Για την εκκένωση της Κατάληψης στην Αλεξανδρούπολη…

αυτό το σπίτι που γεννήθηκα θέλουν να γκρεμιστεί
κι εκεί που γεννήθηκαν οι ιδέες το σπίτι ν’ απανθρακωθεί
πεινάω
πεινάω μα πασχίζετε να φύγω νηστική
στο σάπιο μου αίμα να ρέει υποταγή
να λιμοκτονήσω, να αφανιστώ, στον δρόμο να μη ξαναπατήσω
να πεθάνω εγώ μαντρωμένος στο κρατικό κλουβί
κι όσο η ζωή μας γίνεται κόλαση
από τις κρατικές αμυχές
και μας παίρνετε τα σπίτια, τις σκέψεις και τις ζωές
όσο κι αν μας διαμελίζετε
Εμείς θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε
κόψτε μας πόδια χέρια κοιλιές
θα δαγκώσουμε τα μάγουλα, θα βγάλουμε κραυγές
δεν είναι και κάτι να πονέσεις
για να αλλάξεις τη ζωή
για το σπίτι που γεννήθηκα
το σπίτι των ιδεών
που θέλουν να γκρεμιστεί.

Στις 16 Αυγούστου, πρωινές ώρες, πραγματοποιήθηκε η εκκένωση της Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου στην Αλεξανδρούπολη, με δυνάμεις των ΟΠΚΕ και μηχανές της ΔΙΑΣ να έχουν αποκλείσει το συγκρότημα του παλιού νοσοκομείου και με παρουσία εισαγγελέα, να κόβουν τα λουκέτα και να εισβάλλουν μέσα στο κτίριο. Η επιχείρηση συνοδευόταν από απειλές για προσαγωγές του αλληλέγγυου κόσμου που είχε συγκεντρωθεί. Τα σχέδια της εκκένωσης είχαν γίνει ήδη γνωστά από τις 22 Ιουλίου, μέσω τοιχοκολλημένου κρατικού εγγράφου, παρόλα αυτά υλοποιήθηκαν μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, κατά την πάγια τακτική τους, επιχειρώντας να αιφνιδιάσουν το κίνημα πόλης και τα αντανακλαστικά του, και αναίμακτα να τελειώνουν μια και καλή με αυτό το “αγκάθι” στην Αλεξανδρούπολη. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να ξεμπερδεύουν τόσο εύκολα με έναν από τους ενεργούς πυρήνες ταξικού ανταγωνισμού στην πόλη, όσο και να χτίζουν ένα ιδιότυπο καθεστώς αστυνομοκρατίας , όσο και να προσπαθούν να εκκενώσουν τις δομές του αγώνα στην πόλη, με απειλές, επικοινωνιακά τεχνάσματα και κατασταλτικές επιχειρήσεις. Δεν μπορούν να κάμψουν το φρόνημα όσων αγωνίζονται, δεν μπορούν να αντιστρέψουν την παρακαταθήκη αγώνα που γεννήθηκε και θα συνεχίσει να γεννιέται, δεν μπορούν να κατευνάσουν την κοινωνική οργή που θα ξεσπάσει. Για τον κόσμο του αγώνα είναι δέσμευση πως το νεκροτομείο θα μείνει κατάληψη, πως οι κοινωνικές αντιστάσεις θα συνεχίζουν να ανθίζουν και να ενοχλούν.


Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας εκκένωσης
Η κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου στεγάζεται στο συγκρότημα του παλιού νοσοκομείου, έναν χώρο που παρέμενε παραμελημένος για χρόνια, πέρα από τις δικές μας προσπάθειες να διατηρηθεί ανοιχτός και βιώσιμος για την τοπική κοινωνία και την γειτονιά. Η παραχώρησή του στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης τον Δεκέμβρη 2018 σηματοδότησε και την έναρξη της συζήτησης για την αξιοποίησή του και τη ροή κρατικού χρήματος πάνω στην οποία θα μπορούσε να ξεδιπλωθεί το αλισβερίσι των τοπικών αρχόντων και αφεντικών. Έτσι, από το 2021, για να περιφραχθεί το συγκρότημα με σιδεριές και λαμαρίνες και για να ανατεθεί η φύλαξή του σε εταιρεία σεκιούριτι, δηλαδή για να ερημοποιηθεί και να αποκοπεί ένας από τους λίγους δημόσιους χώρους από την γειτονιά, κατασπαταλήθηκαν χιλιάδες ευρώ. Δεν αποτελεί πρωτοτυπία η τακτική του κράτους να υποβαθμίζει και να παραμελεί συστηματικά καθετί δημόσιο και δωρεάν για την κοινωνία, με σκοπό η έλευση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των μεγαλοκαρχαριών να φανεί ως “σωτήρια” και να ξεπουληθεί άρον άρον το “φιλέτο” στο όνομα της “ανάπτυξης” και της δήθεν ικανοποίησης των αναγκών της κοινωνικής βάσης. Ένα σαθρό αφήγημα που επιχειρεί να κουκουλώσει την μπίζνα που έχουν στήσει κράτος και κεφάλαιο για την καταλήστευση δημόσιων αγαθών, την υφαρπαγή δημόσιων χώρων, τη λεηλασία της φύσης, την ιδιωτικοποίηση κάθε πτυχής των ζωών μας, με σκοπό γη και ύδωρ να διαμοιραστούν στα καπιταλιστικά αρπακτικά. Στο πλαίσιο αυτής της “αξιοποίησης”, το σκηνικό στο συγκρότημα άλλαξε άρδην. Σεκιουριτάδες εκδιώκουν και φακελώνουν (με εντολή της Ασφάλειας) τον κόσμο που κινείται σε αυτό ενώ πρόκειται να τοποθετηθούν κάμερες, εντείνοντας τον γενικευμένο έλεγχο και την επιβολή της επιτήρησης της κοινωνικής ζωής. Έτσι, μαζί με την απομάκρυνση των ανθρώπων της γειτονιάς, των συλλόγων που δραστηριοποιούνταν σε αυτό, του άστεγου που για χρόνια το δωμάτιο που είχε καταλάβει για να καλύψει τις στεγαστικές ανάγκες του ήταν το πραγματικό του σπίτι, έρχεται και η εκδίωξη των ανθρώπων που τα τελευταία 6 χρόνια έδιναν ζωή και μια ανάσα ελευθεριακή στο συγκρότημα του παλιού νοσοκομείου και την πόλη της Αλεξανδρούπολης, της Κατάληψης του Παλιού Νεκροτομείου. Στις 22 Ιούλη, ανακοινώνεται η απειλή για την εκκένωσή μας, η οποία παίρνει σάρκα και οστά τον επόμενο μήνα, με τον αγώνα υπεράσπισης να συνεχίζεται με πείσμα και αποφασιστικότητα ακόμα και την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.
Η εκκένωση της Κατάληψης δεν είναι τυχαία, καθώς η ύπαρξή της δεν αποτελεί αμιγώς πρακτικό εμπόδιο για την “αξιοποίηση” του συγκροτήματος του παλιού νοσοκομείου. Αντίθετα, έρχεται σε μια προεκλογική περίοδο, όπου η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να συσπειρώσει το ακροδεξιό, συντηρητικό ακροατήριό της γύρω από την όξυνση της καταστολής των δομών και του κόσμου του αγώνα, και να ανασυγκροτήσει τον εθνικό κορμό, για την υλοποίηση της εξωτερικής πολεμοχαρούς και αντιμεταναστευτικής πολιτικής της. Η εκκένωση είναι η κλιμάκωση της καταστολής του κράτους και του κεφαλαίου απέναντι στους χώρους αμφισβήτησης, οργάνωσης των κοινωνικών αντιστάσεων και ταξικής αντεπίθεσης, που τόσο ενοχλούν την εξουσία, ακόμα περισσότερο σε μια πόλη σαν την Αλεξανδρούπολη. Δεν αποτελεί κάποιο επτασφράγιστο μυστικό ο ρόλος που διαδραματίζει η Αλεξανδρούπολη ως γεωστρατηγικός κόμβος, προπύργιο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ως προθάλαμος στρατιωτικών επιχειρήσεων και ενεργειακό πέρασμα. Για αυτό μας διαβεβαιώνουν διαρκώς ο τέως πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, αλλά και ο διάδοχός του, Τ. Τσούνης, αλλά και η σταθερή και αυξανόμενη εμπλοκή του ελληνικού κράτους σε εμπόλεμες εστίες και σε πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς, με πιο χαρακτηριστικό τον πόλεμο στην Ουκρανία. Όπως είναι γνωστό, στην πόλη θα δημιουργηθεί βάση του ΝΑΤΟ, ενώ το λιμάνι της, το οποίο πρόκειται να ιδιωτικοποιηθεί, χρησιμοποιείται για την πρόσδεση τεράστιων αμερικανικών και νατοϊκών μεταγωγικών, μεταφορά ανθρώπινου δυναμικού και στρατιωτικού εξοπλισμού προς την ανατολική Ευρώπη και τη Μαύρη Θάλασσα, παίζοντας και αυτό, όπως και το σιδηροδρομικό δίκτυο, κομβικό ρόλο στον πόλεμο στην Ουκρανία. Από τη δική μας πλευρά, με όχημα την ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη και μέσα από πλατιά αντιπολεμικά μέτωπα και σχηματισμούς με άλλες πόλεις, τρέξαμε και τρέχουμε τη δόμηση αντιπολεμικών εστιών εναντίωσης στη μετατροπή του Ελλαδικού χώρου σε μια απέραντη νατοϊκή βάση και της πόλης της Αλεξανδρούπολης σε στρατιωτικοποιημένη ζώνη, ορμητήριο και στόχο πολεμικών επιχειρήσεων που σφαγιάζουν λαούς, σπέρνουν τον θάνατο και την οδύνη. Οι μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις και οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες του τελευταίου διαστήματος, δεν θα μπορούσαν παρά να ενοχλούν, ανατρέποντας τα σχέδια του κράτους, που επιχειρεί να αποσπάσει κοινωνική συναίνεση για την μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε προκεχωρημένο φρούριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, και να αποσιωπήσει τις κοινωνικές αντιστάσεις απέναντι στην πολεμοχαρή θανατοπολιτική του. Η κοινή λογική, λοιπόν, αναδεικνύει πως η εκκένωση της Κατάληψης αποτελεί τμήμα της απαραίτητης “εκκαθάρισης” που πρέπει να γίνει, ώστε να καμφθούν τα αντιπολεμικά μέτωπα που ξεπηδούν.
Η σπίθα του αγώνα στην Αλεξανδρούπολη θα συνεχίσει να σιγοκαίει…
Η κατάληψη παλιού νεκροτομείου μετρά έξι χρόνια ζωής, έξι χρόνια στις επάλξεις του ταξικού ανταγωνισμού στην πόλη της Αλεξανδρούπολης, αποτελώντας μια αφετηρία αγώνα, ένα σημείο αναφοράς για το κίνημα πόλης, ένα πεδίο συνάντησης και συλλογικοποίησης για την τοπική κοινωνία. Αυτά τα χρόνια ζωής παράγουμε και συμμετέχουμε, ως κομμάτι των καταπιεσμένων, με τις μικρές μας δυνάμεις, σε κάθε απελευθερωτικό εγχείρημα, σε κάθε πεδίο ταξικής σύγκρουσης, ενάντια στον πόλεμο, την πατριαρχία, τη λεηλασία της φύσης, την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, στο πλάι και σε κοινό βηματισμό με τους εργαζόμενους, τους φοιτητές και τους αγώνες τους, που δείχνουν τον δρόμο. Ταυτόχρονα, ο χώρος έχει φιλοξενήσει μέσα σε αυτά τα χρόνια δεκάδες πολιτικές εκδηλώσεις, πολιτικές συζητήσεις και διαδικασίες, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, εκτός των πλαισίων της εμπορευματοποιημένης διασκέδασης, με γνώμονα τις αρχές της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, προτάσσοντας έναν ελευθεριακό τρόπο σκέψης και δράσης.
Οι καταλήψεις, οι δομές και ο κόσμος του αγώνα βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής, η οποία οξύνεται διαρκώς, σε μια περίοδο όπου η πολιτική αποσταθεροποίηση, η καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει, η όξυνση των διακρατικών ανταγωνισμών και ο κοινωνικός αναβρασμός που μαίνεται, προμηνύει πολυεπίπεδη ρήξη στην καπιταλιστική ομαλότητα, στο φόντο της οποίας οχυρώνονται και προετοιμάζονται τα κράτη και τα αφεντικά. Απέναντι σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση στους ανθρώπους της τάξης και στις διεκδικήσεις μας, δεν πρόκειται να μείνουμε άπραγοι. Ενημερώνουμε τους πραιτωριανούς του κράτους, πως όσο και να επιχειρούν να καταστείλουν, να μας τρομοκρατήσουν, να πνίξουν τις φωνές μας, για κάθε κατάληψη που εκκενώνεται θα ανοίγει μια άλλη, για κάθε απεργία που τερματίζεται θα ξεκινάει μια άλλη, για κάθε αγώνα που δίνουμε, πάντα θα υπάρχει ο επόμενος, ακούραστα, ακλόνητα, μέχρι να τσακίσουμε το σάπιο σύστημα, μέχρι το γκρέμισμα του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας.

Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου

Με αφορμή την καφκική δίωξη & ομηρία από το ιταλικό Κράτος του κομμουνιστή ιστορικού ερευνητή Πάολο Περσικέτι.

H Μάχη της Μνήμης ενάντια στη Λήθη της σύγχρονης Ιεράς Εξέτασης της Ιστορίας”

Με αφορμή την καφκική δίωξη & ομηρία από το ιταλικό Κράτος του κομμουνιστή ιστορικού ερευνητή Πάολο Περσικέτι.

Αφιερώνεται στη Μνήμη ενός ξεχωριστού προλετάριου, σεμνού κομμουνιστή και παντοτινού αντάρτη, του Salvatore Ricciardi που έφυγε από τη ζωή -έπειτα από ένα μήνα νοσηλείας- στις 9/4/2020 στη γενέτειρα του Ρώμη, έπειτα από τον βαρύτατο τραυματισμό του, μετά την πτώση του από μεγάλο ύψος, καθώς σκαρφάλωνε ψηλά, στα ογδόντα του -εν μέσω πανδημίας και καραντίνας- για να κρεμάσει πανό αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους και εξεγερμένους και τις αγωνιζόμενες και εξεγερμένες, κρατούμενους και κρατούμενες των ιταλικών φυλακών…

Ρώμη, Αύγουστος 2002: Ο Π. Περσικέτι κατά τη διάρκεια της άφιξής του ως “λάφυρο” στην Ιταλία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μετά τη σύλληψη και την έκδοσή του από τη Γαλλία του Νικολά Σαρκοζί.

Αντί προλόγου

[…] Να! όλα τα επειχειρήματα ενός περιπετιώδικου μυθιστορήματος πολιτικής φαντασίας δείχνουν τη θέληση του μην κοιτάς για να μη δεις και διαφθείρουν ως το μεδούλι τους ανθρώπους και την ικανότητα τους να σκέφτονται λογικά. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να αλλοτριώνει την ικανότητα του πνεύματος από το να ζει και να κρίνει ένα φαινόμενο -μια διαδικασία, ένα γεγονός- από σκοπιά δαιμονιακή και μυστηριώδικη, συνδέοντας το μ’ ένα κόσμο γιομάτο τέρατα, όπου ενεργούν μυστηριώδικες δυνάμεις, που ξεφεύγουν από την αντίληψη, που κινούνται στο βασίλειο του ασύλληπτου και άπιαστου […] [1]

Continue reading Με αφορμή την καφκική δίωξη & ομηρία από το ιταλικό Κράτος του κομμουνιστή ιστορικού ερευνητή Πάολο Περσικέτι.

Η Emma Goldman και η ευχαρίστηση της ζωής | Emma Goldman (27 Ιούνη 1869-14 Μαΐου 1940)

Η Emma Goldman και η ευχαρίστηση της ζωής

Η Emma Goldman πέθανε στο Τορόντο στις 14 Μαΐου 1940, επρόκειτο να γίνει 71 ετών. Η ζωή της ήταν ένας ανεμοστρόβιλος εμπειριών και δεσμεύσεων, έζησε τη ζωή με έναν παθιασμένο, διαφορετικό και αντιφατικό τρόπο. Η ίδια είπε στην αυτοβιογραφία της ότι «ήταν φτιαγμένη από διαφορετικά νηματοδέματα, το καθένα διαφορετικό από το άλλο σε τόνο και υφή», δεν ορίστηκε μέσα από μια ενιαία ταυτότητα, αλλά ότι η ζωή της αποτελούταν από πολλές ταυτότητες που προσπάθησε να τις κάνει να ζήσουν μαζί.

Για την Emma Goldman η απόλαυση της ζωής ήταν τόσο πιεστική όσο η μάχη για τον σκοπό (με ένα μικρό γράμμα). Όταν η Emma Goldman ήταν είκοσι χρονών, ένα πολύ νεαρό αγόρι την επέπληξε για ένα ασήμαντο χορό, καθώς «δεν ήταν χαρακτηριστικό ενός επαναστάτη (…), άξιο ενός ατόμου που ήταν στο δρόμο να γίνει κάποιος σημαντικός στο αναρχικό κίνημα ». Σύμφωνα με αυτόν τον άνδρα, η ανεμελιά της “θα έβλαπτε μόνο την υπόθεση”  Εκείνη, εξοργισμένη από αυτή την παρέμβαση στις υποθέσεις της, φώναξε ότι κουράστηκε να κρατιέται πάντα για την υπόθεση, αφού, επιβεβαίωσε: «Δεν πίστευα ότι μια υπόθεση που υπερασπίστηκε ένα υπέροχο ιδανικό, τον αναρχισμό, την απελευθέρωση από τις συμβάσεις και προκαταλήψεις, απαιτούσε την άρνηση της ζωής και της ευτυχίας ».

Για εκείνη, ο χορός υπερέβαινε το ίδιο το γεγονός της μετάβασης στον ρυθμό της μουσικής, ήταν μια πράξη ελευθερίας, το δικαίωμα να εκφραστεί ελεύθερα και ότι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε όμορφα πράγματα. Μια ενσάρκωση της ελευθερίας στο σώμα που θα μπορούσε να κινείται ελεύθερα, ένα σύμπτωμα μιας ζωής γεμάτης χαράς και ζωτικότητας ενάντια στη σοβαρή και εκφοβιστική ζωή, χωρίς χρώμα ή ζεστασιά, την καταπιεστική ζωή που επιβάλλεται από τον καπιταλισμό (και τον κομμουνισμό που έζησε μεταξύ 1920-1921).

Η Emma Goldman είχε ένα μικρό προσωπικό πρόγραμμα για το τι ήταν σημαντικό στη ζωή της: ενσυναίσθηση, χαρά, ζεστασιά, χρώμα, μέρη συνάντησης και συζήτηση (ωστε να είναι σε θέση να συνομιλήσει, να φάει με φίλους ή συναδέλφους, να χορέψει, να λάβει και να δώσει λουλούδια, να διαβάσει , να πηγαίνει στο θέατρο κ.λπ.), εν συντομία, απολαύστε τη ζωή. Ένα πρόγραμμα που υποστηρίζει αυτό το σύνθημα που της έχει αποδοθεί: “ΕΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΧΩΡΕΥΩ, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ”

Και μετά υπήρχαν οι άλλες της «μορφές»: ο αναρχικός ακτιβισμός που την έβαλε πολλές φορές στη φυλακή, την απώλεια της αμερικανικής υπηκοότητας και όλων όσων είχε αγωνιστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (συμπεριλαμβανομένου του περιοδικού που ίδρυσε το 1906). Ο αντιμιλιταρισμός στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανιθαγενής της κατάσταση μετά την έξοδο από την επαναστατική Ρωσία επειδή δεν έκλεισε τα μάτια του στον αυταρχισμό και την καταστολή του Μπολσεβίκικου Κόμματος και τόσες πολλές άλλες εμπειρίες που αντιτίθενται στην κατεύθυνση της επιθυμίας της να απολαύσει τη ζωή.

Προσπάθησε να κάνει όλες τις «μορφές» συμβατές, στην αναζήτηση της αυτονομίας, Κοίταξε τον κόσμο γύρω της με διαφορετικό τρόπο, κάνοντας το αόρατο και ευαίσθητο το αδιάφορο, ορατό. Ρώτησε τον κόσμο γύρω της, έσπασε με τους κοινωνικούς, ηθικούς και πολιτιστικούς ντετερμινισμούς, έψαχνε εναλλακτικές λύσεις μεταξύ του πλήθους των «δυνατών» και έκανε τις επιλογές της.

Υπάρχουν ακόμα εκείνοι που θεωρούν ότι η Emma Goldman δεν αξίζει την κατηγορία του μεγάλου στοχαστή του αναρχισμού;

πηγή: https://www.alerta.gr/archives/18529?fbclid=IwAR3CcxZhgQgQipp0wQsW43e4qq72OinUvsqZNfxeU0_zuwIzlu8QhgA1TVc

*

Emma Goldman
Η Έμμα Γκόλντμαν γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1869 σ’ ένα εβραϊκό γκέτο της Λιθουανίας. Τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειάς της την ανάγκασαν να εργασθεί από μικρή ηλικία σ’ ένα εργοστάσιο. Το 1885 μετανάστευσε στην Αμερική, στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Δεν πρόλαβαν να περάσουν δύο χρόνια και μέσω ενός Ρωσο-Εβραίου αναρχικού, του Χίλελ Σολοτάροφ, γνώρισε τον αναρχισμό και άρχισε να διαβάζει την εφημερίδα Freiheit” (“Ελευθερία”) που εξέδιδε στη Νέα Υόρκη ο Γερμανός επαναστάτης Γιόχαν Μοστ.
Το 1892, σχεδίασε μαζί με τον Μπέρκμαν την εκτέλεση του μεγαλοβιομήχανου Χένρυ Κλέυ Φρικ ως υπεύθυνου για τη δολοφονία 9 εργατών, κατά τη διάρκεια μιας απεργίας στα χαλυβουργεία του Χόουμστεντ, κοντά στο Πίτσμπουργκ. Η Γκόλντμαν για να αγοράσει το όπλο προσπάθησε να κάνει πεζοδρόμιο στην 14η οδό της Νέας Υόρκης. Δεν τα κατάφερε και τελικά δανείσθηκε τα χρήματα από την αδελφή της. Ο Μπέρκμαν πυροβόλησε τον Φρικ μέσα στο γραφείο του, αλλά κατάφερε μόνο να τον πληγώσει. Καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 22 χρόνων και βγήκε από τη φυλακή μετά από 14 ολόκληρα χρόνια. Η Γκόλντμαν, στις δημόσιες ομιλίες της, προσπαθούσε να εξηγήσει και να δικαιολογήσει την ενέργεια του Μπέρκμαν.
Το 1895-1896, επισκέφθηκε την Ευρώπη για ένα γύρο διαλέξεων. Οι διαλέξεις της στην Ευρώπη επαναλήφθηκαν το 1899-1900. Το 1906, άρχισε στην Αμερική την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού “Mother Earth” (” Μητέρα Γη”), που συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τον Αύγουστο του 1917. Στις γραμμές αυτού του περιοδικού, εκτός από την παρουσίαση των αναρχικών ιδεών, αναπτύσσονταν ο ιδέες του Ίψεν, του Στρίνμπεργκ, του Όσκαρ Ουάιλντ και άλλων. Το 1907, συμμετείχε ως μια από τους Αμερικάνους αντιπροσώπους στο Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο του Άμστερνταμ (24-31 Αυγούστου του 1907). Το 1910, εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες (και το 1911 στη Μεγάλη Βρετανία) το θεωρητικό της έργο «Anarchism and other Essays» («Αναρχισμός και άλλα Δοκίμια»). Το 1914, εκδόθηκε το έργο της «The Social Significance of the Modern Drama» («Η Κοινωνική Σημασία του Σύγχρονου Δράματος»), όπου τονίζει και την αισθητική διάσταση του αγώνα για την ελευθερία.
Το 1919, μαζί με τον Μπέρκμαν και άλλους 247 Αμερικάνους ριζοσπάστες που κατάγονταν από τη Ρωσία, απελάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και έφυγε για τη Ρωσία με το στρατιωτικό σκάφος Μπάφορντ. Εκεί, συναντήθηκε με σημαντικές προσωπικότητες
της εποχής, όπως τον Μαξίμ Γκόρκυ, την Αλεξάνδρα Κολλοντάι, τον Ανατόλι Λουνατσάρσκυ, την Αγγέλικα Μπαλαμπάνοφ και τον Λένιν. Εξαιτίας της συνεχώς αυξημένης επίθεσης του λενινιστικού ολοκληρωτισμού κατά των επαναστατικών κατακτήσεων (σοβιέτ, εργατικά συμβούλια) και κατά των αναρχικών και ιδιαίτερα εξαιτίας της κτηνώδους καταστολής της εξέγερσης της Κροστάνδης από τον Τρότσκυ και τον Κόκκινο Στρατό, η Γκόλντμαν και ο Μπέρκμαν δεν ήταν δυνατό να μείνουν άλλο και εγκατέλειψαν τη Ρωσία στα τέλη του 1921. Το 1923, κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη το βιβλίο της “My disillusionment in Russia” (“Η διάλυση των αυταπατών μου στη Ρωσία”), που εκδόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία σ’ ένα τόμο, το 1925. Από το 1927, σε ηλικία πια 58 χρονών, άρχισε να γράφει τις αναμνήσεις της, που εκδόθηκαν τον Οκτώβριο του 1931 στις Ηνωμένες Πολιτείες (το 1932 εκδόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία) με τον τίτλο “Living My Life” (“Ζώντας τη ζωή μου”).
Το 1936, αυτοκτόνησε ο Μπέρκμαν με μια σφαίρα στο στομάχι. Ο χαμός του Μπέρκμαν και η ολοκληρωτική κατάληξη της Ρωσικής επανάστασης ήταν γεγονότα οδυνηρά για την Έμμα Γκόλντμαν και ευτυχώς που ξέσπασε η Ισπανική επανάσταση για να αναπτερωθούν οι ελπίδες της για το μετασχηματισμό της κοινωνίας. Με την έναρξη της Ισπανικής επανάστασης, πέρα από τη δραστηριότητά της για τη διάδοση των ιδεών της CNT-FAI στο Λονδίνο, ταξίδεψε τρεις φορές στην Ισπανία για να βοηθήσει την επανάσταση και για να τη γνωρίσει από κοντά. Η πρώτη της επίσκεψη έγινε από τον Αύγουστο μέχρι το Δεκέμβριο του 1936, η δεύτερη από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο του 1937 και η τρίτη από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο του 1938. Καρπός αυτών των επισκέψεων υπήρξε η αλληλογραφία της με γνωστούς, με συντρόφους και με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, μέσα από την οποία αναπτύσσονται και διασαφηνίζονται οι θέσεις της για τα όσα συνέβησαν στην Ισπανική επανάσταση.
Το Δεκέμβριο του 1938, μετά και την τελευταία επίσκεψή της στην Ισπανία, πήγε στο Άμστερνταμ, όπου παρέδωσε το δικό της αρχείο και αυτό του Μπέρκμαν στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας. Το 1940, πέθανε από εγκεφαλικό στο Τορόντο, σε ηλικία 71 χρόνων, και τάφηκε στο Σικάγο, κοντά στους μάρτυρες της εργατικής τάξης, που η θυσία τους το 1887 στάθηκε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που την παρακίνησαν να αφοσιωθεί στον επαναστατικό αγώνα.

