ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ

1

«Αλήθεια, τώρα; Δεν ξέρεις τον Γκοντό;».

  «Ξέρω τον Γκοντό, ξέρω και τον Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν. Απλά δεν ήξερα ότι κυκλοφορούν στην πόλη».

  «Ποιους Βλαντιμίρ και Εστ…τι;! Ποιους;! Τι λες;».

  «Τίποτα… Όχι, δεν τον ξέρω τον Γκοντό. Εγώ δεν είμαι παρά ένα απλό, καθημερινό κατακάθι».

  «Μα γι’ αυτό ακριβώς, ένας λόγος παραπάνω να τον ξέρεις! Όλοι οι τύποι σαν και του λόγου σου αργά ή γρήγορα βρίσκονται στην ανάγκη του. Ο Γκοντό υπάρχει επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσάς».

  «Και τι ακριβώς είναι οι άνθρωποι σαν κι εμάς;».

  «Ξέρεις τώρα…».

  «Βοήθησέ με».

  «Αποτυχημένοι… απελπισμένοι… ναρκάκηδες…».

  «Αυτή την εικόνα έχεις για μένα;».

  «Αυτή την εικόνα έχει όλος ο κόσμος για σένα, Σκιάχτρο! Έχεις κοιταχτεί στον καθρέφτη πρόσφατα; Έχεις σκεφτεί ποια ήταν η τελευταία φορά που έφαγες κανονικό φαγητό; Και δεν εννοώ τα τσάμπα γεύματα που σου έδιναν στην εστία».

Continue reading “ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ”

Το σώμα

Ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας του Ελατηρίου με αφορμή την 8η Μαρτίου ως μέρα μνήμης των γυναικείων αγώνων για ισότητα και κοινωνική χειραφέτηση.

Στην φωτογραφία απεικονίζονται κάποιες από τις συμμετέχουσες στην μεγάλη απεργία των εργατριών τσαγιού στην Ινδία, το 2011, εναντίον των σκληρών συνθηκών εργασίας και με βασικό τους αίτημα την αύξηση των αποδοχών τους, την οποία πέτυχαν.

Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά!!!

υγ: και φυσικά μην ξεχνάτε πως αν σας αρέσει μια ιστορία βοηθήστε την να ταξιδέψει πατώντας το ειδικό, μη πυρηνικό, κόμβιο της κοινοποίησης.

Το σώμα

1.

Η Λώρα, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, δεν θυμόταν καν αν ήταν ποτέ κάτι άλλο πέρα από αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκε. Και η αλήθεια ήταν πως η εκπαίδευση της Λώρας κόστισε πολύ ακριβά στους δημιουργούς της. Οι κορυφαίοι εκπρόσωποι όλων των παλιών ιερατείων και οι πιο καλά καταρτισμένοι μηχανικοί μάρκετινγκ συνεργάστηκαν για να την εμπνευστούν. Η αφρόκρεμα των ψυχαναλυτών ανέκρινε χιλιάδες άντρες σκαλίζοντας τις πιο μύχιες φαντασιώσεις τους. Επιτελεία νευροχειρούργων, γενετικών μηχανικών και προγραμματιστές βιολογισμικών ξόδεψαν εκατοντάδες ώρες για να την υλοποιήσουν. Τέσσερις πολυεθνικοί οργανισμοί με αντικείμενο τα ερωτικά βοηθήματα και την συμβουλευτική γάμου αναγκάστηκαν να ξεχάσουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να συμπράξουν, επενδύοντας τα κεφάλαιά τους πάνω της. Δεκάδες κράτη ανέθεσαν στους καλύτερους δικηγόρους και ποινικολόγους της επικράτειάς τους την ρύθμιση της νομοθεσίας τους για να μπορέσει επιτέλους να βγει η Λώρα ανενόχλητη στις ελεύθερες αγορές τους. Η ίδια πάντως, δεν θυμάται να έδωσε ποτέ την συγκατάθεσή της στο φιλόδοξο πρόγραμμα. Η έμφυτη μνήμη της όμως ψεύδεται γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν είναι το ψέμα η μοναδική κατηγορία που της προσάπτουν οι κατασκευαστές της, αλλά και η αχαριστία. Η αχαριστία για την τιμή που της έκαναν να την επιλέξουν, έστω κι από ένα τυχαίο γεγονός, ως πρότυπο για το ριζοσπαστικό τους προϊόν. Ως το αρχέτυπο των χιλιάδων κλώνων που συνέβαλλαν στην μείωση των περιστατικών άσκησης έμφυλης βίας σε μη μεταλλαγμένες γυναίκες και στην αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών καταστημάτων αρρένων. Όσο για την “θυσία” της, για την οποία διαμαρτυρήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους τριάντα τριών πρωτευουσών του κόσμου… Ποια “θυσία”; Ποιος αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο δεν είχε θύματα; Ας μην είμαστε αφελείς. …η συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο

αναδημοσίευση από toelatirio.wordpress.com

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ‘ΧΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ

Ήταν μια θερμή, άτονη μέρα, τότε που πέταξα ό,τι μου ‘χε απομείνει. Έφυγα δίχως να χαιρετίσω κανέναν, ούτε τους πιο αγαπημένους μου συντρόφους. Δεν ήμουν ποτέ καλός στα ψέματα και στις δικαιολογίες. Κι όσο για την αλήθεια, πώς θα μπορούσα να την προφέρω; Πώς μπορείς να πεις στους ανθρώπους με τους οποίους έχεις ματώσει πλάι-πλάι ότι δεν θέλεις άλλο, ότι απλώς βαρέθηκες πια;

  Δεν ήταν καμιά ιδιαίτερη μέρα, από αυτές που θα πίστευε κανείς πως παίρνονται οι ιδιαίτερες αποφάσεις. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, μόνο πιο μουντή, πιο βαριά, σα να μην ήθελε να κυλήσει. Ο αέρας ήταν πυκνός από τη ζέστη και απ’ τον ήχο των τζιτζικιών. Το τοπίο φαινόταν ξεπλυμένο, σαν πίνακας που έχει αφεθεί στον ήλιο για καιρό και τα χρώματα και οι γραμμές του έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Η ανάσα της ασφάλτου ξεχώριζε αχνά, καυτή και βαριεστημένη καθώς υψωνόταν, ορατή για λιγάκι, προτού σκορπίσει και χαθεί φορτώνοντας ολοένα το βάρος της ατμόσφαιρας. Οχήματα δεν τη διέσχιζαν ούτε πεζοί περπατούσαν παράλληλα στην πορεία της. Μονάχα δυο αδέσποτα σκυλιά έπιανε το μάτι μου, έτσι όπως έτρεχαν το ένα δίπλα στ’ άλλο παίζοντας, μα όταν με προσπέρασαν κι εκείνα και χάθηκαν στην πρώτη στροφή, απόμεινα τελείως μόνος – όπως το είχα επιλέξει. Γιατί οι ιδιαίτερες αποφάσεις παίρνονται συνηθισμένες μέρες και εκείνη η μέρα ήταν η πιο συνηθισμένη απ’ όλες. Τόσο συνηθισμένη που βαριόταν τον εαυτό της. Έφυγα.

Continue reading “Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ‘ΧΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ”