ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ-ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΕΚΤΟΣ ΕΣΤΙΩΝ | ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ – ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΕΚΤΟΣ ΕΣΤΙΩΝ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗ

«Η κυβέρνηση και το κράτος βλέπει τους οικότροφους ως «βάρος» και «κόστος» και αποποιείται τις ευθύνες τους αντί να πάρει μέτρα προστασίας για αυτούς. Χαρακτηριστικό της αδιαφορίας τους είναι ότι στη ΦΕΠΑ έχουν κάνει μόνο μία απολύμανση για τόσες εβδομάδες και έχουν τοποθετήσει μόνο 2 αντισηπτικά χωρίς κιόλας να ανανεώνεται το υγρό.»

Σύλλογος Οικοτρόφων της Φοιτητικής Εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Την Κυριακή 22 Μαρτίου, έπειτα από κοινή υπουργική απόφαση, έλαβε χώρα η προσωρινή αναστολή λειτουργίας των φοιτητικών λεσχών και εστιών πανελλαδικά εξαιτίας της επαπειλούμενης εξάπλωσης του κορονοϊού. Η συγκεκριμένη απόφαση είναι το αποκορύφωμα μιας σειράς κινήσεων από πλευράς του κράτους και των πρυτανικών αρχών που αδιαφορούν και απαξιώνουν εκατοντάδες φοιτητές που μένουν στις εστίες, καθιστώντας τις συνθήκες διαβίωσης και στέγασης επικίνδυνες. Ήδη αρκετοί σύλλογοι εστιών έχουν αναφέρει ότι δεν τους παρέχονταν τα αναγκαία μέτρα αυτοπροστασίας, ενώ αναγκαζόντουσαν να πληρώσουν τα απαιτούμενα μέσα προστασίας και είδη υγιεινής από την τσέπη τους.

Το πρωί της Δευτέρας εστιακοί βρήκαν την πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών και απαίτησαν να μιλήσουν μαζί της. Τελικά η πρύτανης αποχώρησε όταν έφτασαν στο σημείο μηχανές της ομάδας ΔΙΑΣ.Η συγκεκριμένη απόφαση για το κλείσιμο των εστιών είναι συμπληρωματική ως προς τη διαχρονική πολιτική του κράτους για την απαξίωση των αναγκών μας, τη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες μας, για απόσυρση από κάθε είδους φοιτητικής μέριμνας και για την επίθεση σε κάθε είδους κατάκτηση όπως η σίτιση, η στέγαση και η μετακίνηση. Ακόμα και εν μέσω πανδημίας κράτος και πρυτανικές αρχές επιλέγουν να χτυπήσουν όσα έχουν κατακτηθεί με αγώνες.

Είναι ξεκάθαρο το πόσο υποκριτικό είναι το «μένουμε σπίτι» και το αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης» που έχει στήσει από την αρχή της πανδημίας το κράτος. Την ώρα που καλεί τους πολίτες να μείνουν σπίτι, που εφαρμόζει ένα αυταρχικό μέτρο (που καμία σχέση δεν έχει με την καταπολέμηση της πανδημίας) περιστολής των ελευθεριών μας με πρόσχημα τον ιό, πετάει εκατοντάδες φοιτητές στο δρόμο. Την ώρα που καλεί να μειωθούν οι μετακινήσεις από πόλη σε πόλη, αναγκάζει τους φοιτητές να μετακινηθούν χωρίς να λογαριάζει αν μπορούν να σηκώσουν το οικονικό κόστος, αν έχουν κάποια ευπαθή οικογενειακά μέλη στο σπίτι τους, αν δουλεύουν και δεν μπορούν να φύγουν από την πόλη, αν οι μετανάστες οικότροφοι μπορούν να πάνε στη χώρα τους που έχει κλείσει τα σύνορα λόγω ιού κλπ.
Το αφήγημα της «ατομικής ευθύνης» και της «εθνικής ομοψυχίας» καταρρέει και με τα υποκριτικά «μέτρα πρόληψης» της κυβέρνησης την ώρα που δεν έχει πάρει κανένα μέτρο τόνωσης του δημόσιου συστήματος υγείας και δεν έχει ικανοποιήσει κανένα από τα αιτήματα των εργαζομένων στη δημόσεια υγεία. Οι ίδιοι που εδώ και χρόνια με μια σειρά μέτρων έχουν διαλύσει το σύστημα υγείας και κάθε μορφή πρόνοιας, περίθαλψης, ασφάλισης και σύνταξης, που έχουν φτωχοποιήσει και εξαθλιώσει την κοινωνία, που επιχειρούν να ιδιωτικοποιήσουν πλήρως κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για αυτή.

