Εκλογές : Επιλέγουμε τον δρόμο του αδιαμεσολάβητου κοινωνικού και ταξικού αγώνα

«Όχι δεν ψηφίζομεν. H Bουλή δεν είνε δι’ ημάς, ούτε οι νόμοι, ούτε τα συντάγματα, ούτε οι στρατοί, ούτε αι αστυνομίαι, ούτε η χωροφυλακή, ούτε τίποτε εξ όσων αποτελούν το παρόν τυραννικόν καθεστώς, αλλ’ δι’ εκείνους που μας κλέπτουν, μας τυραννούν, μας ποτίζουν καθημερινώς δηλητήριον…Οιοιδήποτε νόμοι και εάν ψηφισθούν δεν είναι δυνατόν παρά να υπερασπίζουν τους κεφαλαιούχους, εκείνους δηλαδή που κατέχουν εξ’αρπαγής νομίμου τους ιδρώτας και τους κόπους του εργαζόμενου κόσμου. Εκ της ψήφου ουδέν καλόν δύναται να προκύψη. Ο πλούτος είναι η ισχύς…(Ο λαός) γνωρίζει πολύ καλά ό,τι του χρειάζεται, δια τούτο πρέπει να το ζητήσει, μόνος του, και να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη ιδία χειρί. Δικαιοσύνη δε δεν είναι η παρά του λαού αυτοπροσώπως απονεμομένη»

                     Αναρχική εφημερίδα «Νέον Φώς», Πύργος, 1899.

Τις τελευταίες εβδομάδες κάνουν όλο και συχνότερα την εμφάνισή τους διάφορα σενάρια που θέλουν την κυβέρνηση να προχωράει στη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών μέσα στο καλοκαίρι ή το φθινόπωρο. Ήδη τα διάφορα κομματικά επιτελεία φέρονται να έχουν αρχίσει διεργασίες για το ενδεχόμενο αυτό, προκειμένου να μπορέσουν να διεκδικήσουν για άλλη μια φορά την εξουσία και να ξεκινήσουν ένα νέο γύρο λεηλασίας και επίθεσης σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Continue reading “Εκλογές : Επιλέγουμε τον δρόμο του αδιαμεσολάβητου κοινωνικού και ταξικού αγώνα”

Κόκκινος Νοέμβρης, Μαύρος Νοέμβρης – Μια αναρχική απάντηση στις εκλογές

 Μετάφραση: “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, Μελβούρνη, Νοέμβρης 2016.
Μετάφραση: “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, Μελβούρνη, Νοέμβρης 2016.

Κόκκινος Νοέμβρης, Μαύρος Νοέμβρης – Μια αναρχική απάντηση στις εκλογές

ΤΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη εκλεγεί ως ο τεσσαρακοστός πέμπτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ως επαναστάτες, αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει θέση για τους όμοιους του Τραμπ ή της Χίλαρι Κλίντον. Γνωρίζουμε ότι η Κλίντον αν εκλεγόταν θα εξακολουθούσε να δημιουργεί έναν κόσμο για την άρχουσα τάξη και θα ήταν πιθανόν να μην έχει κάνει τίποτα στην ουσία για τους κοινούς ανθρώπους.

Ωστόσο, είναι αδύνατο να αρνηθούμε ότι ο Τραμπ και ο αντιπρόεδρός του Μάικ Πενς, αντιπροσωπεύουν μια αρκετά βρώμικη και δηλητηριώδη δύναμη ρατσισμού, μισογυνισμού και αυταρχισμού στην οποία πρέπει να αντισταθούμε απολύτως. Μας έρχονται στη μνήμη οι δικτάτορες της διαμέσου της ιστορίας, ιδιαίτερα των Γερμανών και Ιταλών φασιστών, αφού η νίκη αυτή επιτευύχθηκε μέσω μιας ρατσιστικής προσέλευσης και ανασύνταξης στους τόπους ψηφοφορίας σε όλη τη χώρα.

Παρά το γεγονός ότι ζούμε εποχές δοκιμασιών, δεν έχουμε την πολυτέλεια να βρισκόμαστε σε απόγνωση και να διακατεχόμαστε από θλίψη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πρέπει να πολεμήσουμε τον φόβο που μας διακατέχει και τον φόβο ότι ο Τραμπ θα τον διαιωνίσει. Δεν υπαρχει άλλος τρόπος. Πρέπει να οργανωθούμε.

Ο Τραμπ ήταν σαφής. Θα χρησιμοποιήσει το κίνημα αυτό που κλίνει προς το μέρος του για να προωθήσει μια λευκή ρατσιστική πλατφόρμα. Θα διαλύσει τις νίκες των εργαζόμενων και των καταπιεσμένων ανθρώπων. Ο ίδιος και ο Πενς είναι ορκισμένοι εχθροί των γυναικών, των έγχρωμων, των μεταναστών χωρίς χαρτιά, των queer, γενικά των αριστερών και των προοδευτικών. Δεν θα ανταποκρίνονται στις οικολογικές κρίσεις της κλιματικής αλλαγής και της εξαφάνισης των ζωικων και άλλων ειδών, εκτός από την υιοθέτηση πολιτικών που θα τα κάνουν αυτά πολύ χειρότερα.

Παρ’ ότι η Κλίντον υποσχέθηκε βασικά συνέχιση των απελάσεων, επέκταση των πολέμων, αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας, των αστυνομικών δολοφονιών, κλοπή της γης των ιθαγενών και επιδείνωση όλων των χρόνιων δεινών του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, πρέπει να αναμένουμε την εκδήλωση νέων και πιο μεγάλων κινδύνων από τον Τραμπ. Οι μετανάστες θα αντιμετωπίσουν κινδύνους σε όλα τα μέτωπα – ακόμα και αν ο Ομπάμα απέλασε περισσότερους μετανάστες από ό,τι το σύνολο των προέδρων των ΗΠΑ του 20ού αιώνα μαζί.

Υπάρχουν υποσχέσεις για μια μαζική βίαιη εκστρατεία κατά των μεταναστών, με στόχο ιδίως του Μεξικάνους, τους μουσουλμάνους και τους Άραβες μετανάστες. Ενώ ο νεοφιλελευθερισμός έχει σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί, μένει να δούμε αν ο Τραμπ θα είναι σε θέση να αντικαταστήσει το σημερινό οικονομικό καθεστώς με την αντιδραστική ρατσιστική του ατζέντα ή αν η καπιταλιστική τάξη θα τον καταπολεμήσει.

Ωστόσο, μπορούμε να αναμένουμε ξεκάθαρα την αναίρεση ακόμα και αυτής της αδύνατης περιβαλλοντικής προστασίας που ισχύει, με αποτέλεσμα την ραγδαία αλλαγή του κλίματος, φέρνοντας περισσότερες εταιρείες ενέργειας να καταστρέφουν περαιτέρω τη γη των αυτόχθονων στο άμεσο μέλλον και επιταχύνοντας την πιθανή εξαφάνιση της ζωής στον πλανήτη μας σε βάθος μερικών δεκαετιών. Μπορούμε, επίσης, να αναμένουμε το δικαίωμα στην έκτρωση να ανατρέπεται. Μπορούμε να περιμένουμε πολύ περισσότερους φτωχούς ανθρώπους να πεθαίνουν από την έλλειψη επαρκούς υγειονομικής περίθαλψης, με την κατάργηση του Obamacare. Μπορούμε να αναμένουμε την υιοθέτηση μιας σκληρότερης καταστολής εκ μέρους του υπουργείου Δικαιοσύνης του Τραμπ εναντίον των κοινωνικών κινημάτων όπως οι Black Lives Matter. Μπορούμε να αναμένουμε την ενσωμάτωση και την άμεση συνεργασία του Τραμπ με τη διεθνή συμμαχία των αυταρχικών κρατιστών και ακροδεξιών λαϊκιστών -Βλαντιμίρ Πούτιν, Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, Marine Le Pen στη Γαλλία, Geert Wilders στην Ολλανδία- και την επιδείνωση της ισραηλινής καταπίεσης των Παλαιστινίων, τη συνεργασία με τον Μπασάρ αλ-Άσαντ για τη συντριβή των επαναστατών στη Συρία και την Rojava καθώς και την πρόκληση πολέμων χωρίς προηγούμενο, που μπορούν κάλλιστα να περάσουν το πυρηνικό κατώφλι.

