατάθεση στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή για την Τρομοκρατία και τις Σφαγές διηγήθηκε ότι ένας αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών του στρατού, ο Ματέο Φούσκο Ντι Ραβέλο, –κοντινός στο περιβάλλον της οργάνωσης Όρντινε Νουόβο– την ίδια εκείνη μέρα (12η Δεκεμβρίου) έπρεπε να ξεκινήσει από τη Ρώμη με αποστολή να «δώσει εντολή για τη ματαίωση των βομβιστικών ενεργειών που θα γίνονταν στο Μιλάνο».

Ο Ματέο Φούσκο δεν πρόλαβε καν να φύγει από την πρωτεύουσα γιατί η βόμβα είχε ήδη εκραγεί. Η δήλωση αυτή του Ταβιάνι αποτελεί μια ηχηρή παραδοχή της εμπλοκής του κράτους στη σφαγή. Οι δυνάμεις της αστυνομίας, υπό την καθοδήγηση των μυστικών υπηρεσιών, διεξήγαγαν όμως και άλλες επιχειρήσεις:

  1. Έκαναν τις έρευνες να στραφούν προς τους αναρχικούς, ενοχοποιώντας τους με φανερά ψεύτικα στοιχεία.
  1. Κατέστρεψαν τη ζωή του προσχεδιασμένου ενόχου, του αναρχικού Πιέτρο Βαλπρέντα, ο οποίος έμεινε στη φυλακή σχεδόν τρία χρόνια παρ’ ότι ήταν αθώος, ενώ για να στηριχτεί η λυσσασμένη δίωξή του χαλκεύτηκαν και αποδεικτικά στοιχεία.
  1. Η ίδια ισοπεδωτική μανία επιδείχτηκε και εναντίον του αναρχικού Πίνο Πινέλι, ο οποίος κρατήθηκε παράνομα για τρεις μέρες στο αρχηγείο της αστυνομίας του Μιλάνου, σχεδόν νηστικός και άυπνος, όπου κλήθηκε να απολογηθεί για εξαιρετικά βαριές μα αβάσιμες κατηγορίες (τις τοποθετήσεις βομβών σε τρένα τον Αύγουστο του ’69). Ο Πινέλι, έχοντας φτάσει στα όριά του, λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα της 16ης Δεκεμβρίου «πέφτει» από τον τέταρτο όροφο του αστυνομικού μεγάρου. Ο Ντάριο Φο θα δραματοποιήσει τα γεγονότα στο θεατρικό έργο «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού».
  1. Παρεμπόδισαν τις έρευνες των δικαστών Τζανκάρλο Στιτς και Πιέτρο Καλότζερο οι οποίοι ήταν οι πρώτοι, το 1971, που έστρεψαν τις έρευνες προς την πλευρά των νεοφασιστών.
  1. Βοήθησαν να διαφύγουν στο εξωτερικό ο Μάρκο Ποτσάν (συνεργάτης του Φράνκο Φρέντα) και ο Γκουίντο Τζανετίνι, άνθρωπος των μυστικών υπηρεσιών και σύνδεσμος ανάμεσα στο κράτος και την Όρντινε Νουόβο.
  1. Την άνοιξη του 1973 έδωσαν στο μέλος της Όρντινε Νουόβο Τζοβάνι Βεντούρα την ευκαιρία να διαφύγει από τη φυλακή της Μόντσα.

***

Πενήντα χρόνια μετά τη Σφαγή του Κράτους της 12ης Δεκεμβρίου 1969 στην Πιάτσα Φοντάνα φαίνεται ότι έρχεται στο φως και το όνομα εκείνου που τοποθέτησε με τα ίδια του τα χέρια τη βόμβα στην Αγροτική Τράπεζα. Το γνωστοποίησε ένα άρθρο της εφημερίδας Il Fatto Quotidiano που αναφέρεται στο βιβλίο του πρώην δικαστή του Μιλάνου Γκουίντο Σαλβίνι.

