Ο αγώνας στα Άγραφα συνεχίζεται…Ο δρόμος μένει ανοιχτός όσο τον βαδίζουμε

Στο τέλος Ιουλίου έγινε γνωστό ότι αρχίζει η διέλευση των φορτηγών που μεταφέρουν εξοπλισμό και τμήματα των ανεμογεννητριών, τα οποία προορίζονται για την περιοχή του Τυμπάνου Αργιθέας. Μια περιοχή που έχει μετατραπεί εδώ και πάνω από ένα χρόνο (από τότε ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής του αιολικού εργοστασίου) σε πραγματικό εργοτάξιο. Συγκεκριμένα, λίγο πιο πάνω από το διάσελο του Προφήτη Ηλία, στη θέση Αέρας – Αφεντικό πρόκειται να τοποθετηθούν 8 ανεμογεννήτριες. Για πάνω από ένα μήνα προβλέπεται κλείσιμο συγκεκριμένων δρόμων και κυκλοφοριακές ρυθμίσεις έτσι ώστε τα φορτηγά να κυκλοφορούν ανεμπόδιστα.
Οι εργασίες κατασκευής του υποσταθμού στη συγκεκριμένη περιοχή έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί ενώ αρκετά προχωρημένες είναι και οι εργασίες που αφορούν τις βάσεις των ανεμογεννητριών. Η μεταφορά τμημάτων των ανεμογεννητριών ουσιαστικά αποτελεί μια από τις τελευταίες διαδικασίες, όσον αφορά την ολοκλήρωση του συγκεκριμένου έργου. Εν μέσω αυτών των καθοριστικών εξελίξεων, πραγματοποιήθηκε άμεσα κινητοποίηση στο σημείο όπου δρομολογείται η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών. Για ακόμα μια φορά τις εγκαταστάσεις φυλούσαν όλων των ειδών αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες είχαν στήσει φραγμό στον υποσταθμό και στα σημεία οπού θα τοποθετηθούν οι ανεμογεννήτριες. Αφού ο κόσμος προσέγγισε αρχικά το φραγμό, στη συνέχεια κινήθηκε από ένα μονοπάτι στο βουνό με αποτέλεσμα να πλησιάσει αρκετά το σημείο που βρισκόταν ο γερανός για την εγκατάσταση της ανεμογεννήτριας. Εκεί η αστυνομία αποφάσισε να επιτεθεί στον κόσμο που βρισκόταν στο βουνό, πετώντας κρότου λάμψεις και χημικά και πραγματοποιώντας 3 προσαγωγές. Ταυτόχρονα η αστυνομία προσήγαγε άλλα 3 άτομα τα οποία προσπαθούσαν να προσεγγίσουν το σημείο της συγκέντρωσης. Τελικά, η αστυνομία προχώρησε σε 2 συλλήψεις με κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα και η δίκη έχει οριστεί στις 22 Νοεμβρίου στα δικαστήρια της Καρδίτσας.

Continue reading “Ο αγώνας στα Άγραφα συνεχίζεται…Ο δρόμος μένει ανοιχτός όσο τον βαδίζουμε”

Πόσες ακόμα χρονιές που… “δεν θα είναι σαν τις άλλες”;

Το πλαίσιο γνωστό και ξεκάθαρο: ρευστότητα και αβεβαιότητα σε γεωπολιτικό, οικονομικό, πολιτικοκοινωνικό επίπεδο, ένα σύστημα σε βαθιά σήψη, που μπορεί να «υποσχεθεί» μόνο ότι έρχεται ο χειρότερος χειμώνας των τελευταίων πολλών δεκαετιών (μέχρι… τον επόμενο βέβαια), με τις απαντήσεις να αναζητούνται από τα κυρίαρχα μέσα εξαπάτησης σε λογικές εξοικονόμησης ενέργειας… όταν π.χ. βράζουμε τα μακαρόνια! Μια κόλαση ακρίβειας, φτώχειας, εξαθλίωσης, παγωνιάς, ανεργίας, πλήρους διάλυσης εργασιακών σχέσεων, που συμπληρώνεται με ωμή, άγρια κρατική βία. Μια πολιτική διαχείριση που παραμένει ώστε να κάνει τη «δουλειά» της ως το τέλος. Η επίθεση στα όποια υπολείμματα κατακτήσεων εξελίσσεται μανιασμένη, το κατασταλτικό οπλοστάσιο εμπλουτίζεται καθημερινά, οι αντεργατικοί νόμοι ψηφίζονται με ρυθμό πολυβόλου. Και στο φόντο τα τύμπανα του πολέμου ηχούν δυνατά πλέον στα αυτιά μας, με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών να προϊδεάζει για τα χειρότερα!

Continue reading “Πόσες ακόμα χρονιές που… “δεν θα είναι σαν τις άλλες”;”

Το μεγάλο φαγοπότι

Μέσο ποσοστό κέρδους (1869-2010) [πηγή: Maito, E. E. (2014). The historical transience of capital: The downward trend in the rate of profit since XIX century.]

Τέσσερις μεσήλικες, εντιμότατα μέλη της αστικής τάξης, αποφασίζουν να οργανώσουν ένα τριήμερο οργιαστικό φαγοπότι με σκοπό έναν ηδονικά χορταστικό θάνατο. Στα μελαγχολικά σκηνικά εκείνης τής εξοχικής βίλας, με τα λουκούλλεια τραπέζια και τις ηδονιστικές παρουσίες, προαναγγέλλεται αλληγορικά η κρισιακή πορεία τού σύγχρονου καπιταλισμού. Η αδηφαγία του οδηγεί σε αποπνικτική συσσώρευση και αυτή σε εξαθλίωση. Ο καπιταλισμός θα αυτοκτονήσει τρώγοντας μέχρι θανάτου, η επιθανάτια αγωνία του θα έχει τη γεύση τού εμετού.
Το κλασικό κινηματογραφικό αριστούργημα του Μάρκο Φερέρι μας έρχεται πάλι στο μυαλό αυτές τις μέρες που ένα ζωντανό «μεγάλο φαγοπότι» βρίσκεται σε εξέλιξη. Μόνο που τους ρόλους τού Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, του Ούγκο Τονάτσι, του Μισέλ Πικολί και του Φιλίπ Νουαρέ, παίζουν οι αξιότιμοι κύριοι Βαρδινογιάννης, Μυτιληναίος, Λάτσης και Περιστέρης, με σκηνοθέτη τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Continue reading “Το μεγάλο φαγοπότι”

Επιθέσεις αριστερών κυβερνήσεων στα ιθαγενικά κινήματα Χιλής και Κολομβίας

Παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες να ξεδιπλώνονται κρατικές επιχειρήσεις καταστολής και δυσφήμισης ενάντια σε κινήματα ιθαγενών λαών. Στόχο αποτελούν οι αγώνες για τη γη και την ελευθερία των Μαπούτσε στη Χιλή και των Νάσα στην Κάουκα της Κολομβίας. Τα δύο αυτά κινήματα έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, οι μεν Μαπούτσε κάνουν λόγο για επανάκτηση εδαφών, οι δε Νάσα για Απελευθέρωση της Μητέρας Γης. Ο εχθρός και στις δύο περιπτώσεις είναι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο «ανάπτυξης» και το Κράτος, που έχει χαρίσει γη και ύδωρ στις εταιρίες υλοτομίας στην περίπτωση των Μαπούτσε και στην αγροτοβιομηχανία του ζαχαροκάλαμου, στην περίπτωση των ιθαγενών της Κάουκα.

Continue reading “Επιθέσεις αριστερών κυβερνήσεων στα ιθαγενικά κινήματα Χιλής και Κολομβίας”

Ολόκληρη η κρατική και καπιταλιστική λειτουργία συμπυκνωμένη σε ένα εργοστάσιο του Καλοχωρίου…

Πρώτα έρχονται τα κέρδη και μάλιστα για δεκαετίες.
Ύστερα έρχεται ο ανταγωνισμός της αγοράς, τα “επιχειρηματικά ρίσκα”, η κακή διαχείριση, η χλιδή που χαρακτηρίζει την ζωή όσων παρασιτούν ζώντας πλουσιοπάροχα από την εργασία των άλλων.
Κάπου εκεί ξεκινάει η γκρίνια μέσω των ΜΜΕ: “Να βάλουν πλάτη οι εργαζόμενοι”, “Δίνουμε δουλειές σε κόσμο”, “Αν δεν δεχτούν ατομικές συμβάσεις και μειώσεις μισθών οδηγούν το εργοστάσιο στο κλείσιμο”, “Ευθύνονται οι συνδικαλιστές”.
Αργότερα έρχονται οι παρεμβάσεις του κράτους, ως συλλογικού καπιταλιστή:
Φωτογραφικές διατάξεις και κατά παραγγελία πτωχευτικοί κώδικες, απελευθέρωση απολύσεων, πλήρης ελευθερία στα αφεντικά να διώχνουν όποιον και όποτε κρίνουν και να παίρνουν στην θέση του έναν φτηνό, και με ατομική σύμβαση εργασίας, απεργοσπάστη.

Continue reading “Ολόκληρη η κρατική και καπιταλιστική λειτουργία συμπυκνωμένη σε ένα εργοστάσιο του Καλοχωρίου…”

Πανεπιστημιακή αστυνομία «ώρα μηδέν»:Ένας αγώνας που μας αφορά όλους

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο χώρος των πανεπιστημίων αποτελεί για ακόμα μια φορά ένα μείζον πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ του κράτους και της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Μέσα στο καλοκαίρι, ολοκληρώθηκε η εκπαίδευση της ΟΠΠΙ, ενώ έγινε πράξη και η εγκατάσταση των πρώτων τουρνικέ στις εισόδους του ΑΠΘ, το οποίο αποτελούσε αναγκαίο βήμα για να προχωρήσει το σχέδιο εγκατάστασης της πανεπιστημιακής αστυνομίας. Μόλις πριν από λίγες μέρες, έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του το νέο αστυνομικό σώμα έξω από τις εισόδους των σχολών, με τη συνοδεία πάνοπλων αστυνομικών δυνάμεων κάθε είδους. Ως απάντηση στην όξυνση της κατασταλτικής εκστρατείας και την προσπάθεια τρομοκράτησης της κοινωνίας, οι φοιτητές εδώ και πολλές ημέρες προσπαθούν να οργανωθούν και βρίσκονται καθημερινά στις σχολές τους προκειμένου να αποτρέψουν την είσοδο των ένστολων καθαρμάτων και να περιφρουρήσουν τις κατακτήσεις που έχουν κερδίσει εδώ και δεκαετίες μέσα από τους αγώνες τους.

Continue reading “Πανεπιστημιακή αστυνομία «ώρα μηδέν»:Ένας αγώνας που μας αφορά όλους”

Το διαρκές παραμύθι της «εξόδου από τα μνημόνια» και ο νέος γύρος επίθεσης του κεφαλαίου που έρχεται

Στις 21 Αυγούστου του 2018, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας, Αλέξης Τσίπρας, με διάγγελμά του από την Ιθάκη ανακοίνωσε την οριστική λήξη των μνημονίων και της επιτροπείας: «Η χώρα μας ανακτά το δικαίωμα της, να ορίζει αυτή τις τύχες και το μέλλον της. Σαν μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Χωρίς εξωτερικούς καταναγκασμούς. Χωρίς άλλους εκβιασμούς. Χωρίς άλλες θυσίες του λαού μας». Τέσσερα χρόνια μετά, στις 20 Αυγούστου του 2022, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης από την Κρήτη ανακοίνωσε κι αυτός με τη σειρά του τη λήξη των μνημονίων και της επιτροπείας: «Η σημερινή εξέλιξη σηματοδοτεί το τέλος των Μνημονίων και όσων επιβλήθηκαν στο όνομά τους (…) Η απαλλαγή από την Ενισχυμένη Εποπτεία σημαίνει μεγαλύτερη εθνική ευχέρεια στις οικονομικές μας επιλογές». Λίγους μήνες πριν, τον Ιούνιο του 2022 ο Κ. Μητσοτάκης έλεγε: «με τη σφραγίδα του Eurogroup, η οικονομία μας απελευθερώνεται, πλέον, από το καθεστώς Ενισχυμένης Εποπτείας (…) Και, ταυτόχρονα, ανοίγει μία νέα εποχή αυτόνομων επιλογών για την ανάπτυξη της χώρας και την ευημερία των πολιτών της». Τελικά, ποιος έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια και την επιτροπεία; Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2018 ή η Νέα Δημοκρατία το 2022;

Continue reading “Το διαρκές παραμύθι της «εξόδου από τα μνημόνια» και ο νέος γύρος επίθεσης του κεφαλαίου που έρχεται”

Για ένα πιάτο φακές

Όσοι διάβαζαν παλιότερα τα δημοφιλή τεύχη του Αστερίξ (γραμμένα από την οξύτατη πένα και τον κοινωνικά ευαισθητοποιημένο νου του Ρενέ Γκοσινί), θυμούνται τους Ρωμαίους κατακτητές να “αμείβουν” τους Αιγύπτιους σκλάβους-εργάτες με μια κούπα μπίρα και ένα πιάτο φακές. Όσοι δεν φορούν παρωπίδες κοινωνικής αδιαφορίας και φροντίζουν να ρίχνουν μια –έστω πρόχειρη– ματιά στο τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους, έχουν εδώ και καιρό καταλάβει πως περίπου το ίδιο συμβαίνει στην εγχώρια αγορά εργασίας. Οι σύγχρονοι σκλάβοι μπορεί να μην λαμβάνουν αλκοόλ και φθηνό φαγητό με το δελτίο, όμως οι τιμές των βασικών αγαθών, των ενοικίων και των λογαριασμών τους οδηγούν αναπόφευκτα στο να ξοδεύουν τους πενιχρούς μισθούς τους αποκλειστικά στα παραπάνω.

Continue reading “Για ένα πιάτο φακές”

Συνέντευξη με την Drag Queen Lafert

από την Μαρία Μ.

Η συνέντευξη αυτή επιδιώκει να σπάσει τα στερεότυπα, επιχειρεί να εισάγει νέους τρόπους και μέσα πάλης, νέες δημιουργικές κραυγές αντίστασης ενάντια στο υπάρχον πατριαρχικό, κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, νέους δρόμους για τον καινούριο κόσμο που κουβαλάμε μέσα μας.

Μάλλον πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά, τι είναι η τέχνη του Drag;
Η τέχνη του Drag είναι η τέχνη της μεταμόρφωσης ενός ατόμου με σκοπό την παραγωγή τέχνης, την παρουσίαση μιας performance. Μεταμόρφωση στην υπερβολική εκδοχή είτε του ίδιου φύλου είτε του αντίθετου φύλου είτε άλλου φύλου είτε σε ένα απροσδιόριστο πλάσμα. Τα πρώτα δείγματα της τέχνης αυτής, τα συναντάμε στα θεατρικά του Αριστοφάνη και αργότερα του Σαίξπηρ.
Την εποχή του Μεσαίωνα όπου η θέση της γυναίκας στο θέατρο απαγορευόταν, πολλοί θεατρικοί χρησιμοποιούσαν άντρες ηθοποιούς για τους γυναικείους ρόλους. Και με αφορμή αυτό αλλά και λόγω σάτιρας, τους μεταμόρφωναν στην υπερβολική εκδοχή μιας γυναίκας για λόγους αμφισβήτησης της στερεοτυπικής θέσης της γυναίκας στην κοινωνία.
Αργότερα, την δεκαετία του ’50 και έπειτα, η τέχνη αυτή άνθισε στα μπαρ της Νέας Υόρκης από κουίρ και τρανς άτομα ως τέχνη ελεύθερης έκφρασης, ως τέχνη αμφισβήτησης των στερεοτύπων, αλλά και για βιοποριστικούς λόγους των αποκλεισμένων ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μέχρι σήμερα εξελίσσεται σταθερά ανοδικά, εμπορευματικά και μη, ακόμα και από γυναίκες που έφεραν στο προσκήνιο την Drag King τέχνη, τη μεταμόρφωση δηλαδή μιας θηλυκότητας σε ανδρική μορφή.

Έχεις ξαναπεί πως υπάρχουν διαφορετικά είδη Drag. Θες να πεις δυο λόγια γι αυτά;
Η τέχνη του Drag είναι μια ελεύθερη τέχνη. Τα είδη εμφανίζονται και πολλαπλασιάζονται, όσο οικειοποιούνται την τέχνη αυτή περισσότεροι άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη. Κάθε άτομο δηλαδή, ανάλογα με το τι έχει να πει και να παρουσιάσει, με τις καταβολές και τα βιώματά του, είτε ακολουθεί υπάρχοντα είδη είτε φέρνει στο προσκήνιο νέες προσεγγίσεις. Μίμηση, τραγούδι, χορός, μονόλογος, αφήγηση, κείμενα, ποίηση, θεατρικό, κ.α. Όλα αυτά είτε ξεχωριστά είτε σε συνδυασμούς, είτε σε κωμική είτε σε δραματική εκδοχή. Και φυσικά, διαλέγει και την πορεία που θα ακολουθήσει. Στην εμπορευματική σκηνή, στην Underground, στον ακτιβισμό, στα κινήματα.

Ο Ζακ και η δολοφονία του πως επηρέασε την καλλιτεχνική σου δράση;
Η δολοφονία του Ζακ ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει μέσα μου μια διαδικασία κατανόησης της τέχνης αυτής, και σιγά σιγά να καλλιεργηθεί μέσα μου η ιδέα, να αναζητήσω τον τρόπο που θα μπορούσα να παρουσιαστώ στο κοινό και να επιλέξω τι έχω να πω, σε τέτοιο βαθμό που μια μέρα ξύπνησα και είπα, πάω να πάρω το πρώτο μου φόρεμα. Αυτό έγινε το 2020 στο Μόναχο μέσα στην πρώτη καραντίνα της πανδημίας. Έκτοτε εξελίσσεται συνεχώς μέσα μου. Η μορφή της Zackie Oh με συντροφεύει πάντα από τότε, σε κάθε μεταμόρφωσή μου. Το γεγονός της άγριας δολοφονίας του, από νοικοκυραίους και μπάτσους, με κράτησε για αρκετό καιρό στη σιωπή και στη σκέψη. Με στιγμάτισε. Ο κανιβαλισμός προς τον αδύναμο και τον φοβισμένο, είναι βασικό στοιχείο της νοοτροπίας της επιβολής. Είναι στοιχείο της μάτσο κουλτούρας που φέρνει ως αποτέλεσμα την απώλεια ζωής. Αυτό με ώθησε περισσότερο στο να βγω στο προσκήνιο με περισσότερο θάρρος και θράσος.

Πως και που η τέχνη του Drag ενώνεται για σένα με την πολιτική δράση;
Εξ αρχής ήμουν αποφασισμένη ότι αυτό που θα παρουσιάσω στο κοινό θα έχει πολιτική ταυτότητα. Η τέχνη του Drag είναι επαναστατική από μόνη της, όπως κάθε τέχνη άλλωστε, αρκεί να το επιλέξεις. Ο καμβάς είναι μπροστά σου και ξεκινάς την δημιουργία. Η εκφορά του λόγου μου, η επιλογή των τραγουδιών που διασκευάζω, η επιλογή των χώρων που επιλέγω να εμφανίζομαι, οι άνθρωποι που συμφωνούμε να συνεργαζόμαστε. Όλα αυτά είναι τα στοιχεία της δικής μου Drag έκφρασης που συνυπάρχουν με την πολιτική μου δράση.

Πως αυτό μπορεί εν γένει να αποτελέσει εργαλείο αγώνα και μέσο πάλης ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία;
Από τη στιγμή που εναντιώνομαι ως άνθρωπος σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία, προσπαθώ να χρησιμοποιήσω και την τέχνη μου, να την εργαλειοποιήσω , να την προσαρμόσω πάνω στις αξίες για τις οποίες αγωνίζομαι. Σίγουρα δεν αποτελεί την μοναδική επιλογή αγώνα και δράσης, αλλά για μένα είναι η ουσία και ο λόγος που υπηρετώ την Drag τέχνη. Είναι τέχνη της αμφισβήτησης, πάει κόντρα στα εθνικοχριστιανικά στερεότυπα, ταράζει τα νερά στην κανονικότητα. Η βασική όμως προϋπόθεση είναι η ταξική προσέγγιση. Όταν βρίσκεσαι ταξικά δίπλα σε ανθρώπους που διεκδικούν και παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο, τότε και η τέχνη που υπηρετείς θα προσφέρει το δικό της λιθαράκι σε αυτό που ονομάζουμε συλλογικοποίηση του αγώνα.

Σε συνέντευξη σου στην ertopen έχεις πει πως το drag από μόνο του σπάει τα κατεστημένα, και το κατανοώ με βάση τα κυρίαρχα πρότυπα. Αρκεί όμως αυτό;
Αυτό υπόκειται στο κάθε άτομο που κάνει Drag. Ανάλογα τις ευαισθησίες, την έμπνευση και την όρεξη του καθένα, να μιλήσει πιο άμεσα και πιο καυστικά για αυτά που βασανίζουν τις κοινωνίες. Έχει να κάνει με την αυτοδιάθεση του καθένα. Εγώ δεν μπορώ να αρκεστώ μόνο στο καλλιτεχνικό κομμάτι της τέχνης του Drag. Και έχω δεχθεί κριτική γι αυτό. Εμπνέομαι και λειτουργώ, όταν εκφέρω πολιτικό λόγο, έστω και μέσα από τις επιλογές των τραγουδιών ή των ποιημάτων που ερμηνεύω.

Πως συνδέεται το drag με τα πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά κινήματα (σε Ελλάδα και Βερολίνο);
Η σύνδεση της τέχνης του Drag με τα κινήματα, έρχεται όταν το άτομο που υπηρετεί αυτήν την τέχνη αποφασίζει να επεκτείνει τον λόγο του και την παρουσία του μέσα σε αυτά. Κανένα κίνημα και καμία συλλογικότητα, είτε στην Ελλάδα είτε στο Βερολίνο δε θα σε πάρει τηλέφωνο να σου πει, έλα να συνδιαμορφώσεις και να συμμετέχεις. Αυτό θα γίνει όταν οι ματιές μας κοιτάνε την ίδια θέα. Όταν οι αντιλήψεις μας συμβαδίζουν και ταυτίζονται οι σκέψεις και οι ανησυχίες μας.

Μπορεί η τέχνη να κινητοποιήσει, να στρατεύσει επί της ουσίας στον αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση; Κι αυτό το ρωτάω γιατί βλέπουμε το εξής παράδοξο τελευταία: τεράστια προσέλευση κόσμου σε κινηματικές συναυλίες και πολιτιστικές εκδηλώσεις, ιδιαίτερα στην Αθήνα αλλά και γενικά, και πολύ μικρή συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, πολλώ δε μάλλον σε συνελεύσεις και συλλογικότητες. Μπορεί η τέχνη να στρατεύσει επί της ουσίας κι όχι στο πλαίσιο ενός lifestyle αναρχισμού και αγώνα;
Σίγουρα οι πολιτικοποιημένες τέχνες είναι μια μορφή έκφρασης από ανθρώπους που έχουν μια προσέγγιση ευαισθητοποίησης για συλλογικοποίηση και συμμετοχή.
Η προσπάθεια γίνεται και είναι ολοφάνερη. Ο στόχος βέβαια είναι να υπάρχει και αποτέλεσμα. Μπορεί η τέχνη, ναι. Μπορεί και η τέχνη να προσελκύσει ανθρώπους στις συλλογικότητες και στις συνελεύσεις, αρκεί να αυτό να γίνεται κατανοητό ως προτροπή.

Ας κλείσουμε με κάτι πρoταγματικό, κάτι δημιουργικό. Τι οραματίζεσαι; Ως καλλιτέχνης, ως αναρχική, ως άτομο της εργατικής τάξης;
Δε θα επεκταθώ σε κάτι ρομαντικά μελλοντικό.
Θέλω οι άνθρωποι και κυρίως οι νέες γενιές να τους δοθεί η ευκαιρία να χειραφετηθούν πάνω σε ελευθεριακά προτάγματα, αντιλαμβανόμενοι τη θέση τους μέσα στην σημερινή κοινωνία.
Θέλω να βλέπω πολυπληθής συνελεύσεις και κατειλημμένους χώρους αντίστασης και αλληλεγγύης, με λαμπερά μάτια και όμορφα χαμόγελα με σιγουριά.
Θέλω να συνυπάρχουμε ταξικά και συντροφικά, όσο γίνεται περισσότερα άτομα, γυναίκες, κουίρς, αγόρια, και οι γροθιές μας να ταράζουν κάθε γειτονιά, κάθε πόλη, έχοντας μια μεγάλη αγκαλιά για κάθε καταπιεσμένο και βασανισμένο που βρίσκεται δίπλα μας.
Θέλω να στεκόμαστε αντάξιοι των ιδεών και των αξιών μας, που μας έχουν δοθεί από ανθρώπους που πάλεψαν, αγωνίστηκαν και έδωσαν η ζωή τους.
Να στεκόμαστε συνειδητά και με δράση απέναντι στην πατριαρχία, την ομοφοβία, τον ρατσισμό και σε όλες τις νοοτροπίες που τα υπηρετούν, σε όλες τις εξουσίες που τα γεννούν.
Είμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε, να δρούμε, να αντιστεκόμαστε.
Το ραντεβού είναι πάντα στους δρόμους!

Οι κοινωνικοί αγώνες να ορίσουν νέους κώδικες δικαιοσύνηςγια τις ζωές μας και τους χαμένους μας συντρόφους

Ο ενεργειακός πόλεμος που διεξάγουν με όλα τα μέσα πλέον οι δυνάμεις του κεφαλαίου εναντίον της κοινωνικής πλειοψηφίας και του φυσικού πλούτου έχει μπει στα σπίτια όλων μας. Δυσθεώρητα ενεργειακά κόστη, κοινωνίες που γίνονται όμηροι των καταστροφικών συνεπειών των «ενεργειακών επενδύσεων», στρατοί που καλούν τη νεολαία να πολεμήσει για τα κέρδη των ενεργειακών μονοπωλίων, ΜΜΕ που μας καλούν να «αντέξουμε» το βαρύ χειμώνα. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια, οι πτυχές που ανέδειξαν τα κινήματα ενάντια στην καταστροφική καπιταλιστική ανάπτυξη, από το Βόλο μέχρι τα Άγραφα και αλλού, επιβεβαιώνουν πως η «πράσινη μετάβαση» είναι ένα ακόμα επεισόδιο ενός γιγαντιαίου πολέμου εναντίον κάθε πτυχής της κοινωνικής και οικονομικής μας ζωής.

Continue reading “Οι κοινωνικοί αγώνες να ορίσουν νέους κώδικες δικαιοσύνηςγια τις ζωές μας και τους χαμένους μας συντρόφους”