Ίσως μια από τις πιο σημαντικές αλλαγές θα είναι ότι υπό την προεδρία του Τραμπ, η ακροδεξιά θα συνεχίσει να αναπτύσσεται σε ένα πιο οργανωμένο και ισχυρό κίνημα, έχοντας πλέον τον χώρο για να αναλάβει δράση. Η ρατσιστική, σεξιστική, τρανσφοβική, ομοφοβική και ξενόφοβη βία θα αυξηθεί, δεδομένου ότι η ακροδεξιά θα λαμβάνει κρατική βοήθεια. Με μεγάλο αριθμό λευκών να έχουν πλέον επενδύσει με έναν τρομακτικό τρόπο σε μια ισχυρή πίστη στη λευκή υπεροχή, υπάρχει γόνιμο έδαφος για τη φασιστική δεξιά να επεκταθεί περαιτέρω.

Ο πόλεμος δεν είναι μια επιλογή, όπως αυτό συμβαίνει σε εμάς τώρα που μιλάμε. Η μόνη επιλογή μας είναι το κατά πόσον ή όχι θα αντεπιτεθούμε.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

Η επανάσταση δεν μπορεί να είναι μια αφηρημένη ιδέα ή ένας μακρινός στόχος, έτσι όπως διαδίδεται από διανοούμενους που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Πρέπει να είναι ένα ζωντανό κίνημα που φέρνει ελπίδα και νίκες στις κοινότητές μας, τους χώρους εργασίας μας και τα σχολεία μας. Η επανάστασή μας δεν θα είναι ένα μεμονωμένο θεαματικό γεγονός, αλλά, αντίθετα, είναι μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει. Κοινοτικές συνελεύσεις, πορείες, απεργίες, αποκλεισμοί, καταλήψεις, υπεράσπιση των κλινικών αμβλώσεων και φυσική αντίσταση σε ρατσιστές και νεοναζί, είναι μόνο μερικές από τις τακτικές που μπορούμε να αναπτύξουμε. Το σημαντικό είναι οι καθημερινοί άνθρωποι να έρθουν μαζί μας ώστε να δημιουργήσουμε μια εξουσία από τα κάτω που δεν θα στηρίζεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο στο οποιοδήποτε διεφθαρμένο κόμμα της Ουάσιγκτον.

Η στρατηγική μας στηρίζεται στην ενότητα των εν λόγω άμεσων δράσεων, καθώς η κάλπη δεν αποτελεί άμυνα ενάντια στο φασισμό και το μίσος ούτε συνιστά κάτι τέτοιο το Δημοκρατικό Κόμμα. Βλέπουμε ότι οι νίκες που έχουμε κερδίσει μέσα από σκληρούς αγώνες θα μπορούσαν να αντιστραφούν. Η μόνη μας ευκαιρία είναι να δημιουργήσουμε ένα κίνημα που να στηρίζεται στην εξουσία των ανθρώπων.

Μια στρατηγική για να υπερασπίσουμε τις κοινότητές μας και να αμφισβητήσουμε τον Τραμπ αρχίζει με και από εμάς, τους εκμεταλλευόμενους εργαζόμενους. Μαζί κρατάμε τη λύση στο ζήτημα Τραμπ και στα μεγαλύτερα προβλήματα του καπιταλισμού, την πατριαρχία και τη λευκή υπεροχή.

Ορισμένα τμήματα της άρχουσας τάξης ίσως μοιραστούν την επιθυμία μας να απαλλαγούμε από τον Τραμπ αλλά μόνο μέχρι να τοπιθετήσουν έναν άλλο καπιταλιστή στον Λευκό Οίκο και στη συνέχεια να μας οδηγήσουν εκ νέου στον ίδιο φαύλο κύκλο της κρίσης. Ενώ εμείς ίσως καταλήξουμε να διαδηλώνουμε με αυτούς τους ανθρώπους στους δρόμους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, γνωρίζουμε ότι οι σύμμαχοί μας είναι εκείνοι που εργάζονται επίσης για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου κινήματος των εκμεταλλευόμενων τάξεων και όχι εκείνων που θέλουν να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στους εκάστοτε πολιτικούς υποψηφίους.

Πρέπει να πιέσουμε για μεγαλύτερη ενότητα μεταξύ της εργατικής τάξης και των κοινωνικών κινημάτων. Πρέπει να έρθουμε σε επαφή με άλλους που επίσης οργανώνονται στις περιοχές μας και να τους μιλήσουμε για συνεργασία. Θα πρέπει να πιέσουμε για τις οργανώσεις του κοινωνικού κινήματος του οποίου είμαστε μέρος – όπως εργατικά συνδικάτα, οργανώσεις του Black Lives Matter, οργανώσεις για τα δικαιώματα των μεταναστών- να οργανώσουν συνόδους σε επίπεδο πόλεων ώστε να εξετάσουν το πώς θα υποστηρίξουν ο ένας τον άλλον και πώς θα συντονίσουν την αντίσταση στον Τραμπ. Από τώρα και μέχρι τις 20 Ιανουαρίου (μέρα ορκωμοσίας), πρέπει να οργανώσουμε έναν όσο το δυνατόν πλατύ διάλογο σε εθνικό επίπεδο καθώς και ένα συντονισμό μεταξύ όσο το δυνατόν περισσότερων κοινωνικών κινημάτων και επαναστατικών οργανώσεων.

Θα πρέπει να προγραμματίσουμε μαζικές διαδηλώσεις την ημέρα της ορκομωσίας του Τραμπ και θα πρέπει να δούμε αυτές τις διαδηλώσεις ως οργανωτικά εργαλεία για να συνεχίσουμε να οικοδομούμε την ενότητα και να προσελκύσουμε τους ανθρώπους μέσα σε μια καθημερινή οργάνωση των κοινοτήτων μας, κάτι που πραγματικά θα αποτελέσει μια αξιοποίηση σε μακροπρόθεσμη βάση ώστε να καταστεί απειλή για το κράτος.

Στα οργανωτικά μας σχέδια θα πρέπει να περιλαμβάνεται η οικοδόμηση χώρων όπου οι άνθρωποι μπορούν να έχουν ανοικτές πολιτικές συζητήσεις, να αρχίζουν να αναλαμβάνουν τον έλεγχο των ζωών τους και να δημιουργούν τα δικά τους δημοκρατικά κινήματα. Εμείς πρέπει να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε κοινοτικές και συνελεύσεις γειτονιάς-βάσεις για τη συλλογική μας εξουσία ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.

Εν τω μεταξύ, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ακροδεξιά βία, αναζητώντας και κλείνοντας κάθε φασιστική οργάνωση οπουδήποτε. Μακροπρόθεσμα, όμως, θα πρέπει να κάνουμε πολύ περισσότερα ώστε να αδυνατίσουμε κι να εξαλείψουμε την πολιτική βάση του Τραμπ και την ακροδεξιά, οργανώνοντας λευκούς εργαζόμενους προτρέποντάς τους να εγκαταλείψουν την υποστήριξή τους στη λευκή υπεροχή και να σταθούν υπέρ της ταξικής αλληλεγγύης. Αυτό σημαίνει ότι οι λευκοί επαναστάτες πρέπει να εστιάσουν τις προσπάθειές τους στην οργάνωση των λευκών καθώς και στην ανοικοδόμηση κοινωνικών κινημάτων στα οποία μπορούν να οργανωθούν λευκοί, όχι μόνο στη βάση των αναγκών που μοιράζονται με έγχρωμους ανθρώπους της εργατικής τάξης, αλλά και στη βάση των αιτημάτων των εγχρώμων για την ελευθερία. Αυτή τη στιγμή οι περισσότεροι από τους συντρόφους μας, συγκεντρώνονται σε φιλελεύθερα, υψηλού μορφωτικού επιπέδου, αστικά κέντρα.
Μακροπρόθεσμα θα πρέπει να διαθέσουμε περισσότερους πόρους για την ανάπτυξη βάσεων για την άσκηση της επαναστατικής πολιτική στις αγροτικές περιοχές, στο νότο και τις μεσοδυτικές πολιτείες.
Χρειάζεται να οικοδομήσουμε τη λαϊκή εξουσία από τα κάτω, για να αντισταθούμε κατευθείαν στις πολιτικές του Τραμπ, για να δημιουργήσουμε χώρους όπου δεν θα τηρούνται οι οδηγίες του. Αν μείνουμε σιωπηλοί, θα περιμένουμε την έλευση περαιτέρω γενεών ανθρώπων όπως ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ενόσω οργανωνόμαστε κατά του Τραμπ, θα πρέπει επίσης να καταπολεμήσουμε και την τάση εκείνη που θέλει να επιλύσει αυτό το ζήτημα μέσα από μια εκλογική πολιτική. Αν μη τι άλλο, αυτές οι εκλογές απέδειξαν ότι οι νεοφιλελεύθεροι Δημοκρατικοί είναι πλέον άνευ αντικειμένου, ότι ποτέ δεν μπορούν να μας δώσουν αυτά που χρειαζόμαστε. Ας τους παρακάμψουμε. Κοιτάζοντας μπροστά, δεν έχουμε την πολυτέλεια να τρέφουμε περισσότερες ψεύτικες ελπίδες και δεν μπορούμε να δεχθούμε ποτέ ξανά το μικρότερο από τα δύο κακά – επειδή αυτό είναι που μας έχει επιβληθεί τώρα. Η καλύτερη ευκαιρία που έχουμε είναι να στραφούμε στις κοινότητες, τα σχολεία και τους χώρους εργασίας μας και να αρχίσουμε την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας.

Η Black Rose / Rosa Negra Anarchist Federation (Αναρχική Ομοσπονδία Μαύρο Ρόδο) δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει όλο αυτό το κίνημα, αλλά μπορεί να είναι μέρος του. Την Τρίτη, ο Τραμπ μπορεί να κέρδισε τις εκλογές, αλλά τώρα οι άνθρωποι πρέπει να επανακτήσουν την καρδιά τους και την ειρήνη στο μυαλό τους.

Με Αγάπη και Θυμό!

Μην θρηνείτε – Οργανωθείτε!

Όχι άλλοι πρόεδροι!

Black Rose Anarchist Federation/Federación Anarquista Rosa Negra (US/EE.UU)

Αντιεκλογική Συγκέντρωση-Μικροφωνική.Σάββατο 24/1/2015 12:00 Μοναστηράκι

ekloges_1

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Η λογική της ανάθεσης, της διαμεσολάβησης και της ταξικής συνεργασίας, και οι αυταπάτες που καλλιεργούν οι επίδοξοι σωτήρες για εξωραϊσμό του υπάρχοντος, στόχο έχουν την επανανομιμοποίηση του πολιτικού – οικονομικού συστήματος και την άντληση συναίνεσης για την απρόσκοπτη συνέχιση των αντικοινωνικών σχεδιασμών κράτους και κεφαλαίου.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Οι κυρίαρχοι επιβάλλουν συνθήκες σύγχρονου ολοκληρωτισμού, καταδικάζοντας όλο και ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια στη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Όποιο κι αν είναι το χρώμα της επόμενης κυβέρνησης, ένας θα είναι ο στόχος: η διάλυση των κοινωνικών – ταξικών αντιστάσεων με την άγρια καταστολή τους, την διαστρέβλωση, την αφομοίωση και την απονοηματοδότησή τους.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Μόνο με την οργάνωση και την ενίσχυση του αγώνα της τάξης μας, με αδιαμεσολάβητα, αντιθεσμικά και οριζόντια χαρακτηριστικά στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στα σχολεία, στις σχολές, στους δρόμους, μπορούμε να αντιπαρατεθούμε στο υπάρχον, ριζοσπαστικοποιώντας τους αγώνες, στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Ως την καταστροφή του καπιταλισμού. Το μόνο πραγματικό δίλλημα είναι καπιταλισμός ή επανάσταση για έναν κόσμο ισότητας και ελευθερία, για την αναρχία και τον κομμουνισμό.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Σάββατο 24 Γενάρη 2015, Μοναστηράκι 12 μ.μ.

 Αναρχικές συλλογικότητες:

“Ο.72”, “Κύκλος της Φωτιάς”, “vogliamo tutto e per tutti” και σύντροφοι/ισσες

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ: ΠΕΜΠΤΗ 22/1 ΣΤΙΣ 18.00 Μ.Μ. ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΠΑΝΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Χθες Σάββατο 17 Γενάρη, ημέρα έναρξης του πατρινού καρναβαλιού, σύντροφοι της συνέλευσης αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση ανάρτησαν πανό στην πλατεία Γεωργίου (στον Έσπερο) ενάντια στις εκλογές. Το πανό γράφει: «Στο δίλημμα ολοκληρωτικός καπιταλισμός ή καπιταλισμός με ανθρώπινο προσωπείο… ψηφίζουμε συλλογικοποίηση, αντίσταση, αυτοοργάνωση. Για την κοινωνική επανάσταση, τον κομμουνισμό και την αναρχία».   

https://saktapatra.wordpress.com/

Μοναδική ελπίδα απελευθέρωσης της τάξης μας ήταν και παραμένει ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση.

Οι τελευταίες εκλογές προκηρύχθηκαν ως απάντηση του πολιτικού συστήματος στην κρίση κοινωνικής νομιμοποίησής του, όπως αυτή εκφράστηκε στους δρόμους με τις δυναμικές και μαζικές κινητοποιήσεις των δύο τελευταίων ετών, με αποκορύφωμα την 12η Φλεβάρη. Οι εκλογές, ως θεμελιώδης διαδικασίας ανάθεσης και αντιπροσώπευσης, αποτέλεσαν, έστω και πρόσκαιρα, το σημείο επανανομιμοποίησης της αστικής δημοκρατίας. Έγινε φανερή η αναδιάταξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων (κυβερνητικών και αντιπολιτευόμενων) που θα αναλάβουν τη συνέχιση και την ένταση της αντικοινωνικής επίθεσης του κράτους και των αφεντικών στους καταπιεσμένους, οδηγώντας μας σε μεγαλύτερη εξαθλίωση. Από τη μία, το σοσιαλ-νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, το οποίο ανέλαβε την κυβέρνηση και από την άλλη το σοσιαλδημοκρατικό που εκφράζεται κύρια πλέον από το ΣΥΡΙΖΑ, επιφορτίζονται με τη λήψη νέων δυσμενέστερων μέτρων καθώς και με την υπέρβαση των κοινωνικών αντιστάσεων.

Βασικό διακύβευμα και για τα δυο κυρίαρχα κομματικά μπλοκ ήταν η εκτόνωση της διάχυτης κοινωνικής οργής που παράγεται από τις επιβαλλόμενες και διαρκώς επιδεινούμενες συνθήκες εξαθλίωσης και η διοχέτευσή της σε ακίνδυνα για το καθεστώς κοινοβουλευτικά κανάλια. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επιστράτευσαν το φόβο μιας πιθανής χρεοκοπίας, της κατάρρευσης της οικονομίας και του εσωτερικού εχθρού (οροθετικές, μετανάστες, απεργοί) προκειμένου να τρομοκρατήσουν, να προβάλλουν την «εθνική ενότητα» και να αποσπάσουν εκ νέου ένα μεγάλο μέρος της απολεσθείσας συναίνεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ από τη μεριά του πρότεινε την επιστροφή στο κεϋνσιανό μοντέλο διαχείρισης, προσπάθησε να καλλιεργήσει αυταπάτες για την ύπαρξη λύσεων εντός του καπιταλισμού, προτάσσοντας ως λύση τη συνδιαλλαγή με τους ταξικούς μας εχθρούς. Κατάφερε έτσι, σε μεγάλο βαθμό, να κεφαλαιοποιήσει τις ριζοσπαστικές κινηματικές διαδικασίες των δύο τελευταίων ετών και να αποτελέσει μια νέα δύναμη στήριξης του συστήματος.

Η νεοναζιστική χρυσή αυγή, κρατικό ενεργούμενο από την ίδρυσή της και πολιτικός επίγονος των χιτών και των ταγματασφαλιτών, αποτέλεσε πόλο συνάθροισης κυρίως των ακροδεξιών που «φιλοξενούνταν» μέχρι τώρα στο ΛΑΟΣ και τη ΝΔ. Έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί σε αυτές τις εκλογές ως αντισυστημικό μόρφωμα και καρπώθηκε εκλογικά ένα απογοητευμένο, συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας που αποφάσισε να εκφράσει με την ψήφο του τα πιο αντιδραστικά του ένστικτα, όπως αυτά καλλιεργούνται και αναπτύσσονται σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης. Απευθυνόμενη σε αυτά ακριβώς τα ένστικτα, προτείνει ως άμεση λύση τον εθνικισμό και την εξόντωση όσων στοχοποιούνται από το κράτος ως εσωτερικός εχθρός. Αν και επιχειρεί να προβάλλει ένα κοινωνικό προσωπείο, θα χρησιμοποιηθεί ξανά στο άμεσο μέλλον ως συστημική εφεδρεία, ενισχύοντας την κατασταλτική και αντικινηματική δράση των επίσημων κρατικών δυνάμεων.

Παρά την τεράστια προσπάθεια των ΜΜΕ και των κομμάτων να μας πείσουν για τη σπουδαιότητα και την κρισιμότητα «αυτών ειδικά των εκλογών», παρά την προσπάθεια τρομοκράτησης και χειραγώγησης της κοινωνίας, δεν κατάφεραν να πείσουν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, το οποίο έμεινε ασυγκίνητο και δεν συμμετείχε στις εκλογές. Κατάφεραν όμως αυτό που δεν είχαν καταφέρει επί δύο χρόνια, χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο σε αυτούς μέσο. Την προσωρινή αδρανοποίηση των κινητοποιήσεων, την απομάκρυνση των ανθρώπων από το δρόμο, την ανάσχεση της περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων της κοινωνίας και της κινηματικής ανάπτυξης. Επιπλέον, επέβαλαν μια άκρως συντηρητική ατζέντα «δημόσιας» συζήτησης.

Ως αναρχικοί αντιταχθήκαμε εξ αρχής σε κάθε εκλογική διαδικασία και συμμετοχή, προτάσσοντας την ταξική-κοινωνική αυτοοργάνωση. Δε θεωρήσαμε ποτέ ότι η συμμετοχή στις αστικές εκλογές με οποιοδήποτε τρόπο, μπορεί να αποτελέσει λύση ή να βελτιώσει τις συνθήκες καταπίεσης και εκμετάλλευσης που υφίσταται η τάξης μας. Η αντίθεσή μας στην εκλογική διαδικασία, προέρχεται από την πάγια θέση μας ενάντια στη διαμεσολάβηση και την ανάθεση. Για εμάς η άρνηση του συστήματος συνεπάγεται την δημιουργία αυτοοργανωμένων, αντιεραρχικών δομών στους χώρους εργασίας, στη γειτονιά, στο σχολείο, το πανεπιστήμιο, σε κάθε τόπο που οι καταπιεσμένοι συναντώνται και ζουν. Οι δομές αυτές πρέπει να εκκινούν αγώνες, να τους κλιμακώνουν, να ωθούν προς την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Μέσα από την αλληλεγγύη και την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, θα αποτελέσουν το πρόπλασμα της αυριανής, ελεύθερης, αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας.

Συνεπώς, μετά τις εκλογές, δεν μπορούμε παρά να συνεχίσουμε να οξύνουμε τον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Για εμάς, ο αγώνας αυτός διεξάγεται συλλογικά, αδιαμεσολάβητα, μακριά από ειδικούς και επίδοξους εκφραστές του, προωθώντας μια συνολική επαναστατική κατεύθυνση. Προτάσσουμε δηλαδή την ανάπτυξη ενός κινήματος ικανού να αντισταθεί και να αντεπιτεθεί, να κινηθεί έξω από τα όρια του συστήματος, ριζοσπαστικοποιώντας τους αγώνες στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ- Προκήρυξη συνέλευσης αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση

Το μεγαλύτερο προσόν  της «δημοκρατίας» σε σχέση με  τη δικτατορία είναι η ικανότητά της να επιβάλει τα ερωτήματα που τη βολεύουν αντί να προσπαθεί με το περίστροφο να εξασφαλίσει τις απαντήσεις.  Η  ιερή στιγμή της δημοκρατίας είναι οι εκλογές:  εκεί που όλοι, εθνικά ομόψυχοι,  αφέντες και δούλοι, πλούσιοι και φτωχοί, σαν να μην τρέχει τίποτα, ισότιμα υποτίθεται, καλούνται να απαντήσουν το μεγαλύτερο και το πιο πλαστό ερώτημα που μπορεί να τεθεί: ποιοι θα είναι οι δικτάτορες για τα επόμενα χρόνια. Ποιοί θα αποτελέσουν την αισχρή εκείνη  μειοψηφία που θα αναλάβει την πολιτική διαχείριση του κράτους, που θα κάνει κουμάντο στην τεράστια πλειοψηφία  και θα εξασφαλίσει τα συμφέροντα του εαυτού της και των νόμιμων μπράβων, των νόμιμων απατεώνων, των νόμιμων ληστών που στην πολιτική γλώσσα λέμε «καπιταλιστές».

Πολιτικοί, θεσμοί, δικαιοσύνη, αφεντικά, υποψήφιοι δικτάτορες, κανάλια, περσόνες, διανοητές, όλος ο συρφετός αυτών που δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούν στη θέση μας είναι αυτοί που μας ζητούν να πάμε στις κάλπες, να ψηφίσουμε.

Μας προτρέπουν  να προσπαθήσουμε ακόμα και να τους γκρεμίσουμε  από το θρόνο τους ρίχνοντας ένα σημαδεμένο χαρτί σε μία κάλπη…

Δεν μπορεί να υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να θεωρεί  πως μέσα από τη διαδικασία της καθολικής ψήφου και της επιλογής αντιπροσώπων  μπορεί να αλλάξει κάτι εις βάρος του καθεστώτος.  Αντίθετα, η ψήφος είναι ένα συγχωροχάρτι για το παρελθόν και μια λευκή επιταγή για το μέλλον μας, μια δήλωση νομιμοφροσύνης, από εμάς τους εκμεταλλευόμενους προς το κράτος και τους καπιταλιστές. Η θέση μας αυτή ως αναρχικοί/ες,  κάνει σαφές πως  όχι μόνο δεν πρόκειται ποτέ να κατέβουμε σε εκλογές αλλά ούτε και πρόκειται  να «στηρίξουμε» (ευθέως ή με κλείσιμο του ματιού) κανέναν διεκδικητή εξουσίας. Από το αναρχικό κίνημα, κράτος και κεφάλαιο δήλωση νομιμοφροσύνης δεν περιμένουν. Αυτή η πάγια αναρχική θέση, μετά από δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις που έχουμε ζήσει, αν μη τι άλλο, έχει επιβεβαιωθεί…

Μετά τις γενικές θέσεις ας πάμε και στο τώρα, σε αυτές τις εκλογές.

Μπορεί κανείς και καλοπροαίρετα, να μας αντιτείνει πως η κατάσταση, αυτή τη φορά είναι διαφορετική. Δεν θα επιλεγούν μόνο δικτάτορες, θα δοθεί και μήνυμα για την ίδια την πολιτική κατεύθυνση, για το αν θα έχουμε αύριο να φάμε. Γιατί να πάει χαμένη (ακόμα και ως σκουπίδι) η ψήφος;

Εμείς λέμε πως ακόμα περισσότερο σε αυτές τις εκλογές  είναι αναγκαίο να αρνηθούμε την ψήφο.

Μέσα σε 38 χρόνια από την πτώση της χούντας  οι καταπιεσμένοι είδαμε και τα όποια ψήγματα ριζοσπαστισμού επιβίωναν σε κομματικούς διαδρόμους να αποσυντίθονται όσο η προοπτική εξουσίας πλησίαζε και να εξαφανίζονται με την κατάληψή της. Είδαμε την κατάρρευση των κομμάτων σαν «δημοκρατικών δυνάμεων» κοινωνικής συσπείρωσης και φορέων ιδεολογίας και την αποκάλυψή τους σαν κλίκες δύναμης και εκκολαπτήρια παραγόντων.

Είδαμε  χωρίς μακιγιάζ τι είναι το σύνταγμα, τι είναι νόμοι, δικαστήρια, εξαρτημένες και ανεξάρτητες αρχές. Είδαμε  που καταλήγει η «λαϊκή κυριαρχία», συνηθίσαμε στα δακρυγόνα, αντιληφθήκαμε τι είδους τάξη μας έταζαν. Είδαμε τέλος, μέσα σε 2 χρόνια να εξανεμίζονται τα ιδεολογήματα της «σταθερότητας», της «ευμάρειας», της «σιγουριάς για το μέλλον». Είδαμε να χάνεται ότι κερδήθηκε ακόμα και με αίμα, είδαμε να ζητάνε πίσω με τόκο, μέχρι  και αυτά με τα οποία το καθεστώς εξαγόρασε τη σιωπή και την υποταγή ενός μεγάλου κομματιού των εκμεταλλευόμενων όλες αυτές τις δεκαετίες.

Οι εκλογές δεν άλλαξαν τίποτα ως τώρα, ούτε εμπόδισαν τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου στο ελάχιστο, κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να θυμόμαστε. Γιατί και τώρα, πολιτικές ηγεσίες, δικδικούν ανάθεση. Και μάλιστα εν λευκώ. Η σοσιαλδημοκρατία μετενσαρκώνεται από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και ζητάει το τιμόνι υποκλέπτοντας και προσπαθώντας να αφομοιώσει, την δυναμική των αγώνων που δόθηκαν την τελευταία περίοδο από εκείνους που τους έδωσαν, ένα τμήμα των καταπιεσμένων. Ήδη άρχισε να προαναγγέλει θυσίες, ζητώντας τη συναίνεση που δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν οι προηγούμενοι διαχειριστές της εξουσίας. Όσοι/ες βγήκαν στο δρόμο, όσα κινήματα επιβίωσαν ή φτιάχτηκαν τα τελευταία 2 χρόνια θα  πρέπει τώρα να σωπάσουν ή να γίνουν φερέφωνα.
Πρώτη φορά θα είναι; Ότι αγγίζει ο κοινοβουλευτισμός γίνεται κάρβουνο και η αριστερά, με ή χωρίς τη θέλησή των ψηφοφόρων της, είναι το μακρύ του χέρι.  Γιαυτό τελικά, λέμε πως η σοσιαλδημοκρατία είναι από πάντα,  άσσος στο μανίκι του αστικού κόσμου.

Ενός κόσμου που χρειάζεται επειγόντως καινούρια διλλήματα, και καινούριο πολιτικό προσωπικό , ένα συνολικό πακέτο πολιτικής αξιοπιστίας κατασκευασμένο, έν ανάγκη, από όποιο υλικό βρεθεί. Και έχουν ήδη ξεκινήσει να τα κατασκευάζουν. Και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Προαπαιτούμενο της καθεστωτικής ανανέωσης, όποια φόρμα κι αν ακολουθήσει, είναι η εμπλοκή και η συνυπευθυνότητα της καταπιεζόμενης κοινωνίας. Είτε σαν κυνική συνέχιση του ίδιου μνημονιακού κατήφορου, είτε σαν ένα θέαμα μιντιακών λεονταρισμών που θα ακολουθηθούν από νιαουρίσματα, η κατάληξη θα είναι η ίδια και το ζήτημα (για όλους τους) είναι να πειστούμε πως εμείς το ζητήσαμε. Αυτό σημαίνει η ψήφος.

Η κοινή κατάληξη διακρίνεται  στη φύση των διλλημάτων: Μέσα ή έξω από την Ευρώπη (δηλαδή με ποια υπερδύναμη θα μοιράζεται το ρόλο του νυχτοφύλακα των καπιταλιστικών συμφερόντων  η ελληνική κυβέρνηση), ευρώ η δραχμή (ποιοι κλάδοι του κεφαλαίου θα ωφεληθούν περισσότερο από την κατάρρευση των μισθών και την εκποίηση του δημόσιου πλούτου με οποιοδήποτε νόμισμα) και φυσικά «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο», δηλαδή αν η εξελισσόμενη κοινωνική πτώχευση θα επιτηρείται (προς όφελος των ίδιων πάντα συμφερόντων) από τους «καθωσπρέπει» διεθνείς μηχανισμούς ή θα ξανααναλάβουν αυτό το πόστο οι εγχώριοι τοποτηρητές, ενώ ταυτόχρονα βγαίνει από το μπαούλο και το δίλλημα «αριστερά» – «δεξιά»…

Και το «καλό δίλλημα» έχει πάντα και «τρομακτικές συνέπειες» αν απαντηθεί λάθος: μια βιομηχανία τρομοκρατίας με επικείμενα στρατιωτικά πραξικοπήματα, διεθνείς επεμβάσεις, εθνικούς κινδύνους, λοιμούς, κοινωνική ζούγκλα, παράγει μαζικά φόβο. Πότε άμεσα και εξόφθαλμα, πότε ύπουλα και έμμεσα: εγκληματικότητα, μετανάστες, πόλεμος των άκρων …

Προσβλητικά  χοντροκομμένη αυτή η προπαγάνδα, όλων των εκλογικών παιχτών,  επενδύει στον αποπροσανατολισμό που έχει επιφέρει ο καταιγισμός των τελευταίων 2 χρόνων στους καταπιεσμένους, βασίζεται πάνω από όλα στη διάλυση του κοινωνικού ιστού την αποδυνάμωση των δομών κοινότητας και των πεδίων ζύμωσης και αλληλεγγύης μέσα στην κοινωνία και του φόβου που παράγει αυτή η διάλυση

Το να εμποδίσουμε κράτος και κεφάλαιο να χτίσουν ένα νέο προφίλ-εργαλείο για τη συνέχιση της επίθεσής τους, το να τους αφήσουμε γυμνούς, χωρίς διλλήματα στα χέρια τους,  είναι κομβικό σημείο στην εξέλιξη του κοινωνικού πολέμου.

Αντισυστημική ψήφος δεν υπάρχει, όπως και δεν υπάρχει δύναμη επαναστατικής ανατροπής που να μετράει τον εαυτό της με εκλογικά ποσοστά.

Αυτοί που μας λένε πως «γιατί να πάει χαμένη μια ψήφος», δεν θέλουν να αντιληφθούν πως ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά η κάθε ψήφος θα πέσει στην κάλπη του συστήματος. Θα δώσει ζωή και αξιοπιστία σε έναν νέο κλώνο του με διαφορετικό χτένισμα

Αυτοί που από την άλλη, «τρόμαξαν» από την ενεργοποίηση της φασιστικής εφεδρείας (και που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαν γραφικό και συμμορίτικο τον αντιφασιστικό αγώνα) ξεχνούν πως ο φασισμός δεν νικιέται στα έδρανα, νικιέται στην κοινωνική βάση και στο πεζοδρόμιο, ξεχνούν πως η «νομιμοποίηση» των φασιστών θα γίνει από αυτούς τους ίδιους όταν θα συνομιλούν μαζί τους, κάτι που δεν μπορούν να αποφύγουν, γιατί τελικά έτσι παίζεται το παιχνίδι της δημοκρατικής εξουσίας που τόσο μας εκθειάζουν… Η πολιτική συμπύκνωση αντιδραστικών κομματιών της κοινωνίας (π.χ. μπάτσοι και καραβανάδες),   με διάχυτες εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις, και τον αντικαθεστωτισμό του καναπέ, είναι μια  κλασσική κίνηση της εξουσίας σε περιοδους σαν αυτή. Αναμενόμενη όσο και επικίνδυνη αντιμετωπίζεται, το ξαναλέμε, στην κοινωνική βάση και στο πεζοδρόμιο. Εκεί όπου μετριέται η αληθινή δύναμη των κινημάτων και των αντιλήψεων.

Καλούμε τον κάθε καταπιεζόμενο και εκμεταλλευόμενο να απέχει από την εκλογική διαδικασία. Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά να κάνει μια ρητή και ξεκάθαρη επιλογή  άρνησης του στημένου δημοκρατικού παιχνιδιού και απαξίωσης στις μαριονέτες του.

Να ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι: οι εκλογές είναι η πρόφαση της κυριαρχίας κράτους και καπιταλιστών. Και η άρνηση τους δεν μπορεί παρά να είναι βήμα σε μια μακριά σειρά αρνήσεων και καταφάσεων. Η αποχή του απολίτικου, η αποχή της αδιαφορίας, η αποχή που τελικά θέλει να ψωνίσει  σωτηρία από άλλο «μαγαζί»  (πχ στρατός, βασιλιάς, τεχνοκράτης), η αποχή της μοιρολατρίας είναι το ίδιο υποτακτική με την ψήφο.
Γιαυτό και εμείς μιλάμε για ενεργό αποχή.