Στο βιβλίο La maledizione di Piazza Fontana (Η κατάρα της Πιάτσα Φοντάνα) ο Γκουίντο Σαλβίνι, αναφέρει ότι τον εκρηκτικό μηχανισμό συναρμολόγησε ο φασίστας Ντέλφο Τζόρτζι που σήμερα ζει στην Ιαπωνία και για τον οποίο δεν έχει καταθέσει ποτέ αίτημα έκδοσης το ιταλικό κράτος. Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2005 το Εφετείο επικύρωσε την απαλλαγή των κατηγορούμενων νεοφασιστών (Ντέλφο Τζόρζι, Κάρλο Μαρία Μάτζι, Κάρλο Ντιτζίλιο και Τζανκάρλο Ρονιόνι) για τη σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα (στο πλαίσιο της τρίτης δίκης που έχει διεξαχθεί για την υπόθεση) υποστηρίζοντας ότι οι ένοχοι ήταν αυτοί που είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα στην πρώτη δίκη (Φρέντα και Βεντούρα), αλλά από τη στιγμή που είχαν αθωωθεί στον ανώτατο βαθμό σε προηγούμενη δίκη δεν μπορούσαν να ξαναδικαστούν για το ίδιο έγκλημα. Επίσης, οι συγγενείς των θυμάτων κλήθηκαν να πληρώσουν τα δικαστικά έξοδα. Έτσι η σφαγή παρέμενε ουσιαστικά χωρίς καταδικασμένους φυσικούς αυτουργούς.

Τον Σεπτέμβριο του 2008 ο δικαστής Γκουίντο Σαλβίνι, που διεξήγαγε την έρευνα η οποία και οδήγησε στην τελευταία δίκη σχετικά με τη σφαγή, έλαβε ένα γράμμα από έναν πρώην φασίστα της Όρντινε Νουόβο από την Πάντοβα. «Σας παρακαλώ να επικοινωνήσετε προσωπικώς μαζί μου για νέες πληροφορίες σχετικά με την Πιάτσα Φοντάνα». Ήταν το πρώτο βήμα μιας μακράς έρευνας, που από εκείνο το σημείο κι έπειτα έγινε με προσωπική πρωτοβουλία του πρώην δικαστή.

Σύμφωνα με το βιβλίο που συνέγραψε ο Σαλβίνι, αυτός που μετέφερε και τοποθέτησε τη βόμβα μέσα στην Αγροτική Τράπεζα ήταν ένας πρώην αλεξιπτωτιστής από τη Βερόνα του οποίου ο πατέρας ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος κάποιας τράπεζας. Το ιταλικό μπλογκ αντιπληροφόρησης «Contropiano» εξακρίβωσε ότι ο «αλεξιπτωτιστής» είναι ο  Κλαούντιο Μπιτζάρι, μέλος της νεοφασιστικής οργάνωσης Όρντινε Νουόβο (Νέα Τάξη). Τα χρόνια που ακολούθησαν τη σφαγή διέφυγε στην Ελλάδα των συνταγματαρχών και στη συνέχεια στην Ελβετία, προτού επιστρέψει στην Ιταλία. Ο Μπιτζάρι πέθανε πριν από περίπου έναν μήνα.

Το ελληνικό ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι ο Μπιτζάρι, μαζί με τον επίσης νεοφασίστα Έλιο Μασαγκράντε, βρήκαν καταφύγιο στην Ελλάδα και μάλιστα άνοιξαν και δυο επιχειρήσεις: το εστιατόριο «Βερόνα» στην Πλάκα (με συνεταίρο τον έλληνα ναζιστή Αριστοτέλη Καλέντζη) και το ταξιδιωτικό γραφείο «Νόστος» στην οδό Μητροπόλεως. Ο Μπιτζάρι δούλευε ως μάγειρας στο εστιατόριο «Βερόνα» και ως καθηγητής ιταλικών. Το περιοδικό Αντί ήδη από το 1975 είχε διεξάγει έρευνα και είχε δημοσιεύσει μια φωτογραφία του Μπιτζάρι (βλ. φωτο).

Το πλέον κωμικοτραγικό είναι ότι, πέρα από την προφανή κάλυψη που το ελληνικό κράτος (και μετά τη Χούντα) πρόσφερε στους φυγάδες ιταλούς νεοφασίστες, ο τότε υπουργός Συγκοινωνιών είχε ξεκινήσει συζητήσεις μαζί τους για να φτιάξουν μια σχολή «αθλητικού αλεξιπτωτισμού»!

