~Υπόσχομαι ~

Στις νωπές πληγές σου.
Στο αίμα που κυλά
στα φρύδια, στο πιγούνι, στο στήθος σου, κατακόκκινο.
Υπόσχομαι.
Στα μαύρα σημάδια που στιγμάτισαν το κορμί σου.
Στην ανάσα σου που σβήνει
κάτω από ένα μαξιλάρι,
μέσα στα ανταριασμενα νερά μιας θάλασσας,
στον λαιμό σου κάτω από τις παλάμες του.
Υπόσχομαι.
Στις γεμάτες αγωνία βόλτες,
στα πονεμενα καλοκαίρια και
στα ταραγμένα βράδια.
Υπόσχομαι.
Στις οργισμένες σου φωνές.
Στα κρυστάλλινα δάκρυα,
στα φλογισμενα μάτια σου.
Υπόσχομαι.

Σε σένα.
Σε όλες εμάς.
Υπόσχομαι.

Υπόσχομαι να μην πάψω ποτέ να ουρλιαζω το δίκιο.
Υπόσχομαι να μην κατεβάσω ούτε στιγμή την γροθιά μου.
Υπόσχομαι να σταθούμε όλες μαζί.

Καμία μόνη.
Το υπόσχομαι.

Θενια Π.

Κατερίνα Γώγου: Η ποιήτρια της ζωής

Η Κατερίνα γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου του 1940. Σε ηλικία 5 ετών παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις, μετέπειτα σπούδασε στην δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη. Συμμετείχε σε πολλές μεγάλες ταινίες του κινηματογράφου. Η Κατερίνα είχε ενεργή πολιτική δράση. Στάθηκε στο πλευρό πολλών αναρχικών και συμμετείχε σε επιτροπές που μάχονταν για την αποφυλάκισή τους. Στην διάρκεια της ζωής της την συλλαμβάνουν αρκετές φορές μια εκ των οποίων τον Ιανουάριο του ‘80, όταν η «Ε.Ο. 17 Νοέμβρη» σκότωσε στο Παγκράτι δύο αστυνομικούς. Η Κατερίνα συνελήφθη σαν ύποπτη, μετά από καταγγελία ενός μάρτυρα, ο οποίος υποστήριξε ότι είδε μια γυναίκα να απομακρύνεται τρέχοντας από το σημείο της δολοφονίας. Αποδείξεις  δεν βρέθηκαν ποτέ και η Κατερίνα αφέθηκε ελεύθερη. Το ‘81, συνδιοργανώνει στο γήπεδο Σπόρτινγκ μεγάλη συναυλία κατά της κρατικής καταστολής.

Continue reading “Κατερίνα Γώγου: Η ποιήτρια της ζωής”

Η ψυχή μας να σας ρίξει από τα βάθρα της εξουσίας

Φώτο από το γκράφιτι που έγινε στις σκάλες Πατρέως ενάντια στην κρατική καταστολή των ζωών και των γειτονιών μας

Δεν αρκούν οι ασπίδες σας

για να κόψουν

την ορμή μας.

Continue reading “Η ψυχή μας να σας ρίξει από τα βάθρα της εξουσίας”

Για το δικό μας φως..

Ξέρω πως δεν θα δω αστέρια αύριο.

Ξέρω πως ίσως ξεχάσω την όψη τους μέχρι να φτάσει η ώρα να τα δω.

Ίσως ξεχάσεις κι εσύ.

Πρέπει πρώτα να σκορπίσουν τα σύννεφα.

Μην σε ξεγελούν τα φώτα της πόλης που αντανακλούν στο σκούρο γκρι πέπλο.

Continue reading “Για το δικό μας φως..”

Αντώνης Στασινόπουλος, Έξι ποιήματα

Ο ποιητής, αναρχικός κι επαναστάτης Αντώνης Στασινόπουλος (1957- 2015), γεννήθηκε και πέθανε στην Πάτρα, επιδιώκοντας με την κοινωνική και ποιητική του ζωή την υπέρβαση κάθε προσωπείου. Μοναχικός, παρά τη σχέση ζωής με τη σύντροφό του και τους ακλόνητους φίλους που στάθηκαν στο πλευρό του, απλός μα ασυμβίβαστος, εξέφρασε με την ποίησή του τον μόχθο του ανθρώπου απέναντι στο Tέρας του κράτους που ο ίδιος δημιούργησε. Η ιδανική πόλη είναι γιʼ αυτόν μια πόλη «αγέννητη» με «σάλπιγγες να ηχούν το τέλος του πολέμου». Μια τέτοια πόλη, όμως, δεν υφίσταται στο παρόν, αφού ο πλανήτης τυλίγεται με ένα «γκρι φόντο». Παρά τις πληγές και τη μοχθηρία του κόσμου που σήκωσε στις πλάτες του, ο ποιητής δεν είναι απαισιόδοξος. Αγκαλιάζει το σύμπαν γύρω του «φτιάχνοντας κύκλους» ζωής κι ευελπιστώντας για το «σπόρο» που θα μείνει πίσω για τις επόμενες γενεές. Αγκαλιάζοντας τα «παιδιά-ποιητές» του μέλλοντος και τους κατατρεγμένους, η ποίηση του Αντώνη Στασινόπουλου κυοφορεί το βρέφος μιας ουτοπικής αλλαγής. Το επίμετρο έγινε από τη Χρύσα Παπαδημητρίου

Continue reading “Αντώνης Στασινόπουλος, Έξι ποιήματα”

Με φωνές και γροθιές υψωμένες…

Είναι πρωί, λίγες ώρες μετά το ξημέρωμα.
Εκείνη, με έντονη νευρικότητα,
πίνει καφέ πλάι στο σκονισμένο παράθυρο.
Ανοίγει το ημερολόγιο με τις κίτρινες σελίδες.

Continue reading “Με φωνές και γροθιές υψωμένες…”