Όσο και αν το κράτος επιχειρεί να μας θέσει συνυπεύθυνους σε αυτή την κατάσταση, δεν πρέπει να το αποδεχτούμε. Η πανδημία θα χρησιμοποιηθεί και μετά σαν πρόσχημα για την επίθεση στα φοιτητικά και ταξικά κεκτημένα. Να μην περάσει το κλείσιμο των εστιών και να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα των εστιακών για καλύτερες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης, για μέτρα προστασίας και απολύμανσης.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών  

 

Ανακοίνωση του Ελευθεριακού Σχήματος Πανεπιστημίου Πατρών για τις 6 Δεκέμβρη

78978033_144142316998141_10166483942375424_n

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ 6ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Φέτος συμπληρώθηκαν 11 χρόνια από την κρατική δολοφονία του μαθητή Α.Γρηγορόπουλου από τους μπάτσους Ε.Κορκονέα και Β. Σαραλιώτη, στα Εξάρχεια. Ο Σαραλιώτης εδώ και χρόνια κυκλοφορεί ελεύθερος, ενώ για τον Κροκονέα (που δηλώνει αμετανόητος για τη δολοφονία καθώς ο Γρηγορόπουλος ήταν αντιεξουσιαστής) ο εισαγγελέας εφετών πρόσφατα πρότεινε τη μετατροπή της κατηγορίας από ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ανθρωποκτονία από ενδεχόμενο δόλο το οποίο σε συνδυασμό με τη αναγνώριση ελαφρυντικών οδήγησε στην αποφυλάκιση του Κορκονέα, αναδεικνύοντας με τον πιο εμφατικό τρόπο τον ταξικό χαρακτήρα που έχει η δικαιοσύνη (τελικά η εισαγγελία του Αρείου Πάγου ζήτησε την αναίρεση της συγκεκριμένης απόφασης). Από τη μία οι αγωνιστές σέρνονται σε δικαστήρια, δέχονται εξοντωτικές ποινές και φυλακίζονται και από την άλλη παρέχεται ασυλία στις κατασταλτικές δυνάμεις να δολοφονούν, να βασανίζουν και να ξυλοκοπούν.

Φέτος συμπληρώθηκαν 11 χρόνια από την μεγαλειώδη εξέγερση του Δεκέμβρη που έσπασε μια και καλή την κρατική και καπιταλιστική κανονικότητα. Μια εξέγερση που έτριξε γέρα τα θεμέλια της εξουσιαστικής βαρβαρότητας, που διέλυσε τον μύθο της κοινωνικής ειρήνης και της επίπλαστης ευημερίας και έβγαλε στο προσκήνιο τη συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση που αναζητούσε τρόπο να εκφραστεί .

Η 6η Δεκεμβρίου τόσο για εμάς, όσο και για χιλιάδες άλλους ανθρώπους αποτελεί μια ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα. Μια ημέρα που ανέδειξε ότι ο μοναδικός τρόπος για να περάσουμε στην αντεπίθεση και να απαντήσουμε στην επίθεση που δεχόμαστε είναι ο ανειρήνευτος και συλλογικός αγώνας, η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη, η διεκδίκηση, η αντίσταση, η ρήξη και η σύγκρουση.

Η φετινή 6η Δεκεμβρίου σημαδεύτηκε από το τελεσίγραφο του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη προς τις καταλήψεις. Ένα τελεσίγραφο που αποτελεί κομμάτι της συνολικής κατασταλτικής επιχείρησης του κράτους και στόχο έχει όσους αγωνίζονται και όσους αμφισβητούν ή μπορεί να αμφισβητήσουν το αναπόδραστο της υπάρχουσας πραγματικότητας.  Το κράτος στέλνει σαφή μηνύματα για την τρομοκράτηση και τον αφοπλισμό της κοινωνίας, ενώ παράλληλα εγκληματοποιεί τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τους οποίους και ορίζει ως περιττούς.