Παρ’ ότι φυγάδες, δεν είχαν σταματήσει τη φασιστική πολιτική τους δράση. Έτσι, την 25η Μαρτίου του 1975 συμμετείχαν στα επεισόδια που σημειώθηκαν στα Προπύλαια, όταν ομάδα νεοφασιστών, η οποία είχε ξεκινήσει από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, ντυμένοι ομοιόμορφα και φορώντας κοκάλινα γάντια, «ήρθε σε αντιπαράθεση με δημοκρατικούς πολίτες» όταν οι πρώτοι χαιρέτισαν ναζιστικά την ώρα που περνούσαν τα τεθωρακισμένα, και φώναξαν συνθήματα όπως «Ε.Σ.Α-Ε.Σ.Α. θ’ αναστηθείς ξανά». Ανάμεσα τους ορισμένοι Ιταλοί, ο Αριστοτέλης Καλέντζης και ο Νίκος Μιχαλολιάκος. Ήταν μια από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις των νεοφασιστών στη Μεταπολίτευση.

Οι σχέσεις της ελληνικής Χούντας με τη σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα είναι ένα ακόμα σκοτεινό σημείο της υπόθεσης. Κλείνοντας θα πούμε ότι τη 12η Δεκεμβρίου 1969, λίγο πριν η επιτροπή υπουργών Εξωτερικών του συμβουλίου της Ευρώπης, που συνεδρίαζε στο Παρίσι, προχωρήσει στην αποβολή της χούντας και άρα της Ελλάδας από την Ευρώπη, ο υπουργός Εξωτερικών του καθεστώτος Πιπινέλης διέκοψε τη διαδικασία και ανακοίνωσε την ελληνική αποχώρηση. Το πρωινό της 12ης Δεκεμβρίου ο δικτάτορας Παπαδόπουλος είχε δηλώσει, απευθυνόμενος στις χώρες της Ευρώπης που ήθελαν να διώξουν την Ελλάδα από το Συμβούλιο: Ας είναι προσεκτικοί διότι η δημοκρατία στις χώρες τους κινδυνεύει. Ας σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και ας αντιμετωπίσουν αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσουν (…) Η νέα ανατρεπτική δύναμη είναι η αναρχία. Η αναρχία που δημιουργήθηκε από τη μεταμόρφωση του κοινωνικού ανθρώπου σε άνθρωπο με προσωπικότητα, απολύτως ελεύθερο και που αντιδρά, σπρωγμένος από το ένστικτο, ως θηρίο στη ζούγκλα. Η κατάσταση μπορεί να εξελιχθεί επικίνδυνα, ωιμέ, πολύ επικίνδυνα για όλους.

Ο Κροπότκιν και το έργο του

Αναδημοσίευση από το blog Κιχώτες του Ιδανικού

Το κείμενο αυτό του ΜΑΞ ΝΕΤΤΛΩ γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στην αγγλική «Freedom» το Φεβρουάριο του 1921, λίγο μετά το θάνατο του Κροπότκιν στις 8 Φλεβάρη, τον ίδιο χρόνο, με τον τίτλο «Kropotkin at Work». Το 1998 κυκλοφόρησε σε ξεχωριστή μπροσούρα από το Barricade Books / Infoshop, στη Μελβούρνη, από όπου και έγινε η ελεύθερη μετάφραση .