Απόσπασμα από το εισαγωγικό σημείωμα του Γιάννη Καρύτσα «Έμμα Γκόλντμαν: Η πιο επικίνδυνη γυναίκα της εποχής της», στο βιβλίο: «Η Έμμα Γκόλντμαν για την Ισπανική Επανάσταση, Οράματα στη Φωτιά, Α. Το Ισπανικό Αναρχικό Κίνημα», εκδόσεις Άρδην, που συμπεριλαμβάνεται και στην έκδοση “3 κείμενα για τον έρωτα, το γάμο και το παιδί” από τις εκδόσεις “Δυσήνιος Τύπος”.

Lucía Sánchez Saornil. Ισπανίδα ποιήτρια, ζωγράφος, αναρχική, ιδρύτρια των Mujeres Libres.  Πέθανε στις 2 Ιούνη του 1970.

Όταν μελετάς την Ιστορία σου εντοπίζεις πρόσωπα και καταστάσεις που τα νιώθεις, τα συναισθάνεσαι, ταυτίζεσαι κι έτσι κάπως η ιστορία γίνεται πιο δική σου.

Lucía Sánchez Saornil. Ισπανίδα ποιήτρια, ζωγράφος, αναρχική, ιδρύτρια των Mujeres Libres.  Πέθανε στις 2 Ιούνη του 1970.

Τα πρώτα ερωτικά της ποιήματα για την γυναικεία ομορφιά τα έγραψε με το αρσενικό ψευδώνυμο Luciano de San-Saor και δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά, το 1918, στο λογοτεχνικό περιοδικό «Los Quijotes». Θεωρούταν μία από τις σπουδαιότερες ποιήτριες του Ουλτρισμού, ενός avant-garde λογοτεχνικού κινήματος της εποχής, και μάλιστα η μόνη γυναίκα.

Οι γροθιές υψώνονται, γυναίκες της Ιβηρικής

Προς τους ορίζοντες τους εγκυμονούντες φως

Σε φλεγόμενα μονοπάτια

Τα πόδια στο έδαφος

Το πρόσωπο στο γαλάζιο του ουρανού.

Επιβεβαιώνοντας την υπόσχεση της ζωής

Παραβιάζουμε την παράδοση

Πλάθουμε τον ζεστό πηλό

Ενός νέου κόσμου που γεννιέται από τον πόνο.

Αφήστε το παρελθόν να εξαφανιστεί στο τίποτα!

Τι μας ενδιαφέρει για το χθες!

Θέλουμε να γράψουμε ξανά τη λέξη ΓΥΝΑΙΚΑ.

Οι γροθιές υψώνονται, γυναίκες του κόσμου

Προς τους ορίζοντες τους εγκυμονούντες φως

Σε φλεγόμενα μονοπάτια, μπροστά προς το φως.

*ποίημα της Lucía Sánchez Saornil, που έγινε ύμνο των Mujeres Libres

Έγινε αναρχική στη δεκαετία του ’20, ανέλαβε τον ρόλο της γραμματέας σύνταξης στη CNT της Μαδρίτης, και άρχισε τακτικά να δημοσιεύει άρθα στη «Tierra y Libertad», «La Revista Blanca» και «Solidaridad Obrera», καταδεικνύοντας τον κεντρικό ρόλο του φεμινισμού στην ταξική πάλη. Μετά από αυτη τις την δραστηριότητα ανάμεσα στους άντρες συναδέλφους της, συν-ίδρυσε το 1936, τις Mujeres Libres, μαζί με τη Mercedes Comaposada και την Amparo Poch y Gascon. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα ποιήματα της έγιναν λιγότερο λυρικά και περισσότερο πολιτικά και συλλέχθηκαν στο «Romancero de Mujeres Libres» (Μπαλάντες των Ελεύθερων γυναικών, 1937), όπως και πολλά από τα άρθρα της στο «Horas de Revolución» (Οι ώρες της Επανάστασης, 1938).

Στις σελίδες της Εργατικής Αλληλεγγύης τους τελευταίους μήνες του 1935, η Lucía Sánchez Saornil είχε ήδη εκφράσει στο γραμματέα της CNT, Mariano R. Vázquez, την πρόθεσή της να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο, φεμινιστικό όργανο, αφού ανέλυσε τη θέση των γυναικών στον αναρχοσυνδικαλισμό και εξέφρασε την ακλόνητη πεποίθησή της για την ανάγκη της γυναικείας συνεισφοράς στον ελευθεριακό αγώνα. Σε αυτή τη σειρά άρθρων, που φέρουν τον τίτλο «Το γυναικείο ζήτημα στους κύκλους μας», η Lucía ασκεί κριτική στην τάση που θεωρεί το γυναικείο ζήτημα ως ένα θέμα δευτερεύον και ήσσονος σημασίας, ενώ εκφράζει την απογοήτευσή της για τη στάση των ανδρών, αναρχικών συντρόφων.

Σε αυτά τα άρθρα η Lucía εκθέτει τις βασικές ιδέες της φεμινιστικής σκέψης, καταλήγοντας ότι το γυναικείο ζήτημα είναι απολύτως πρωτεύον, δεδομένου ότι σχετίζεται όχι μόνο με τη χειραφέτηση των γυναικών, αλλά και με τη συμβολή τους στο δημιουργικό, επαναστατικό έργο και την ανοικοδόμηση της νέας κοινωνίας. Αυτές οι ιδέες προέρχονται κατά ένα μέρος από τις αντιλήψεις της για τη σεξουαλική διαφορά και κατά ένα άλλο από την πεποίθηση του γεγονότος ότι οι γυναίκες αποτελούν μια ειδική και ξεχωριστή κοινωνική ομάδα με συγκεκριμένα προβλήματα. Σε αυτή τη βάση, δεν προτείνει την άκριτη ενσωμάτωση της γυναίκας στα συνδικάτα, αλλά μια συνειδητοποίηση και εκπαίδευση που θα τη βάλει «σε θέση να κατανοήσει την ανάγκη αυτής της οργάνωσης». H Lucía επικρίνει τη θέση του Mariano Vázquez, υποστηρίζοντας ότι το να κατηγορεί κανείς τις γυναίκες για την ίδια τους τη δουλεία αντιστοιχεί σε μια ανδρική οπτική: «Έξω από το δικό μας στρατόπεδο είναι πολύ κατανοητό ότι ο άνθρωπος επιθυμεί να διατηρεί την ηγεμονία του και αισθάνεται ευχαριστημένος με το να έχει μια σκλάβα […] Αλλά εγώ δε μιλούσα για όλους τους ανθρώπους, μιλούσα αποκλειστικά για τους αναρχικούς […]. Ο εχθρός όλων των τυραννιών είναι υποχρεωμένος, αν θέλει να είναι συνεπής με τις ιδέες του, να ξεκινήσει να στοχεύει οποιοδήποτε δεσποτικό προνόμιο νιώθει να επιθυμεί και ο ίδιος». Ο αναρχικός, κι επιμένει ότι αναφέρεται στον αναρχικό, πρέπει να αναγνωρίζει τη γυναίκα ως ισότιμη, μιας και «το αντίθετο θα είναι μεν πολύ “ανθρώπινο” αλλά δε θα είναι αναρχικό […] Αναρχικό θα είναι να αφήσουμε τη γυναίκα να ενεργήσει προς όφελος της ελευθερίας της, χωρίς κηδεμονίες ή εξαναγκασμούς». Η Lucía Sánchez αντιλαμβάνεται έτσι ως πρωταρχικό στόχο τη δημιουργία μιας αυτόνομης οργάνωσης των γυναικών γύρω από το περιοδικό. Οι Mujeres Libres θα γεννηθούν έτσι με σκοπό την εκπαίδευση και την ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου των γυναικών, συνθήκη ουσιαστική για τη χειραφέτησή τους όπως και για την επαναστατική συνειδητοποίησή τους και την ένταξή τους στον αναρχοσυνδικαλιστικό αγώνα.

Όπως έγραφε η Lucia Sanchez Saornil το 1935: «Πιστεύω ότι δεν είναι δουλειά των αντρών να καθορίσουν τον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, όσο ανεβασμένος κι αν είναι στα μάτια τους. Ο αναρχικός τρόπος, επαναλαμβάνω, είναι να αφήσεις τη γυναίκα να δρα ελεύθερη, χωρίς καθοδήγηση ή επιβολή: να την αφήσεις να κινηθεί στην κατεύθυνση που της υπαγορεύουν οι κλίσεις και οι ικανότητες της».

Αναρχικές όπως η Amparo Poch y Gascon, Eulalia Prieto, Lucia Sanchez Saornil και Mercedes Comaposada, που η εμπειρία τους στην αναρχική πολιτική προερχόταν από την προσπάθεια οργάνωσης φτωχών γυναικών, συνειδητοποίησαν ότι ο αναρχισμός δεν μπορούσε να επιτύχει τους αντιεξουσιαστικούς του σκοπούς για αυτονομία των ανθρώπων, χωρίς να δώσει δύναμη στις φτωχές γυναίκες. Οι γυναίκες βασίστηκαν από μόνες τους στην αναρχική ιδεολογία για να καλλιεργήσουν στις άλλες γυναίκες το αίσθημα της αυτοπεποίθησης, να δημιουργήσουν παραιατρικούς θεσμούς, κέντρα φροντίδας των παιδιών και επαγγελματικής κατάρτισης μέσα στα αναρχικά κέντρα κάθε πόλης.

Σε μια αποκαλυπτική περίληψη των άρθρων της για το «γυναικείο ζήτημα» στο Solidaridad Obrera το 1935, η Lucia Sanchez Saornil, ιδρύτρια της Mujeres Libres, εξήγησε: «Σίγουρα, πιστεύω ότι η μόνη λύση στα σεξουαλικά προβλήματα των γυναικών βρίσκεται στο η λύση του οικονομικού προβλήματος. Στην επανάσταση. Τίποτα περισσότερο. Οτιδήποτε άλλο θα συνέχιζε μόνο την ίδια υποδούλωση με νέο όνομα.”

Η Lucia Sanchez Saornil, για παράδειγμα, απέρριψε τον ορισμό της κοινωνίας για τις γυναίκες αποκλειστικά ως μητέρες και υποστήριξε ότι αυτός ο ορισμός του ρόλου συνέβαλε στη συνεχιζόμενη υποταγή των γυναικών”: Η έννοια της μητέρας απορροφά το καπέλο της γυναίκας, η λειτουργία εκμηδενίζει το άτομο.”

Saornil,

Τον Μάιο του 1938, έγινε γενική γραμματέας της Solidaridad Internacional Antifascista (SIA) και αργότερα εκδότρια της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Umbral» (Κατώφλι), στην οποία και γνώρισε τον σύντροφό της América Barroso. Μετά τη νίκη του Φράνκο, έφυγαν για το Παρίσι, αλλά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν παράνομα στην Ισπανία μετά τη ναζιστική εισβολή στη Γαλλία.

Πηγές:

https://manifesto-library.espivblogs.net/files/2018/01/Luc%C3%ADa-S%C3%A1nchez-Saornil.pdf

Ελένα Ανδρές Γράνελ (2006), Mujeres Libres (Ελεύθερες Γυναίκες), 1936 – 1939. Μια φεμινιστική ανάγνωση, μετάφραση: Δ. Μαρκόπουλος, https://manifesto-library.espivblogs.net/files/2018/05/Mujeres-Libres.pdf

ACKELSBERG Martha, Διδάγματα από τις Ελεύθερες Γυναίκες της Ισπανίας, Συνέντευξη, https://manifesto-library.espivblogs.net/files/2018/05/%CE%94%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%93%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%99%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%9C%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-Martha-Eckelsberg.pdf

Άκελσμπεργκ Μ. Καπλάν Τ. Ουίλιζ Λ., Οι γυναίκες στην Ισπανική Επανάσταση, Αυτόνομη γυναικεία εκδοτική ομάδα, Αθήνα, 1988

Martha A. Ackelsberg (1985),  “Separate and Equal”? Mujeres Libres and Anarchist Strategy for Women’s Emancipation,  Feminist Studies, Inc.

Mαρία Μ.

Η απολιτίκ λογοτεχνία είναι πολιτική επιλογή

Έπειτα από απουσία τριών ετών, φέτος από τις 26 ως τις 28 Μαΐου ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Επί Τα Πρόσω πραγματοποιεί –για έκτη φορά στα εννέα χρόνια παρουσίας του στην πόλη της Πάτρας– το Φεστιβάλ Αναρχικού Βιβλίου. Επί τη ευκαιρία αυτού, λοιπόν, θεωρούμε πως αρμόζει να μιλήσουμε για τη σημασία του βιβλίου σε μια εποχή που δεν δείχνει να διαθέτει χώρο για αυτό, καθώς και για τη σημασία του πολιτικού χαρακτήρα της λογοτεχνίας σε ένα εκδοτικό κατεστημένο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να την απογυμνώσει από αυτόν.

Continue reading “Η απολιτίκ λογοτεχνία είναι πολιτική επιλογή”

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ HIP HOP ΑΝΤΙΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

Κάνω μια φιλότιμη προσπάθεια, προκειμένου να προσδιορίσω αυτό που λέμε ελεύθερη έκφραση. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός, αποκτά στην πραγματικότητα διαφορετική μορφή σε μια εξοντωτική καθημερινότητα η οποία λειτουργεί μέσω μηχανισμών καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Ανάλογα με την εποχή και με το τι αυτή θεωρεί επιτυχημένο και επικερδές, ανακυκλώνει τους δημιουργούς, αναπαράγει τα «είδωλα» και το lifestyle, καλουπώνεται σύμφωνα με τα καπιταλιστικά δεδομένα, επηρεάζει το εναλλακτικό κοινό και διαμορφώνεται βάσει του προκαθορισμένου βιομηχανοποιημένου προϊόντος. Συνεπώς, κατά πόσο λοιπόν η έκφραση μας, θεωρείται όντως ελεύθερη; Ακολουθώντας τη συγκεκριμένη πορεία και η hip hop κουλτούρα, ξεκίνησε ως μία μουσική από τα κάτω και εντέλει κατέληξε να είναι άλλη μια μορφή τυποποιημένης έκφρασης μέσω εμπορευματικών σχέσεων. Αγνοώντας το μέχρι τότε αντιρατσιστικό του στοιχείο, ακολούθησε μία στάση κάπως απολιτίκ, ακίνδυνη και καιροσκοπική, σε αρκετές περιπτώσεις σεξιστική και ομοφοβική, θέλοντας τον MC να διαχωρίζεται από τον ακροατή μέσω του διδακτισμού του και αναπαράγοντας ολοένα και περισσότερο το σταριλίκι και την αυτοπροβολή. Η μαχητικότητα που κατείχε στο παρελθόν, πήρε μια μορφή θεάματος και καθαρής εκμετάλλευσης από μαγαζάτορες που κέρδισαν χρήματα, προβάλλοντας με ασφαλή τρόπο τη ζωή στο δρόμο και αντλώντας υπεραξία από τα προσωπικά βιώματα άλλων. Από την άλλη, ο εκφραστής της συγκεκριμένης κουλτούρας που κρατούσε το μικρόφωνο, απέκτησε ένα πιο mainstream ύφος, με σκοπό να προσεγγίσει, να επηρεάσει και να κατευθύνει το κοινό του. Οι ματσό συμπεριφορές, η ναρκοκουλτούρα, τα κανιβαλικά στιχάκια και οι ραπάδες που μας την είδανε dealers και μαχαιροβγάλτες, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα προτάγματα κινηματικών συγκροτημάτων. Για εμάς δεν είναι απλώς κάτι το ξένο ή κάτι που μας χαλά την αισθητική, αλλά είναι κάτι που στεκόμαστε ορθά απέναντι του. Γιατί το hip hop έχει βαθιές πολιτικές ρίζες και παίρνει έμπρακτα μέρος στον πόλεμο, διατηρώντας την ταξική του θέση. Γι’ αυτό και επιμένουμε τόσο, που κάποιος μπορεί και να μας χαρακτήριζε εμμονικούς.

Continue reading “ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ HIP HOP ΑΝΤΙΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ”

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Πέρασαν δυο χρόνια από τον Απρίλη 2020, όταν ο φασίστας δήμαρχος άρπαξε την ευκαιρία του lockdown και έκανε αυτό που δε μπορούσε υπό κανονικές συνθήκες: διέκοψε την παροχή της Κρύας Βρύσης από τα μισά και παραπάνω σπίτια κάνοντας το πρώτο βήμα προς την απομόνωσή της. Το δεύτερο και τελικό θα ήταν η ολοκληρωτική απομόνωσή της που επιχειρήθηκε τρεις φορές μέσα στο καλοκαίρι 2020 αλλά έμεινε στο επίπεδο του σχεδιασμού. Η δυναμική στάση των κατοίκων , η πραγματοποίηση 20 πολιτιστικών εκδηλώσεων μέσα σε ενάμιση μήνα και η μόνιμη παρουσία αλληλέγγυων δεν άφησαν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας της απέναντι πλευράς για μια επιτυχημένη επιχείρηση. Παράλληλα με την ίδια δυναμική διώξαμε τον δήμαρχο τις δυο φορές που μπήκε στο χωριό το ίδιο καλοκαίρι με συνοδεία ένα λεφούσι αστυνομικών, κρατικών, ιδιωτικών (μπράβων), και δημοτικών σε μια προσπάθεια να φοβίσει και να κάνει επίδειξη κυριαρχίας. Πρόλαβε ωστόσο να κλειδώσει τα δύο κοινοτική κτήρια μέσα από τα οποία εκπορεύονταν όλη η πολιτιστική δραστηριότητά μας, δεμένη με τον αγώνα του νερού, αντιφασιστική και αντιρατσιστική, με πλήρη αυτονομία και αυτοδιαχείριση. Έκτοτε, παρά το γεγονός ότι μπαίνει ελεύθερα σε όλα τα χωριά που ανήκουν στον δήμο Βόλου, δεν τόλμησε να πατήσει το πόδι του στις Σταγιάτες.

Continue reading “Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ”

«ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΘΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙΜΕ ΤΑ ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ»

«Ήρθε η ώρα να πληρωνόμαστε για ότι δουλεύουμε. Την ίδια στιγμή που Cosco και Dport αυξάνουν τα κέρδη τους με τον δικό μας ιδρώτα και τους δικούς μας τραυματισμούς και επαγγελματικές ασθένειες, αρνούνται προκλητικά να αποτυπώσουν στους μισθούς μας και να αποδοθούν τα νυχτερινά, οι αργίες και τα σαββατοκύριακα πετώντας στους εργαζόμενους ένα ξεροκόμματο που βάφτισαν γενναία και μεγάλη αύξηση που δεν φτάνει ούτε για δυο καφέδες. Μήπως επειδή οι κύριοι δουλεύουν μόνο καθημερινές και τις αργίες είναι στο σπιτάκι τους, νομίζουν ότι κι εμείς κάνουμε το ίδιο;
Τα ψέματα έχουν τελειώσει προ πολλού και η οργή μας για τον εμπαιγμό της εργοδοσίας όλο αυτό το διάστημα έχει βαρέσει κόκκινα. Είμαστε αυτοί που όλο αυτό το διάστημα κάνουμε προσπάθειες να υπογραφεί ΣΣΕ που θα την ψηφίσουν όλοι οι εργαζόμενοι και θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές μας ανάγκες.»
από την ανακοίνωση του σωματίου της ΕΝΕΔΕΠ 15 Απριλίου 2022

Δευτέρα 25 Οκτώβρη: Είναι λίγο μετά τις 4 το απόγευμα. Η είδηση για τον φριχτό θάνατο του Δημήτρη Δαγκλή κάνει τον γύρο του λιμανιού, σημαίνοντας συναγερμό. Οι πάντες παγώνουν. Σταματούν τα πάντα κάθε εργασία στο λιμάνι και ειδοποιούν και τους εκτός βάρδιας, αλλά και τους δικούς τους, φίλους, συγγενείς, όσους μπορούν. Οι εργάτες συγκεντρώνονται στον Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων, μπροστά από τα κτίρια της εταιρείας, θρηνώντας τον νεκρό συνάδελφό τους, με την οργή και την αγανάκτηση να ξεχειλίζουν μιας και καταλαβαίνουν όλοι πως ο καθένας θα μπορούσε να είναι στη θέση του Δημήτρη με την ολοένα και μεγαλύτερη εντατικοποίηση της εργασίας την απουσία μέτρων προστασίας και τις απειλές της εργοδοσίας.

Continue reading “«ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΘΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙΜΕ ΤΑ ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ»”

Ένας χρόνος από το ξέσπασμα της κολομβιανής εξέγερσης

Την 28η Απριλίου του 2021 και εν μέσω μιας πανδημίας που μετρούσε ήδη 78.000 νεκρούς, ξέσπασε στην Κολομβία η μεγαλύτερη λαϊκή κινητοποίηση από τη δεκαετία του 1970. Στη Γενική Απεργία που εξελίχθηκε σε εκτεταμένη κοινωνική εξέγερση οδήγησε ένα σύνολο παραγόντων, οι βασικότεροι από τους οποίους ήταν οι τεράστιες κοινωνικές ανισότητες που έχουν προκαλέσει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και η αρπαγή του φυσικού πλούτου της χώρας από τις πολυεθνικές, η κρατική τρομοκρατία που εκδηλωνόταν με δολοφονίες αγωνιστών και αγωνιστριών στις πόλεις και στην ύπαιθρο, η έξαρση της βίας μεταξύ ομάδων που εμπλέκονται στο εμπόριο ναρκωτικών, η μη τήρηση από την κυβέρνηση της συμφωνίας ειρήνης που υπογράφηκε το 2016 μεταξύ κράτους και FARC και η διαφθορά της κυβέρνησης του Ιβάν Ντούκε που επέλεξε να χαρίσει στις τράπεζες τα χρήματα που προορίζονταν για τη διαχείριση του covid.

Continue reading “Ένας χρόνος από το ξέσπασμα της κολομβιανής εξέγερσης”

Αναφορικά με τη δίωξη για το πολιτικό περίπτερο στην πλατεία Εξαρχείων

Την Δευτέρα 30 Μαΐου 2022 στις 9:00 π.μ. καλούμαι να εμφανισθώ στο Ε τριμελές πλημ/κειο Αθηνών στην πρώην σχολή Ευελπίδων κατηγορούμενος για την εγκατάσταση του πολιτικού περιπτέρου στην πλατεία Εξαρχείων τον Απρίλη του 2017. Μάρτυρας κατηγορίας ο πρώην Δήμαρχος Αθηνών Καμίνης και μοναδικό στοιχείο ένα δαχτυλικό μου αποτύπωμα (sic) που βρέθηκε σ’ αυτό.
Το πολιτικό περίπτερο τοποθετήθηκε από τη «συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων», στην πλατεία Εξαρχείων τον Απρίλιο του 2017, μετά από ένα χρόνο μεγάλης αγωνιστικής κινητοποίησης σε σχέση με ζητήματα που αφορούν τη γειτονιά, όπως το ναρκεμπόριο, οι σεξιστικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές και η προσπάθεια γκετοποίησης της γειτονιάς από το κράτος. Σε μια εποχή όπου το «άβατο ανομίας», ο «πόλεμος συμμοριών μεταξύ αναρχικών και ναρκέμπορων για το μοίρασμα της πιάτσας» αποτελούσαν την προπαγανδιστική ρητορική για τα Εξάρχεια, από την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων επέλεξε να εδαφικοποιήσει τον αγώνα στην πλατεία, να δημιουργήσει ένα σταθερό σημείο που θα καταλαμβάνει χώρο, ενάντια στο ναρκεμπόριο μα και συνάμα ένα σημείο αντιπληροφόρησης, συνάντησης και συζήτησης με τους κατοίκους της γειτονιάς και άλλους αγωνιστές/τριες που δραστηριοποιούνται σε αυτή.

Continue reading “Αναφορικά με τη δίωξη για το πολιτικό περίπτερο στην πλατεία Εξαρχείων”