Από την πλευρά μας, επιλέξαμε να κατεβούμε στο δρόμο συγκροτημένα και με μπλοκ στην πρωινή πορεία της 6ης Δεκεμβρίου μαζί με φοιτητικούς συλλόγους και πολιτικές οργανώσεις, επιχειρώντας να σπάσουμε στην πράξη το κλίμα τρομοκρατίας που προσπαθεί να επιβάλλει το κράτος αλλά και αναδεικνύοντας παράλληλα όλα εκείνα τα νοήματα που έφερε στο προσκήνιο ο Δεκέμβρης. Νοήματα που μέχρι σήμερα αποτελούν φόβητρο για τους κάθε λογής εξουσιαστές.

Πολλοί/ες από εμάς βρεθήκαμε και στην απογευματινή πορεία της 6ης Δεκεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της πορείας, ξεσπούν συγκρούσεις με δυνάμεις της αστυνομίας. Τα ΜΑΤ προχωρούν σε δολοφονικές ευθύβολες ρίψεις χημικών στοχεύοντας κεφάλια διαδηλωτών (διαδεδομένη μέθοδός), σε κυνηγητό και ξυλοδαρμούς, σε σεξιστικό υβριστικό λόγο και πράξεις εναντίων διαδηλωτριών, και σε συνεργασία με το ασφαλίτικο χαφιεδότσουρμο που βρισκόταν κρυμμένο στις εισόδους πολυκατοικιών κατά μήκος του δρομολόγιου της πορείας, σε πολλές βίαιες προσαγωγές και τελικώς σε 7 συλλήψεις.

Στα 4 άτομα απαγγέλλονται πλήθος πλημμελημάτων και το κακούργημα του εμπρησμού, ενώ το 5ο αντιμετωπίζει κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Στα υπόλοιπα δύο ανήλικα άτομα, αποσπάται χωρίς την παρουσία δικηγόρων ή γονέων, υπογραφή σε διάφορα έγγραφα. Το ίδιο επιχειρήθηκε να γίνει και με τους υπόλοιπους συλληφθέντες/είσες σε μια προσπάθεια να τους φορτώσουν ενοχοποιητικά στοιχεία. Είναι γνωστή η τακτική της αστυνομίας να προσπαθεί να φυτέψει ενοχοποιητικά στοιχεία και να «μαγειρέψει» υποθέσεις εις βάρος συλληφθέντων. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, «ευρήματα» επιχειρήθηκε να φυτευτούν μπροστά στα μάτια κάποιων από τους προσαχθέντες, οι οποίοι όταν αυτό υπέπεσε στην αντίληψή τους, ξεκίνησαν να διαμαρτύρονται έντονα. Αξίζει να σημειωθεί,επίσης, το γεγονός ότι ενώ κάποιοι σύντροφοι που είχαν συλληφθεί ήταν τραυματισμένοι, για αρκετή ώρα η αστυνομία αρνούνταν να παραδεχτεί ότι υπάρχουν τραυματίες και να τους μεταφέρει στο νοσοκομείο ενώ,παράλληλα,  δεν τους επιτρέψανε να επικοινωνήσουν αμέσως με δικηγόρο. Οι ενέργειες αυτές σε συνδυασμό με τις συνεχείς χυδαιότητες και βρισιές σε βάρος των αγωνιστών στόχευαν, μεταξύ άλλων και στην ψυχολογική εξόντωση των συλληφθέντων και στον εξευτελισμό τους.

Την ίδια στιγμή στην Αθήνα και συγκεκριμένα στα Εξάρχεια, για ακόμα μια φορά αναπτύσσεται στρατός κατοχής στην περιοχή, ενώ μετά το τέλος της πορείας πραγματοποιούνται δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας, με συλλήψεις, ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια και ξεγύμνωμα διαδηλωτών.

Μετά από 5 μέρες στα κρατητήρια της Γ.Α.Δ Αχαίας και ενώ όλες τις μέρες πραγματοποιούνται μαζικές συγκεντρώσεις έξω από τα δικαστήρια και το Α.Τ Ερμού αλλά και πορείες αλληλεγγύης,  οι 5 συλληφθέντες αφήνονται ελεύθεροι χωρίς εγγυήσεις. Δύο από αυτούς έχουν τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα και την παρουσία μία φορά το μήνα στο αστυνομικό τμήμα.

Μέσα σε κλίμα όξυνσης της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα συμμετείχαν στις διαδηλώσεις μνήμης και αντίστασης. Οι μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις να γίνουν η αφορμή για την αντεπίθεση. Απέναντι στα τελεσίγραφα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, οφείλουμε να στείλουμε τα δικά μας τελεσίγραφα. Οφείλουμε να παραμείνουμε στο δρόμο του αγώνα και να βάλουμε φραγμό στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς τους.

Απέναντι στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Κόντρα στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων και το ακόμα πιο ζοφερό μέλλον που μας ετοιμάζουν, έχουμε να αντιτάξουμε τη δύναμη που πηγάζει από τη συλλογικοποίηση και τον αγώνα. Βασικό εχέγγυο για την επανεκκίνηση του κινήματος και την συνολική αναμέτρηση με όσα έρχονται, είναι η οριζόντια οργάνωση των αγώνων στη βάση των κοινών υλικών μας συμφερόντων, αναγκών και επιθυμιών.  Η προοπτική βρίσκεται στην μαχητική υπεράσπιση και περιφρούρηση των κεκτημένων μας που βλέπουμε μουδιασμένοι να μας παίρνουν ένα – ένα. Στην οικειοποίηση και μετατροπή των πανεπιστημιακών χώρων σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΤΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ-ΙΣΣΩΝ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

Κοινή αφίσα ελευθεριακών και αυτόνομων σχημάτων

79235852_141953433883696_2218287012803248128_oΚοινή αφίσα από Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών, Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης, Ελευθεριακό Σχήμα Ιατρικής Αλεξανδρούπολης – GYRA NEGRA, Ελευθεριακό Σχήμα Φιλοσοφικής ΑΠΘ, Φερμα-σχήμα στο Μαθηματικό ΑΠΘ, Αυτόνομο Σχήμα Πληροφορικής ΑΠΘ, Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού ΑΠΘ, Αυτόνομο Σχήμα Ηλεκτρολόγων ΕΜΠ, Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, Ελευθεριακό Σχήμα Πολυτεχνείου Κρήτης, Ελευθεριακό Σχήμα Πα.Μακ

Καλέσματα του Ελευθεριακού σχήματος. Απέναντι στα λοκαουτ, την κρατική τρομοκρατία και την καταστολη…

Την Κυριακή 10/11, σε μια ακόμα πράξη του «έργου» της καταπολέμησης του «ασύλου ανομίας», πραγματοποιήθηκε αστυνομική εισβολή (ΜΑΤ ΚΑΙ ΟΠΚΕ) στο κεντρικό κτήριο της ΑΣΟΕΕ. Η κίνηση αυτή είναι κομμάτι της συνολικότερης προσπάθειας του κράτους για το χτύπημα των αγώνων στους πανεπιστημιακούς χώρους, την ολοκληρωτική κατάργηση του ασύλου, την ποινικοποίηση των αντιστάσεων και του συνδικαλισμού και την αποστείρωση των σχολών από κάθε προσπάθεια για συλλογική συζήτηση, ζύμωση και δράση. Η εν λόγω κίνηση αποτελεί έμπρακτη αμφισβήτηση του ασύλου και έρχεται σε συνέχεια των επιθέσεων με χημικά μέσα στο χώρο της ΑΣΟΕΕ την ώρα που η σχολή βρισκόταν υπό κατάληψη.

Λίγες μέρες πριν τις κινητοποιήσεις για την 17η Νοεμβρίου η κυβέρνηση της ΝΔ, μέσω της έντασης της καταστολής (εκκενώσεις καταλήψεων, σαρωτικές επιχειρήσεις στα Εξάρχεια, επανεμφάνιση της ομάδας ΔΕΛΤΑ κλπ) αποφασίζει να μας δείξει τα δόντια της. Σα να μην έφτανε η πρωινή εισβολή, το βράδυ τα ΜΑΤ βρέθηκαν στο χώρο της σίτισης ζητώντας το πάσο από τους φοιτητές που περνούσαν, ενώ η πρυτανεία ανακοίνωσε λοκ-άουτ της σχολής για μια εβδομάδα, την ώρα που τις επόμενες μέρες ήταν προγραμματισμένη γενική συνέλευση. Η πρυτανεία αυτή τη φορά δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται τόσο για την «κανονικότητα» και την «εύρυθμη λειτουργία» του πανεπιστημίου.