Η προσωπικότητα και οι ιδέες του Κροπότκιν ήσαν τόσο πολύ διαδεδομένες ανάμεσα στους συντρόφους και το ευρύ κοινό, τουλάχιστον μέχρι το 1914, που ελάχιστα μόνο μένει να ειπωθούν αυτή την ώρα του θανάτου του, όταν κάποιος δεν έχει διάθεση να συλλέξει το πλήθος των γεγονότων και των εικόνων, να αναλύσει λεπτομερώς ιδέες ή να καταγράψει μικρά γνωρίσματα και ανέκδοτες πτυχές της ζωής του. Ξανά, αυτή η Επανάσταση, που αφέθηκε να χαθεί το 1914 και που από τότε γράφεται με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα, με μια αυξανόμενη τάση ωρίμανσης, φαίνεται ακόμα μια τόσο ατακτοποίητη υπόθεση που δύσκολα μπορούμε να υπολογίσουμε τις διαφορετικές απασχολημένες μ’ αυτήν δυνάμεις και τις προβλέψεις για την τελική της κατεύθυνση. Έτσι, με αρκετούς παράγοντες κρυφούς ακόμα, όσον αφορά τη λεπτομερή μας παρατήρηση τουλάχιστον, δεν μπορούμε να κρίνουμε ορθά, αυτή τη στιγμή, την επιρροή του έργου, της ζωής και των ιδεών του Κροπότκιν και να επιμείνουμε σε όλα αυτά που συνέβησαν και με μεγαλύτερη επιμονή σε όλα αυτά που προετοιμάζονται.

Continue reading “Ο Κροπότκιν και το έργο του”

Osvaldo Bayer (18 February 1927 – 24 December 2018)

Πέθανε, στις 24 Δεκέμβρη, στα 91 του χρόνια ο ελευθεριακός ιστορικός και αγωνιστής, Οσβάλντο Μπάγιερ. Γεννήθηκε στο Μπουενος Άιρες, το 1927. Το 1974 εξορίστηκε από την Αργεντινή στη Γερμανία και το έργο του για την εξέγερση -και τη σφαγή από τον αργεντίνικο στρατό- των απεργών εργατών γης στην Παταγονία το 1920, απαγορεύτηκε. Επέστρεψε το 1983 όπου έζησε μέχρι το θάνατό του.

Με το έργο του φώτισε σημαντικές στιγμές της κοινωνικής πάλης όπου ο αναρχισμός είχε μεγάλο αντίκτυπο…

Βιβλία του μεταφρασμένα στα ελληνικά:
Η εξέγερση στην Παταγονία (κουκκίδα)
Οι αναρχικοί απαλλοτριωτές (ελεύθερος τύπος)
Προς την απόλυτη ελευθερία με ένα 45άρι κολτ (διάδοση)

“Eπέλεξα τον αναρχισμό για να σωθεί από τη λήθη, δεδομένου ότι οι περονιστές είχαν αποκρύψει την ιστορία του εργατικού κινήματος πριν από το 1945. Για πολλά χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι ο συνδικαλισμός και η πάλη των εργαζομένων γεννήθηκαν με τον Περόν, πράγμα που δεν ισχύει.

Ο Τρότσκι είπε κάποτε ότι αν δεν υπήρχαν οι αναρχικοί θα έπρεπε να τους εφεύρουμε, γιατί έχουν κάνει πολύ καλό στην ανθρωπότητα με την αταλάντευτη αντίσταση τους. Αποδείχθηκε πως  είχαν μια γραμμή που δεν εγκατέλειψαν ποτέ, γεγονός που σε αυτή ή σε οποιαδήποτε άλλη ιστορική στιγμή περιλαμβάνει πολλές θυσίες.

Ο αναρχικός ξέρει ότι δεν θα πάρει ποτέ πολιτική θέση, ούτε ένα γραφείο της Συνδικαλιστικής Ένωσης. Ήταν και είναι μια ιδεολογία στην υπηρεσία της κοινωνίας, και όχι για να κατέχει κανείς υψηλές θέσεις. Είναι αυτές οι χειρονομίες που κάνουν ορατή την επιθυμία τους για μια ζωή με αξιοπρέπεια για όλη την ανθρωπότητα.

Αυτό με ελκύει πολύ, γι ‘ αυτό τους έχω ακολουθήσει ως άνθρωπος και ως εκ ιστορικός, χωρίς, ωστόσο, αυτό να τους απαλλάσσει από την κριτική μου. Νομίζω ότι το κίνημα πρέπει να ξεπεράσει ορισμένες απόλυτες σκέψεις, αν δεν θέλει να πέσει στο σεχταρισμό. Πρέπει να το παλέψουμε αυτό: για χάρη του αναρχισμού, ο αναρχικός πρέπει να είναι τα πάντα, εκτός από σχισματικός”.

Osvaldo Bayer, 2013