Στις 16 Σεπτεμβρίου, η 22χρονη Μάχσα Αμίνι πέθανε έπειτα από απαγωγή και βάναυσο βασανισμό της από την αστυνομία ηθών του Ιράν για λόγους μη συμμόρφωσης με τον ενδυματολογικό κώδικα του Ισλάμ (καθώς τα μαλλιά της δεν καλύπτονταν πλήρως από τη μαντίλα της). Ήδη από την επόμενη μέρα, διαδηλώσεις τεράστιας συμμετοχής κόσμου –με νεαρές γυναίκες ως επί το πλείστον στην κεφαλή τους να καίνε τις μαντίλες-σύμβολα της θρησκευτικής και πατριαρχικής καταπίεσης– γέμισαν τους δρόμους των μεγάλων πόλεων της χώρας, σε μια ηχηρή διαμαρτυρία που πολύ σύντομα θα εξελισσόταν σε κανονική εξέγερση. Οι αρχές του Ιράν επιχείρησαν την καταστολή των κινητοποιήσεων με ιδιαίτερη βία που έχει φέρει ως αποτέλεσμα μέχρι τώρα τον θάνατο περισσότερων από 300 ανθρώπων, καθώς και περίπου 15.000 συλλήψεις εξεγερμένων.


Προφανώς, σύσσωμα τα δυτικά ΜΜΕ έσπευσαν να πασπαλίσουν τα μάτια τους με πιπέρι χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα σχετικά με τη θέση της γυναίκας στον “ανατολικό κόσμο”, για τα τυραννικά του καθεστώτα καταπίεσης και μισαλλοδοξίας, αποδίδοντας εν ολίγοις τη βαναυσότητα και τον συντηρητισμό σε μια γενικότερη “βαρβαρική” κοσμοθεωρία του Ισλάμ και των ανατολικών χωρών. Φυσικά, κύριο μέλημά τους δεν ήταν ποτέ η αλληλέγγυα στήριξη προς τις εξεγερμένες και τους εξεγερμένους του Ιράν ούτε καν η απλή, αντικειμενική κάλυψη των γεγονότων. Αναμασώντας το πολυκαιρισμένο αφήγημα περί “ανεπτυγμένου” και “υπανάπτυκτου” κόσμου, στοχεύουν μόνο στην αναπαραγωγή και στην όξυνση των ρατσιστικών κοινωνικών δυναμικών, στοιχείων απαραίτητων για τη διατήρηση της τάξης και της ιδεολογικής συνοχής και ομοψυχίας –υπό την αυστηρή κρατική επίβλεψη ασφαλώς– των ολοένα πιο φτωχοποιημένων τάξεων της Δύσης.
Σε μια Ελλάδα που μαστίζεται από κυκλώματα μαστροπείας και βιασμών και που οι γυναικοκτονίες αποτελούν πλέον καθημερινότητα, σε μια Ευρώπη που στρέφεται διαρκώς σε ολοένα συντηρητικότερες πολιτικές αναβιώνοντας το φάντασμα του φασισμού και επιβάλλοντας τα push-backs και τους θαλασσοπνιγμούς ως βασικά μέσα αντιμετώπισης του λεγόμενου “μεταναστευτικού ζητήματος”, είναι τουλάχιστον υποκριτικό τα παπαγαλάκια και τα φερέφωνα της εξουσίας να κουνούν το προκλητικά το δάχτυλο και να χύνουν ψεύτικα δάκρυα για τις νεκρές και τις καταπιεσμένες του Ισλάμ. Ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για τα ίδια φερέφωνα που στις εγχώριες περιπτώσεις κλείνουν τα μάτια στον σκοταδισμό, στην πατριαρχία και στην εξουσιαστική βία, τα ίδια φερέφωνα που βαφτίζουν πολέμους ως δίκαιους ή άδικους ανάλογα με το τίνος το μέρος συμφέρει τα αφεντικά τους να πάρουν, τα ίδια φερέφωνα που τελικά αναπαράγουν στις φυλλάδες και στα κανάλια τους αυτή ακριβώς τη συντήρηση, τον καθωσπρεπισμό και την κοινωνική και ταξική διαστρωμάτωση που οδηγούν σε φρικαλεότητες τύπου «αστυνομία ηθών», σε φρικαλεότητες τύπου «υπέρλαμπρο πρωθυπουργικό ζεύγος», «η αστυνομία να κάνει τη δουλειά της», «μήπως ήταν προκλητικά ντυμένη η κοπέλα που βιάστηκε;».
Η εξέγερση στο Ιράν είναι ένας δίκαιος αγώνας ενάντια στη θρησκεία και στην πατριαρχία, δυο από τους βασικούς πυλώνες της εξουσίας εδώ και χιλιετίες. Είναι ένας αγώνας που έχει δοθεί και θα δοθεί ακόμα πολλές φορές, όσο θα υπάρχουν οι αιτίες που τον προκαλούν και οι άνθρωποι που θα κατέχουν την αίσθηση του δικαίου. Η αλληλεγγύη στις εξεγερμένες και τους εξεγερμένους που δέχονται τα πυρά των μπάτσων και βάφουν με το αίμα τους τους δρόμους των ιρανικών πόλεων, όμως, δεν είναι δουλειά της δυτικής “διανόησης”, των ΜΜΕ και των “φωτισμένων” –υποτιθέμενα φεμινιστών– αστών. Η αλληλεγγύη ήταν πάντοτε υπόθεση των από τα κάτω. Και σε μια εποχή που ο συντηρητισμός φαίνεται να ισχυροποιείται ως παντελώς εκούσια και συνειδητή επιλογή των παγκόσμιων μπλοκ εξουσίας, είναι καθήκον του ανταγωνιστικού κινήματος να στηρίζει και να γεννά τέτοιους αγώνες, κυρίως δε να τους συνολικοποιεί και να τους δίνει επαναστατική κατεύθυνση, έτσι ώστε ο αλλοτριωτικός λόγος της κυριαρχίας να αδυνατεί να τους λειάνει και να τους ενσωματώσει κάνοντάς τους ακίνδυνους.
Ενάντια λοιπόν στα συστήματα που γεννούν και αναπαράγουν την ταξική, την έμφυλη και την κανιβαλική βία, οφείλουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στις εξεγερμένες και στους εξεγερμένους του κόσμου, και να κρατάμε τέτοιους αγώνες αναμμένους φάρους κόντρα στον σκοταδισμό της εξουσίας.

Ρωμανός Γ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s