Το πρωί της Δευτέρας 11/11 αρκετοί φοιτητές και φοιτήτριες σε μια κίνηση αμφισβήτησης των κρατικών επιταγών, έσπασαν το λοκ-άουτ της ΑΣΟΕΕ και μπήκαν μέσα στον προαύλιο χώρο. Απέναντι βρήκαν για ακόμα φορά τις δυνάμεις καταστολής, όπου με ξύλο, προσαγωγές και πολλά χημικά προσπάθησαν να τους εμποδίσουν να μπουν μέσα, ενώ στη συνέχεια τους εγκλώβισαν. Έπειτα από αρκετή ώρα, και ενώ άρχισε να μαζεύεται κόσμος έξω από την ΑΣΟΕΕ,  οι δυνάμεις των ΜΑΤ αποχώρησαν και οι συγκεντρωμένοι παρέμειναν στο σημείο φωνάζοντας συνθήματα και στη συνέχεια αποχώρησαν συγκροτημένα.

Από την πλευρά μας, εκφράζουμε την αλληλεγγύη και στεκόμαστε στο πλευρό όσων αγωνίζονται, αντιστέκονται, διεκδικούν και αμφισβητούν τους κρατικούς σχεδιασμούς. Απέναντι στην προσπάθεια τρομοκράτησης όσων αντιστέκονται οφείλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας, -και με αφορμή τις κινητοποιήσεις της 17ης Νοεμβρίου- να μαζικοποιήσουμε τις γενικές συνελεύσεις, να κάνουμε καταλήψεις και να κατέβουμε μαζικά και μαχητικά στο δρόμο.

Κόντρα στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων και το ακόμα πιο ζοφερό μέλλον που ετοιμάζουν τόσο  για μας, όσο και για ευρύτερα κομμάτια της εκμεταλλευόμενης τάξης έχουμε να αντιτάξουμε τη δύναμη που πηγάζει από τη συλλογικοποίηση και τον αγώνα. Βασικό εχέγγυο για την επανεκκίνηση του κινήματος και την συνολική αναμέτρηση με όσα έρχονται είναι η οριζόντια οργάνωση των αγώνων στη βάση των κοινών υλικών μας συμφερόντων, αναγκών και επιθυμιών.  Η προοπτική βρίσκεται στην μαχητική υπεράσπιση και περιφρούρηση των κεκτημένων μας που βλέπουμε μουδιασμένοι να μας παίρνουν ένα – ένα. Στην οικειοποίηση και μετατροπή των πανεπιστημιακών χώρων σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες –στη βάση –  καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον αυτόνομο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, υπερασπιζόμαστε με κάθε κόστος το άσυλο και τα υπόλοιπα ταξικά μας συμφέροντα.  Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας , της εξατομίκευσης και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΧΟΛΗ

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

ΠΟΡΕΙΑ:17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 18:00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ελευθεριακό σχήμα πανεπιστημίου Πατρών 

Αφίσα του ελευθεριακού σχήματος Πανεπιστημίου Πατρών ενάντια στην επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της παρεχόμενης σίτισης.

Αφίσα του ελευθεριακού σχήματος Πανεπιστημίου Πατρών ενάντια στην επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της παρεχόμενης σίτισης.

Η παροχή σίτισης με τη μορφή catering δεν θα περάσει!

Καμιά εργολαβία εντός των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων – Καμιά απόλυση εργαζομένου

Σίτιση / Στέγαση / Μετακίνηση για όλους

Κοινοί αγώνες φοιτητών – εργαζομένων με βάση τις ανάγκες μας

Τα θέλουμε όλα και για όλους!

ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

Αφίσα και κείμενο του ελευθεριακού σχήματος Πανεπιστημίου Πατρών

Το Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών είναι μία δομή, απαρτιζόμενη από φοιτητές διαφόρων τμημάτων σχολών  που εδρεύουν στο πανεπιστήμιο της Πάτρας. Το σχήμα αυτό συστάθηκε από άτομα λίγο πολύ γνώριμα μεταξύ τους, των οποίων οι σταδιοδρομίες αγώνων τους έχουν συναντηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, μέσα από συλλογικές διαδικασίες αγώνα, που διεξήχθησαν είτε στο χώρο του πανεπιστημίου, είτε στο μητροπολιτικό κέντρο. Η επιλογή μας να συγκροτήσουμε αυτό το σχήμα ήταν απόρροια κάποιων προβληματισμών, αναγκών και επιθυμιών που κουβαλούσε ο καθένας μας, μέσα στην πανεπιστημιακή του-και όχι μόνο- καθημερινότητα. Η αποδυνάμωση του φοιτητικού κινήματος και η ευρύτερη κινηματική άμπωτη της τρέχουσας περιόδου, η απομαζικοποίηση και η απαξίωση των διαδικασιών εντός του πανεπιστημίου (Γενικές Συνελεύσεις, κινητοποιήσεις, κ.α ), η εκκωφαντική απουσία μιας ελευθεριακής πρότασης για οργάνωση και πάλη – στα πλαίσια της οριζοντιότητας – από ενεργά και στέρεα σχήματα τα οποία θα μπορούν να ανταπεξέρχονται με πυγμή και συνέπεια στις προκλήσεις που θέτει η συγκυρία, ο παραγκωνισμός των αναγκών μας, η ευρύτερη υποτίμηση των ζωών μας και η επίγνωση ότι ο ατομικός δρόμος της απάθειας είναι εκ των πραγμάτων ξοφλημένος, μας οδήγησε σε αυτή την κίνηση. Τη συλλογικοποίηση για την απόκτηση καλύτερων συσχετισμών στον αγώνα (μέσω της όξυνσης, της σύνδεσης και της ριζοσπαστικοποίησης τους) για την κάλυψη των αναγκών, την εκπλήρωση των επιθυμιών και την προώθηση των συμφερόντων μας, ως ελευθεριακό σχήμα με αφετηρία το πανεπιστήμιο.

Ελευθεριακό γιατί προτάσσουμε την οριζόντια και αδιαμεσολάβητη μορφή οργάνωσης και δράσης τόσο εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων όσο και έξω από αυτά. Επιλέγουμε ειλικρινείς, ισότιμες και αντιιεραρχικές σχέσεις, προτάσσοντας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη μεταξύ των από τα κάτω. Θέλουμε οι δομές που συγκροτούμε, για την διεξαγωγή της πάλης μας, να αποτελούν τα προπλάσματα της αυριανής κοινωνίας που θέλουμε να οικοδομήσουμε στο κέλυφος της γερασμένης κοινωνίας του σήμερα. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα προβληματικά οχήματα μόνο σε προβληματικούς προορισμούς μπορούν να μας οδηγήσουν, γι’ αυτό αντιπαλεύουμε εδώ και τώρα, μέσα και έξω από τα σχήματα μας, διακρίσεις που θεμελιώνονται σε φυλετικό,  έμφυλο ή οποιοδήποτε άλλο εξουσιαστικό πλαίσιο. Η φύση θεσμών και οργάνων όπως τα Διοικητικά Συμβούλια, τα συμβούλια διοίκησης και οι φοιτητικές εκλογές, είναι εκ διαμέτρου αντίθετα ως προς τα δικά μας  φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά και τις μορφές παρέμβασης και αγώνα που έχουμε επιλέξει. Τέτοιου τύπου θεσμικά όργανα θεωρούμε ότι καλλιεργούν λογικές ανάθεσης και αντιπροσώπευσης, δημιουργούν αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης, οι οποίες αδιαμφισβήτητα μειώνουν τους σφυγμούς της αυτενέργειας και της αδιαμεσολάβητης δράσης και μόνο προωθητικά δε μπορούν να λειτουργήσουν για τον αγώνα. Δηλώνουμε ρητά και κατηγορηματικά εχθροί των πελατειακών, ρουσφετολογικών και εξουσιαστικών σχέσεων (εμπόριο σημειώσεων και PRιλίκια σε νυχτερινά μαγαζιά), που αναπτύσσουν διάφορες συστημικές και αντιδραστικές παρατάξεις, που όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τους συλλόγους, τους αγώνες και τις διεκδικήσεις τους αλλά στέκονται απροκάλυπτα απέναντί τους, επιχειρώντας να τους διαλύσουν, λειτουργώντας ως δούρειος ίππος των επιδιώξεων της κυριαρχίας.

Σχήμα γιατί ως φοιτητές αποζητούμε μια ευέλικτη και αγωνιστική δομή παρέμβασης και δράσης μέσα στο πανεπιστήμιο, στους φοιτητικούς συλλόγους και τις Γενικές Συνελεύσεις, για την ενδυνάμωση, τη μαζικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση τους. Ένα σχήμα το οποίο θα έχει τακτική παρουσία στον πανεπιστημιακό χώρο, θα αγωνίζεται από κοινού με τους φοιτητές και τους εργαζόμενους(καθαρίστριες, διοικητικοί κλπ) διεκδικώντας ότι τους ανήκει και ορθώνοντας αναχώματα σε κάθε μορφή που παίρνει η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη αλλαγή έρχεται να υποβαθμίσει τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε και ζούμε.

Φοιτητών γιατί τα άτομα τα οποία σχηματίσαμε αυτή τη δομή μοιραζόμαστε την κοινή ταυτότητα του φοιτητή. Μια ταυτότητα η οποία αν και δεν μας καθορίζει με αποκλειστικό τρόπο, έχει κάποιες ιδιάζουσες επιδράσεις πάνω στον καθημερινό μας αγώνα για επιβίωση. Η ταυτότητα αυτή, δοσμένη μέσα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (ως κομμάτι της ευρύτερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης), μας επιφορτίζει με τα βαρίδια της εντατικοποίησης, της πειθάρχησης, της έντασης των ταξικών φραγμών και της οικονομικής εξαθλίωσης.

Συγκεκριμένα, το κόστος φοίτησης βλέπουμε να αυξάνεται διαρκώς και να μετακυλίεται όλο και περισσότερο στις πλάτες των φοιτητών. Τα όλο και πιο στενά οικονομικά κριτήρια για φοιτητές που δικαιούνται μέριμνα, ο εξαιρετικά λιγοστός αριθμός δωματίων στις εστίες του πανεπιστημίου για δικαιούχους φοιτητές, το τεράστιο κόστος για τη μεταφορά προς το πανεπιστήμιο, οι καθημερινοί έλεγχοι των εισιτηρίων, των πάσo και των καρτών σίτισης από ελεγκτές στα λεωφορεία και τις λέσχες, η επιβολή αντιτίμου στη λέσχη της σχολής για όποιον δεν δικαιούται κάρτα σίτισης, οι περικοπές σε δωρεάν συγγράμματα και η επιβολή μεταπτυχιακών διδάκτρων σε αρκετές σχολές πανελλαδικά, συνηγορούν στο ότι το πανεπιστήμιο οχυρώνεται σε ύψιστο βαθμό απέναντι στα χειμαζόμενα κοινωνικά στρώματα και εντείνει τους ταξικούς του φραγμούς. Μια άλλη πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι η εντατικοποίηση των σπουδών, η οποία δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την καθημερινότητα μας. Τα όρια δήλωσης μαθημάτων, οι αλυσίδες μαθημάτων που έχουν επιβληθεί σε αρκετές σχολές, ο φόρτος των εργαστηρίων και των εργασιών και το διαρκές κυνήγι προσόντων και χαρτιών που να πιστοποιούν την αξία μας ως εργατική δύναμη ‘’πολυτελείας’’ στους μελλοντικούς χώρους δουλειάς, διαμορφώνουν με μεθοδικότητα ένα μοντέλο φοιτητή ευέλικτου, πειθήνιου και πειθαρχημένου ο οποίος την αυριανή μέρα θα ευθυγραμμίζεται με τις επιδιώξεις και τις προσταγές των αφεντικών. Το πανεπιστήμιο μετουσιώνεται σε μια αρένα μάχης μεταξύ φοιτητών, όπου νικητές είναι αυτοί που καταφέρνουν να γραπωθούν από την σκάλα της κοινωνικής ανέλιξης, στην οποία θα ανέβει ένας πολύ μικρός αριθμός από αυτούς.

Ο μη αποκλειστικός καθορισμός μας από την φοιτητική ταυτότητα δηλώνει ότι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που βιώνουμε είναι ένα μέρος της ευρύτερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Αυτό σημαίνει ότι η βία που δεχόμαστε καθημερινά είναι πολύπλευρη και εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Μέσα από το στένεμα του οικογενειακού μας προϋπολογισμού (πετσόκομμα σε μισθούς και συντάξεις των γονιών μας), μέσα από την ευρύτερη επίθεση σε κάθε κοινωνικό και εργατικό κεκτημένο, μέσα από όλα τα αντικοινωνικά μέτρα που προωθούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις κ.α. Επομένως, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε το πανεπιστήμιο ως ένα χώρο ίσων ευκαιριών που εκλείπει κάθε έννοια ταξικού πρόσημου εντός του. Εμείς, αντιλαμβανόμαστε το πανεπιστήμιο ως κομμάτι του καπιταλιστικού οικοδομήματος, που ως τέτοιο δε μπορεί παρά να αναπαράγει τις ιδέες, τις αντιλήψεις, τις αξίες του και να υπηρετεί τις ανάγκες του. Για αυτό δε θεωρούμε ότι τα σημερινά προβλήματα είναι κάποια δυσλειτουργία της εκπαιδευτικής διαδικασίας ούτε κάποια ατυχή στιγμή του συστήματος που να επιδέχεται διόρθωσης και θεραπείας μέσα από μεταρρυθμίσεις. Το σημερινό πανεπιστήμιο ανήκει στη φυσιολογία του καπιταλιστικού συστήματος, αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό του και σε καμία περίπτωση δε μπορεί να αλλάξει όσο ζούμε σε αυτό, καθώς τότε θα έπαυε να υπηρετεί τα σκοπούμενα για τα οποία δημιουργήθηκε.

Και λίγα λόγια απλά κι αδιαπραγμάτευτα για το πανεπιστήμιο και τον ιστορικό του ρόλο….

Το πανεπιστήμιο, όπως και κάθε άλλη βαθμίδα του εκπαιδευτικού συστήματος, δεν μπορούμε να το δούμε παρά ως προϊόν του καπιταλιστικού συστήματος, μέσα στις ιστορικές του φάσεις, το οποίο επιτελεί την αναπαραγωγή των προϋποθέσεων των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Αυτό σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο όντας προσδεμένο με τις επιδιώξεις και τις στοχεύσεις του κεφαλαίου συμβάλλει στην διαμόρφωση των απαραίτητων όρων αναπαραγωγής, κερδοφορίας και κυριαρχίας του δεύτερου. Ρόλος του επομένως είναι να παράξει εκείνο το μοντέλο απόφοιτου, ο οποίος θα είναι από τη μία γνωσιολογικά καταρτισμένος για να στελεχώσει τα κλιμάκια της παραγωγής και από την άλλη θα είναι σφυρηλατημένος υπό τις αξίες και τα ιδανικά του συστήματος, δηλαδή της εξατομίκευσης, της ανταγωνιστικότητας, του κανιβαλισμού, της τυφλής υπακοής, του εθνικισμού κλπ. Κατανοούμε λοιπόν το πανεπιστήμιο ως ένα θεσμό με διττό ρόλο ο οποίος αφενός είναι η αναπαραγωγή του κεφαλαίου με υλικοτεχνικούς όρους και αφετέρου η ιδεολογική νομιμοποίηση της εκμεταλλευτικής φύσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στη συνείδηση των φοιτητών/μελλοντικών εργαζόμενων. Μια άλλη, εξίσου σημαντική, πτυχή του πανεπιστημίου που το καθιστά ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους είναι συμβολή του στην αφομοίωση και αναπαραγωγή του επιστημονισμού – ακαδημαϊσμού από το φοιτητικό σώμα. Ένα ιδεολόγημα που εκφράζεται μέσα από την τυφλή και άκριτη αποδοχή όλων των γνώσεων που μας μεταλαμπαδεύει το πανεπιστήμιο. Η γνώση παρουσιάζεται με ένα χαρακτήρα αυταξίας και ουδετερότητας, αποκομμένη από την υποκειμενική θέση του πομπού που τη διαδίδει.  Αντιθέτως, οφείλουμε να την εκλάβουμε ως ένα στοιχείο απότοκο της κυριαρχίας που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ίδιας και επιτελεί τους δικούς της σκοπούς. Πρόκειται για μια γνώση ανεπαρκή που δεν συμβάλει στην πλέρια ανάπτυξη των ανθρώπινων δεξιοτήτων, αλλά διαμορφώνει ανθρώπους μονοδιάστατους που επιτελούν μια λειτουργία κερδοφόρα για το κεφάλαιο.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ

        Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών