Η ψυχή μας να σας ρίξει από τα βάθρα της εξουσίας

Φώτο από το γκράφιτι που έγινε στις σκάλες Πατρέως ενάντια στην κρατική καταστολή των ζωών και των γειτονιών μας

Δεν αρκούν οι ασπίδες σας

για να κόψουν

την ορμή μας.

Continue reading “Η ψυχή μας να σας ρίξει από τα βάθρα της εξουσίας”

Για το δικό μας φως..

Ξέρω πως δεν θα δω αστέρια αύριο.

Ξέρω πως ίσως ξεχάσω την όψη τους μέχρι να φτάσει η ώρα να τα δω.

Ίσως ξεχάσεις κι εσύ.

Πρέπει πρώτα να σκορπίσουν τα σύννεφα.

Μην σε ξεγελούν τα φώτα της πόλης που αντανακλούν στο σκούρο γκρι πέπλο.

Continue reading “Για το δικό μας φως..”

Αντώνης Στασινόπουλος, Έξι ποιήματα

Ο ποιητής, αναρχικός κι επαναστάτης Αντώνης Στασινόπουλος (1957- 2015), γεννήθηκε και πέθανε στην Πάτρα, επιδιώκοντας με την κοινωνική και ποιητική του ζωή την υπέρβαση κάθε προσωπείου. Μοναχικός, παρά τη σχέση ζωής με τη σύντροφό του και τους ακλόνητους φίλους που στάθηκαν στο πλευρό του, απλός μα ασυμβίβαστος, εξέφρασε με την ποίησή του τον μόχθο του ανθρώπου απέναντι στο Tέρας του κράτους που ο ίδιος δημιούργησε. Η ιδανική πόλη είναι γιʼ αυτόν μια πόλη «αγέννητη» με «σάλπιγγες να ηχούν το τέλος του πολέμου». Μια τέτοια πόλη, όμως, δεν υφίσταται στο παρόν, αφού ο πλανήτης τυλίγεται με ένα «γκρι φόντο». Παρά τις πληγές και τη μοχθηρία του κόσμου που σήκωσε στις πλάτες του, ο ποιητής δεν είναι απαισιόδοξος. Αγκαλιάζει το σύμπαν γύρω του «φτιάχνοντας κύκλους» ζωής κι ευελπιστώντας για το «σπόρο» που θα μείνει πίσω για τις επόμενες γενεές. Αγκαλιάζοντας τα «παιδιά-ποιητές» του μέλλοντος και τους κατατρεγμένους, η ποίηση του Αντώνη Στασινόπουλου κυοφορεί το βρέφος μιας ουτοπικής αλλαγής. Το επίμετρο έγινε από τη Χρύσα Παπαδημητρίου

Continue reading “Αντώνης Στασινόπουλος, Έξι ποιήματα”

Με φωνές και γροθιές υψωμένες…

Είναι πρωί, λίγες ώρες μετά το ξημέρωμα.
Εκείνη, με έντονη νευρικότητα,
πίνει καφέ πλάι στο σκονισμένο παράθυρο.
Ανοίγει το ημερολόγιο με τις κίτρινες σελίδες.

Continue reading “Με φωνές και γροθιές υψωμένες…”