Μια τέτοια αποχή είναι πηγή φόβου για την εξουσία, είναι πλεονέκτημα στα χέρια μας τις μέρες που έρχονται. Και ας μην αμφιβάλουμε δεν μπορούμε να αφήσουμε κανένα πλεονέκτημα να πάει χαμένο.
Κανείς μας δεν μπορεί να διαφύγει από την ανάγκη να λειτουργήσουμε ως κοινωνία, να πάρουμε αποφάσεις, να παράγουμε και να μοιραστούμε πλούτο. Κανείς δεν θα κρυφτεί για πάντα πίσω  από μία τηλεόραση. Για εμάς η άρνηση του συστήματος συνεπάγεται την άμεση δημιουργία, στην κοινωνική βάση, αυτοοργανωμένων δομών σε μαζική κλίμακα που θα γίνουν κοινότητες αγώνα, κοινότητες αντιθέσμισης, κοινότητες επανοικειοποίησης του δημόσιου πεδίου,  κοινότητες παραγωγής και κατανάλωσης. Η αποχή από τις εκλογές, για να είναι πράξη άρνησης πρέπει να σταθεί πλάι με τη δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά, στις πόλεις και τα χωριά. Συνελεύσεων που γίνουν πολιτικοί πυρήνες, πόλοι τοπικής συσπείρωσης και ζύμωσης, δυνάμεις ανακατάληψης και λειτουργίας δημόσιου, τόποι έμπρακτης   ανασύστασης κοινωνικού ιστού.

Πρέπει να σταθεί πλάι  με ένα κίνημα ανέργων που θα συναντηθεί με τους τοπικούς αγώνες και τις δομές τους. Με το πνεύμα της αλληλεγγύης και της ταξικής συνείδησης στους χώρους δουλειάς, με δίκτυα αλληλεγγύης με αυτοοργάνωση της κοινωνικής πρόνοιας για παιδιά, γέρους, άρρωστους, Αμεα, με μια αυτόνομη εσωτερική οικονομία ανάμεσα στους καταπιεσμένους, χωρίς εκμετάλλευση και ανισότητα, μια οικονομία που θα αρχίσει να εκ νέου να παράγει στην πόλη και την ύπαιθρο

Πρέπει να σταθεί πλάι σε ένα νέο, εμπόλεμο συνδικαλιστικό κίνημα βάσης που με το ένα μάτι θα πρέπει να κοιτάει προς τη γενική απεργία διαρκείας  και με το άλλο στη λειτουργία, τον έλεγχο και τη διανομή της παραγωγής.
Πρέπει να πάει μαζί με την ενεργό πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και στράτευση. Πρέπει η αγανάκτηση, η οργή, η απογοήτευση να συλλογικοποιηθούν, να αποκτήσουν όραμα και δύναμη να το πραγματοποιήσουν. Και για να το πετύχουν πρέπει να κόψουν κάθε δεσμό με εκλογές, κοινοβούλια, διαμεσολαβήσεις, ηγεσίες…

Στη δουλειά, στη γειτονιά, στο σχολείο, το πανεπιστήμιο, σε κάθε τόπο που οι καταπιεσμένοι συναντώνται και ζουν πρέπει να στηθούν δομές που να εκκινούν αγώνες, να τους κλιμακώνουν, να ωθούν προς την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Για να ξεπεράσουμε επιτέλους την αντίληψη που θεωρεί το κράτος ως τη λογική συνέπεια της υποτιθέμενης ανικανότητας  όλων μας να αυτοδιευθυνθούμε.

Για να ξεπεράσουμε επιτέλους την αντίληψη που θεωρεί τους καπιταλιστές απαραίτητους ως λογική συνέπεια της ανικανότητας όλων μας να μοιράσουμε δίκαια τον πλούτο που παράγουμε.

Για να απαντήσουμε στο μοναδικό αληθινό δίλλημα: καπιταλισμός ή επανάσταση.

συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση

Κείμενο με αφορμή την πρωτομαγιά και τις εκλογές από τον εργαλειοφόρο

 Κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf

Η παγκόσμια δομική κρίση του καπιταλισμού της τρέχουσας περιόδου που έχει ως απάντησή της (από την πλευρά των δυνάμεων του κεφαλαίου) την αναδιάρθρωση, έχει διαχυθεί σε όλες τις πτυχές των κοινωνικών σχέσεων. 300 ευρώ βασικός μισθός (στην καλή περίπτωση) εν ολίγοις που δεν φτάνει ούτε καν για να επιβιώσεις και ραγδαία αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας. Μέσα σε όλα αυτά, η καπιταλιστική κυριαρχία θέτει τα ερωτήματα που θέλει, και ζητάει τις συγκεκριμένες απαντήσεις που έχει η ίδια φτιάξει για αυτά τα ερωτήματα. Εμάς τους από κάτω θα πρέπει να μας ενδιαφέρουν οι δικές μας απαντήσεις.

«Συναίνεση Η Χρεοκοπία»

Ακόμα και αν δεχόμασταν την κρίση ως αποτέλεσμα κακών διαχειριστικών επιλογών, δεν θα αναθέταμε τη λύση στους ίδιους ανθρώπους που την δημιούργησαν. Είναι φοβερό το πόσοι αυτοαναγγέλθηκαν «επίδοξοι σωτήρες της χώρας» την τελευταία περίοδο. Ένας από αυτούς, ο Βενιζέλος, γιάπης και πρόσωπο του διεθνούς κεφαλαίου, έκανε σαφές το σκεπτικό της κυριαρχίας ευθύς εξαρχής. Ή μαζί μας ή εναντίον μας. Την πρώτη επιλογή, άθελα ή ηθελημένα, τη ζούμε από το 2008.Είναι επιλογές που γίνονται για την διατήρηση του συστήματος. Μια πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα, άρα και στην εφαρμογή των μέτρων της τρέχουσας αναδιάρθρωσης, μπορεί ενδεχομένως να παράξει οξυμμένες συνθήκες και δυναμικές, που να θέσουν το ζήτημα του ξεπεράσματος αυτού του συστήματος. Καμία φράξια του παγκόσμιου κεφαλαίου δεν μπορεί να το ρισκάρει αυτό και δεν θα το αφήσει να συμβεί, ακόμη και αν γίνονταν κάθε μέρα εκλογές. Εν ολίγοις, το δίπολο συναίνεση ή χρεοκοπία μετατρέπεται στο μονόδρομο των μνημονίων και του καπιταλισμού το οποίο για εμάς τους από κάτω σημαίνει εξαθλίωση, υποταγή, πείνα.

Καμία εκλογική αυταπάτη.

Όλα τα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια σίγουρα έχουν αναλογιστεί για το πώς θα αναχαιτιστεί η επίθεση που εξαπολύουν τα ντόπια και υπερεθνικά αφεντικά απέναντι στο παγκόσμιο προλεταριάτο. Θα ήμασταν είτε αφελείς, είτε ψηφοθήρες για να προτάξουμε την ψήφο στις «δυνάμεις του αντί-μνημονίου». Οι επερχόμενες εκλογές έχουν προφανώς ιδιαίτερη πολιτική σημασία στο τώρα γιατί καλούν τον κόσμο στο να συμπυκνώσουν 2 περίπου χρόνια αγώνων σε μία ψήφο. Τα σκηνικά είναι έτοιμα για αυτό το θέατρο του παραλόγου το οποίο έχει παιχτεί χιλιάδες φορές όμως όχι με ένα τόσο σημαντικό ιστορικό φόντο μεταπολιτευτικά. Οι εκλογές έχουν βαρύνουσα σημασία γιατί διαμέσου αυτών, η αστική πολιτική εξουσία επιδιώκει να ανακτήσει την «κοινωνική νομιμοποίηση» της. Η μετεκλογική πραγματικότητα θα στολιστεί από την αύξηση της καταστολής, την αναβάθμιση των μεθόδων ελέγχου και χειραγώγησης του κοινωνικού σώματος, από την εξάλειψη ενοχλητικών κοινωνικών συμπεριφορών ή ταυτοτήτων (μετανάστες, άστεγοι, άνεργοι, κουκουλοφόροι κ.ο.κ.). Στοιχεία αυτής της πραγματικότητας προεικονίζονται και προεκλογικά με κινήσεις όπως η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, η συμπερίληψη της κατοχής αντί-ασφυξιογόνας μάσκας στον τρομονόμο, η μετατροπή δίωξης καταληψιών δημοσίων χώρων σε αυτόφωρη διαδικασία. Η κατάσταση εξαίρεσης (ή επίσημα εκτάκτου ανάγκης) στην οποία έχει περιέλθει το ελληνικό κράτος από το 2010 επί παπανδρέου (διάγγελμα στο καστελόριζο) δεν φαίνεται να αποσύρεται, αλλά τελικά να βαθαίνει μετά τις εκλογές δημιουργώντας ολοκληρωτικές τομές στην παραδοσιακή αστική δημοκρατία. «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα τις είχαν καταργήσει» έλεγε κάποτε ο γερό-Μάρξ και αυτή η θέση μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους. Αυτό που μπορούμε να προτάξουμε εμείς από την σκοπιά μας είναι η δημιουργία, η συνέχεια και η όξυνση όλο και περισσότερων χειραφετημένων αγώνων οι οποίοι θα ορίσουν από μόνοι τους τα περιεχόμενα, τα μέσα και τις στρατηγικές απεγκλωβισμού μας (ως τάξης και όχι ως έθνους-κράτους) από την κατάσταση που ζούμε.

Οι Γερμανοί δεν μας κάνουν κουμάντο.

Είναι πολύ βολικό για τους εξουσιαστές μας να μετατοπίζουν το ζήτημα της κρίσης σε εθνικό θέμα. «Παντού είναι Ελλάδα» έχουν πει κάποιοι γερμανοί σύντροφοι και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία δεν απέχουν από την ελληνική περίπτωση και μάλιστα χωρίς τρόικες, ΔΝΤ και λοιπούς μηχανισμούς στήριξης. Μέσα στην τρέχουσα ιστορική περίοδο είναι λογικό να υπάρχουν ανταγωνισμοί σε επίπεδο εθνικών οικονομιών αλλά ακόμη και μεταξύ φραξιών του κεφαλαίου της ίδιας χώρας για το ποιος θα επικρατήσει στον καινούριο κύκλο συσσώρευσης του μέλλοντος (αν κάτι τέτοιο προλάβει να υπάρξει). Επίσης, οι επιλογές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού προφανώς έπληξαν την αυτονομία της μορφής έθνος-κράτος, παρόλαυτά, αυτό είναι μία διαδικασία που συντελείται από το ’80 μέχρι σήμερα (όταν οι παγκόσμια αγορά και κυβερνήσεις ακολούθησαν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο διαχείρισης που είχε ως αποτέλεσμα την παγκοσμιοποίηση) και ποτέ δεν είχε γνωρίσει την αποδοκιμασία ιδιαίτερα των μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων (δεν διαμαρτυρήθηκαν και πολλοί από αυτούς όταν το ελληνικό κράτος μπήκε στην ΕΕ, μάλλον καλοπιάνονταν με το ότι «εκσυγχρονίζονται» και είναι «ευρωπαίοι» πια. Το μεγάλο πρόβλημα στα παραπάνω είναι όταν κομμάτια των από κάτω παίρνουν μέρος με κάποια φράξια των αφεντικών. Αυτό παράγει αντεπαναστατικά περιεχόμενα και πολλές φορές στρώνει τον δρόμο για όλο και πιο πολύ ολοκληρωτισμό, κοινωνικό κανιβαλισμό και εξαθλίωση.

«Το μόνο που πρέπει να φοβάσαι είναι ο φόβος» G.F.Hegel

Η αστική πολιτική εξουσία παίζει το διαχειριστικό παιχνίδι της τρέχουσας περιόδου βασισμένη στη δημιουργία και τη διαχείριση του φόβου. Παντού προκύπτουν εσωτερικοί εχθροί του έθνους με τα σκοτεινά τους σχέδια ενάντια στη δημοκρατία και την εθνική ομοψυχία, αλλά και εξωτερικοί εχθροί όπως το γερμανικό κράτος (το ότι υπάρχει ένα γερμανικό προλεταριάτο στα ίδια σκατά με μας δεν πολυαναφέρεται βέβαια). Το πλήθος των διαχωρισμών που επιβάλλουν σε εμάς τους από κάτω μας αποπροσανατολίζει. Αυτός κλέβει, ο άλλος είναι δημόσιος υπάλληλος, ο επόμενος είναι κουκουλοφόρος-ασφαλίτης κτλ. Φόβος να αγωνιστείς, φόβος να απεργήσεις, φόβος μη χάσεις τη δουλειά σου, φόβος μη δεν βρεις ποτέ δουλειά, παντού φόβος. Σε ένα τρομοκρατημένο κοινωνικό σώμα είναι εύκολο να επιβάλεις ότι θες και αυτό το γνωρίζουν καλά αυτοί που ασχολούνται με την εκμετάλλευση των ανθρώπων.

Οι μετανάστες ξανά στο προσκήνιο.

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας των 300 μεταναστών-εργατών στην Υπατία (και την πρωτοφανή κατασταλτική επιχείρηση μεταφοράς τους από τη Νομική) οι μετανάστες εμφανίζονται ξαφνικά στο δημόσιο λόγο. Ενορχηστρωμένα τα ΜΜΕ τους παρουσιάζουν σαν την κύρια αιτία κάθε πιθανού κοινωνικού προβλήματος. Ο αποδιοπομπαίος τράγος λοιπόν σήμερα έχει βρεθεί και είναι οι μετανάστες και έχουν την ανάλογη αντιμετώπιση που είχαν οι Εβραίοι από τους ναζί σε μία παρόμοια ιστορική περίοδο (κρίση του ’29, εθνικοσοσιαλισμός στη γερμανία). Οι πρώτος άξονας που στηρίζεται η ρητορική της στοχοποίησης των μεταναστών είναι ο οικονομικός. Οι μετανάστες ευθύνονται για την ανεργία επειδή μας παίρνουν τις δουλειές (λες και όλοι ψάχνουν για δουλειά στα φανάρια), για την μειωμένη κίνηση στα καταστήματα λόγω του παραεμπορίου (λες και έχουμε λεφτά να αγοράσουμε τα της επιβίωσής μας) ή για την αυξημένη εγκληματικότητα. Ο δεύτερος άξονας είναι ο ρατσιστικός. Οι υστερίες περί υγειονομικής βόμβας δεν έχουν προηγούμενο. Ακόμη και ολόκληρες περιοχές των πόλεων φέρονται ως απροσπέλαστες (πχ ιστορικό κέντρο της Αθήνας) λόγω του ότι ελλοχεύουν υγειονομικοί και λοιποί κίνδυνοι για τους ντόπιους και καλούμαστε «να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας». Η αντιμετώπιση που προτείνεται μιντιακά είναι η πλήρης αδιαφορία για τις συνθήκες επιβίωσης αυτών των ανθρώπων και η ολοκληρωτική τους εξόντωση, λες και ποτέ κανένας έλληνας δεν έχει μεταναστεύσει. Έτσι τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης παρουσιάζονται σαν τη μοναδική λύση διαχείρισης του κοινωνικού συνόλου των παρανομοποιημένων μεταναστών και προσφύγων. Ένας τέτοιος θεσμός που άλλοτε αποτελούσε ντροπή για τον δυτικό πολιτισμό ακόμα και με βάση τα αστικοδημοκρατικά ιδεώδη, σήμερα αναπαράγεται από μεγάλα κομμάτια των από κάτω. Γιατί η διάκριση ανθρώπων με βάση νομικίστικα επιχειρήματα «έχουν ή όχι χαρτιά» ή ο χαρακτηρισμός τους σαν υγειονομικό κίνδυνο που βασίζεται μόνο στην καταγωγή (χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους και τί τις προκαλεί) και η καταναγκαστική εξαίρεσή τους από το δημόσιο χώρο είναι το πρόσωπο του μοντέρνου εξορθολογισμένου ρατσισμού. Ενός ρατσισμού που δεν φέρει σβάστικες αλλά φοράει γραβάτες, πλασάρεται σαν «δημοκρατικός», πιάνει σχεδόν όλο το καθεστωτικό πολιτικό φάσμα (από κεντροαριστερά μέχρι ακροδεξιά) και στις επόμενες εκλογές θα μας ζητήσει την ψήφο μας. Όποιος συναινεί σε αυτά έχει την ιστορική του ευθύνη και στρώνει το δρόμο για το επόμενο σύγχρονο ολοκαύτωμα.

Εκτός από τους παραπάνω υπάρχουν και οι «αυθεντικοί» φασίστες. Ο λόγος για τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής (άνοιξε πρόσφατα γραφεία στην Πάτρα) που διεκδικεί την είσοδό της στη βουλή στις ερχόμενες εκλογές με τον μανδύα του λαϊκού αντιμνημονιακού κόμματος. Αποκρύπτει έντεχνα το παρελθόν της, με τα ρατσιστικά παραληρήματα, τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίων αγωνιστών, τα πογκρόμ εναντίων μεταναστών και την παρακρατική της δράση. Η ΧΑ πατάει στην καλλιεργούμενη από τα ΜΜΕ τρομοκρατία που αντιμετωπίζουν οι από κάτω (φτώχεια, εγκληματικότητα), αποπροσανατολίζει με εθνικές ονειρώξεις, εκμεταλλεύεται τα όποια ρατσιστικά αντανακλαστικά υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία και σημειώνει άνοδο. Ωστόσο, όσο αντισυστημικοί και να αυτοπαρουσιάζονται οι φασίστες, δεν πρέπει να ξεχνάμε το γεγονός ότι ο φασισμός ήταν και είναι αδιαχώριστη συνιστώσα του καπιταλισμού.

Αν αναρωτιέται κανείς πώς χώρεσε αυτό το φασιστικό μόρφωμα στη δημοκρατία «μας», δεν είναι γιατί άλλαξε ο λόγος της XA σε ηπιότερο ακροδεξιό (σαν του ΛΑΟΣ παλιότερα). Χώρεσε γιατί η δημοκρατία ξεχείλωσε όσο χρειαζόταν για να εντάξει στους κόλπους τής αστικής νομιμότητας τις νεοναζιστικές εφεδρείες της. Η επιλογή που κάνουν τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά την τρέχουσα ιστορική περίοδο με την οικονομική κρίση να κλυδωνίζει τα θεμέλια της εξουσίας τους είναι να μετατοπίσουν το πολιτικό φάσμα προς την ακροδεξιά, να γίνει ο λόγος των φασιστών κυρίαρχος κρατικός λόγος και να μετεξελιχθεί όλο και περισσότερο σε ολοκληρωτικό το καθεστώς της αστικής δημοκρατίας τους. Είναι στο χέρι του καθενός και της καθεμιάς να σταματήσει αυτή η κατρακύλα. Όποιος ανέχεται τους χρυσαυγίτες στις γειτονιές θα πάρει μαζί και την υποτίμηση της εργατικής του δύναμης και την εξαθλίωση της ζωής του και τις σκούπες και τα πογκρόμ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι αντιστάσεις μας και οι προόπτικες.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον που επιβάλλεται από την κυριαρχία δεν λείπουν και οι απαντήσεις από τη δική μας πλευρά. Τα τελευταία δύο χρόνια βλέπουμε οι αγώνες να παίρνουν νέες μορφές και παλιές δοκιμασμένες μέθοδοι να αναζωογονούνται. Δεκάδες απεργίες σε διάφορους επαγγελματικούς κλάδους (π.χ. πολύμηνη απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία), καταλήψεις χώρων εργασίας, φοιτητικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις σε σχολές, το κίνημα των πλατειών απ’ όπου ξεπήδησαν δεκάδες λαϊκές συνελεύσεις, δυναμικές αντιστάσεις γύρω από τοπικά ζητήματα (όπως στην Κερατέα και στη Χαλκιδική ενάντια στα ΧΥΤΑ και τα μεταλλεία χρυσού αντίστοιχα) είναι μόνο μερικά παραδείγματα.

Όλοι οι αγώνες όμως φαίνεται να συμπυκνώνονται σε κεντρικά πολιτικά γεγονότα όπως είναι οι γενικές απεργίες και οι μέρες ψήφισης των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων. Εκείνες τις μέρες κορυφώνεται η ένταση και η μαχητικότητα των αγωνιζόμενων με αποτέλεσμα τη σφοδρή σύγκρουση με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής. Τέτοιες στιγμές ήταν οι γενικές απεργίες της 5ης Μάη του 2010, 15 Ιούνη και 28-29 Ιούνη του 2011 και αδιαμφισβήτητα η 12η Φλεβάρη του 2012 με τα εξεγερτικά χαρακτηριστικά που απέκτησαν τότε οι συγκρούσεις. Η κοινωνική αντιβία γίνεται κτήμα των ίδιων των καταπιεσμένων παρά τις προσπάθειες των καθεστωτικών δυνάμεων να τη συκοφαντήσουν. Αυτοί που στον πολιτικό τους λόγο μιλάνε για προβοκάτορες και ασφαλίτες αγνοούν σκόπιμα την πραγματικότητα και δεν δηλώνουν παρά την υποτέλεια τους σε ένα καθεστώς το οποίο τους ανέθρεψε και έξω από αυτό δεν έχουν κανένα απολύτως ρόλο.

Αν θέλουμε να βρούμε τα χαρακτηριστικά που παίρνουν οι αγώνες και εμείς προκρίνουμε είναι το κοινωνικό και ταξικό πρόσημο που έχουν καθώς και οριζόντια μορφή τους. Από τη μία τα υποκείμενα των αγώνων να αντιλαμβάνονται τη θέση τους σαν εκμεταλλευόμενοι και τους συμμάχους τους στην κοινωνία από την άλλη να μην υποκύπτουν σε προσπάθειες χειραγώγησης τους, ακόμα και αν προέρχονται από δήθεν κινηματικές δυνάμεις, οι οποίες στην ουσία έχουν στόχο την άντληση πολιτικής υπεραξίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ΕΠΑΜ του Καζάκη που αφού απέκτησε κοινωνικό έρεισμα στις πλατείες τώρα συμμετέχει στις εκλογές συνεργαζόμενος με τον Παπαθεμελή.

Η επιλογή του κεφαλαίου για την παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού τις τελευταίες δεκαετίες έχει σαν αποτέλεσμα η κρίση του να έχει αντίκτυπο σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου με διαφορετική ένταση και μορφή βέβαια. Στις ΗΠΑ εμφανίστηκε στον ιδιωτικό δανεισμό ενώ στην ευρωζώνη σαν κρίση εξωτερικού δημόσιου χρέους. Ωστόσο πολυποίκιλες μορφές αγώνα έχουν ξεσπάσει και ξεσπούν σε όλες τις γωνιές της γης, από την καπιταλιστική περιφέρεια μέχρι το κέντρο. Από τις αλυσιδωτές εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες (που συνεχίζονται) και στη Μεγάλη Βρετανία το 2011, τα κινήματα των πλατειών στην Ισπανία και και στις ΗΠΑ, τις συγκρούσεις των γενικών απεργιών σε Ισπανία Ιταλία και ΗΠΑ μας υπενθυμίζουν ένα μόνο πράγμα. Την κοινή μας μοίρα που μας δένει με τους λαούς παγκόσμια εναντία στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και όχι τους πλαστούς διαχωρισμούς σε έθνη και φυλές που μας επιβάλλονται από τα πάνω.

Αυτή την κοινή μοίρα φαίνεται να λησμονούν μερικά αγωνιζόμενα κομμάτια και άθελα τους ή μη πέφτουν στην παγίδα του πατριωτισμού. Ο αγώνας του προλεταριάτου για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας δεν μπορεί να συγκροτηθεί με βάση εθνικές ταυτότητες. Αντίθετα οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια είναι πλήρως ενσωματώσιμη από την κυριαρχία και συμπίπτει με τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Το έθνος-κράτος είναι δημιούργημα του καπιταλισμού και θα πεθάνει μαζί του.

Αυτό που μας δείχνουν τα γεγονότα του Μάη του 1886 στο Σικάγο ή του 1936 στη Θεσσαλονίκη είναι ότι οι αγώνες δίνονται και κερδίζονται στους δρόμους. Το οχτάωρο κατακτήθηκε μέσα από σκληρούς, αιματηρούς αγώνες. Τίποτα δεν χαρίστηκε και τίποτα δεν θα δοθεί πίσω απλώς περιμένοντας ή ψηφίζοντας τον έναν ή τον άλλον επίδοξο διαχειριστή των ζωών μας. Η χειραφέτηση των καταπιεσμένων θα είναι έργο των ίδιων και κανείς δεν θα βρεθεί να το κάνει για αυτούς.

 ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΙ

ΚΑΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΑΠΑΤΗ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ.

 εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ: ΤΡΙΤΗ 1 ΜΑΗ 10πμ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

οι μάχες για ελευθερία, ζωή και αξιοπρέπεια

δίνονται και κερδίζονται

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες

εκεί που διακυβεύονται τα πραγματικά διλήμματα της ζωής μας

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΑΠΑΤΗ

ΙΣΟΤΗΤΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

ΤΡΙΤΗ 1 ΜΑΗ — 10πμ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά