Κρατική διαχείριση της πανδημίας, εμβόλια και υποχρεωτικότητα

Μετράμε ήδη ενάμιση χρόνο από την εμφάνιση της πανδημίας στη χώρα μας. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το νέο, τέταρτο, κύμα βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 13.500, ενώ καθημερινά χάνουν τη ζωή τους δεκάδες συνάνθρωποί μας και ακόμα περισσότεροι αναζητούν ένα κρεβάτι εντατικής θεραπείας. Είναι δεδομένο, και το έχουμε αναφέρει εκτενώς και σε προηγούμενα άρθρα μας, ότι η υγειονομική κρίση με την οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι από τις αρχές του προηγούμενου έτους έχει αναδείξει τα όρια και τις εγγενείς αδυναμίες του υπάρχοντος συστήματος οργάνωσης της κοινωνικής και οικονομικής ζωής και έχει καταστήσει σαφές ότι το κράτος αδιαφορεί πλήρως για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Από την αρχή της πανδημίας, οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμοδεν έχουν λάβει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προστασία της κοινωνικής πλειοψηφίας και ιδιαίτερα των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων που είναι και αυτά που πλήττονται περισσότερο από την υγειονομική κρίση. Αντίθετα οι αποφάσεις που παίρνουν βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κυριαρχίας και στην εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών όρων για την συνέχιση της παραγωγικής διαδικασίας και τη διασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Το κράτος από την πρώτη στιγμή έδειξε το αντικοινωνικό του πρόσωπο και την πλήρη απροθυμία του να αντιμετωπίσει με πραγματικούς όρους το ζήτημα της πανδημίας. Αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να υποβαθμίσει και να διαλύσει το δημόσιο σύστημα υγείας, τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες δεν έχει προχωρήσει στην πρόσληψη υγειονομικού προσωπικού, στη διάθεσή όλων των μέσων προστασίας στους εργαζόμενους και σε μια σειρά άλλων ουσιαστικών μέτρων και σαν να μην έφτανε αυτό μετέτρεψε δεκάδες νοσοκομεία σε αποκλειστικά νοσοκομεία μιας νόσου. Αδιαφορώντας για την ουσιαστική αντιμετώπιση της πανδημίας, έκανε την κρίση ευκαιρία προκειμένου να περάσει μια σειρά από αντικοινωνικά νομοσχέδια που επιθυμούσε επί δεκαετίας, επέβαλε λοκ-ντάουν και περιορισμούς με ελάχιστο επιδημιολογικό αποτέλεσμα και βασίστηκε στην καταστολή και στο αφήγημα της «ατομικής ευθύνης», σύμφωνα με το οποίο την ευθύνη για του χιλιάδες νεκρούς δεν την είχε ο κρατικός μηχανισμός αλλά, ανάλογα με την περίσταση, υπεύθυνοι για τη διασπορά ήταν άλλοτε οι διαδηλωτές και οι απεργοί, άλλοτε οι νέοικαι οι συνωστισμοί στις πλατείες, άλλοτε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και σε άλλους εργασιακούς κλάδους.

Το αφήγημα της ατομικής ευθύνης αποτέλεσε από την πρώτη στιγμή βασικό προπαγανδιστικό εργαλείο του κράτους στην προσπάθειά του να μετακυλήσει τις ευθύνες για την πορεία της πανδημίας στις πλάτες της κοινωνικής βάσης. Σε αγαστή συνεργασία με την, διορισμένη από το ίδιο το κράτος, επιτροπή λοιμωξιολόγων προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι υπεύθυνη για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε είναι η ίδια η κοινωνία και σε καμία περίπτωση η θανατοπολιτική του κράτους, τα μηδαμινά μέτρα προστασίας, η μη ενίσχυση του Ε.Σ.Υ, το άνευ όρων άνοιγμα του τουρισμού προκειμένου να μην ζημιωθούν οικονομικά οι καπιταλιστές, η αργοπορημένη διάθεση των εμβολίων κ.ο.κ

Η κρατική προπαγάνδα όσο αφορά το ζήτημα της ατομικής ευθύνης αντανακλάται σε όλη της την έκταση στο ζήτημα που έχει προκύψει το τελευταίο διάστημα σχετικά με τους εμβολιασμούς. Το ζήτημα του εμβολιασμού, που βρίσκεται σήμερα στην κορυφή του δημόσιου διαλόγου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό  και γι’ αυτό οφείλουμε να σταθούμε σε αυτό και να το εξετάσουμε, προκειμένου να δούμε ποια είναι πραγματικά η στάση την οποία οφείλουν να κρατήσουν τα αγωνιζόμενα, ριζοσπαστικά υποκείμενα.

Αρχικά, είναι σημαντικό να πούμε ότι η επιβολή της υποχρεωτικότητας στον εμβολιασμό και ο έμμεσος εξαναγκασμός συγκεκριμένων κοινωνικών κομματιών να εμβολιαστούν είναι κάτι που θα πρέπει να βρίσκει αντίθετο το κοινωνικό και ταξικό κίνημα αλλά και την πλειοψηφία της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό όμως θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Είναι δεδομένο ότι τα εμβόλια είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας, παίζουν κομβικό ρόλο στην αντιμετώπιση της πανδημίας και της προστασίας των πλέον ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και η διενέργειά τους αποτελεί πράξη κοινωνικής αλληλεγγύης. Επομένως, ηκριτική που ασκούμε στην υποχρεωτικότητα και τον εκβιασμό δεν θα πρέπει να αντανακλά την άρνηση των επιστημονικών επιτευγμάτων και την προώθηση του ανορθολογισμού, ούτε να βασίζεται σε μια λογική άρνησης του εμβολιασμού ή επίκλησης στην «ατομική επιλογή» και την «αυτοδιάθεση του καθενός». Η αντίληψη αυτή που εκφράζεται από ένα κομμάτι της κοινωνίας, η επίκληση δηλαδή σε ένα ατομικό συμφέρον που τοποθετείται πάνω και έξω από το συλλογικό, βρίσκει τον καλύτερο ιδεολογικό της εκφραστή στον ίδιο τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και με κανέναν τρόπο δεν αποτελεί ριζοσπαστικό πρόταγμα των από τα κάτω. «Ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία» έλεγε ο Μπακούνιν και είχε απόλυτο δίκιο αν αναλογιστούμε ότι την ίδια στιγμή που ορισμένοι αρνούνται να εμβολιαστούν επικαλούμενοι την ελευθερία τους, οι έγκλειστοι πρόσφυγες και μετανάστες αλλά και εκατομμύρια άνθρωποι ανά τον κόσμο, όλοι άνθρωποι της τάξης μας, δεν έχουν καν πρόσβαση σε εμβόλια και σε φάρμακα.

Η εναντίωση, λοιπόν, στην υποχρεωτικότητα θα πρέπει να έχει τις ρίζες της στους πραγματικούς λόγους για τους οποίους επιλέγει το κράτος να εφαρμόσει αυτό το μέτρο και να τους αναδεικνύει. Το κράτος σε καμία περίπτωση δεν ενδιαφέρθηκε ξαφνικά για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Αντίθετα, εργαλειοποιεί το ζήτημα του εμβολιασμού, το προβάλει ως πανάκεια και μέσω αυτού επιδιώκει να επαναφέρει το ζήτημα της ατομικής ευθύνης και να βρει την τέλεια δικαιολογία προκειμένου να μην προχωρήσει, ακόμα και τώρα, σε κανένα ουσιαστικό μέτρο αναχαίτισης της πανδημίας. Παράλληλα, επιδιώκει να καλλιεργήσει και τον κοινωνικό κανιβαλισμό μέσω τους δόγματος του «διαίρει και βασίλευε», προκειμένου να μην στραφεί σύσσωμη η κοινωνική οργή των από τα κάτω προς το μέρος των κυρίαρχων. Φυσικά, ιδιαίτερα μετά τις πρόσφατες ανακοινώσεις περί υποχρεωτικής αναστολής εργασίας για τους ανεμβολίαστους (κάτι που φανερώνει την πλήρη αδιαφορία για τη δεδομένη επικείμενη κατάρρευση του Ε.Σ.Υ), δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ότι το ζήτημα των εμβολίων χρησιμοποιείται, εκτός όλων των άλλων, και για να δικαιολογήσει τις απολύσεις και την ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας που θα λάμβανε χώρα έτσι και αλλιώς το επόμενο διάστημα.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι, όσο και αν το κράτος φέρεται, δήθεν, να αντιμάχεται όσους αντιτίθενται στον εμβολιασμό, η πραγματικότητα είναι ότι το ίδιο το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα έχει την κύρια ευθύνη για την εμφάνιση και τη διάδοση των ανορθολογικών και αντικοινωνικών αυτών θεωριών. Η εγκληματική διαχείριση της πανδημίας, η υποβάθμιση σε ορισμένες περιπτώσεις της επικινδυνότητας του ιού, η άρνηση για λήψη έστω και των στοιχειωδών μέτρων προστασίας, οι παλινωδίες και οι πολιτικέςσκοπιμότητες πίσω από τις περισσότερες κρατικές αποφάσεις, η συμπόρευση της, κρατικά διορισμένης, επιτροπής λοιμωξιολόγων με τις προσταγές του κράτους(και σε αντίθεση με τα αιτήματα των αγωνιζόμενων υγειονομικών),αλλά και η διαχρονική διαπλοκή που χαρακτηρίζει τη βιομηχανία φαρμάκου εντός του καπιταλιστικού συστήματος είναι μόνο μερικοί από τους λόγους που καθιστούν το κράτος και το κεφάλαιο τους νούμερο ένα «αρνητές», «συνωμοσιολόγους» και «αντιεμβολιαστές».

Η κοινωνική κατάσταση όπως διαμορφώνεται σήμερα, μετά από ενάμιση χρόνο πανδημίας, γεννάει ιδιαίτερες προκλήσεις και απαιτεί από όλους μας να πάρουμε ξεκάθαρη θέση. Το κοινωνικό και ταξικό κίνημα οφείλει να σταθεί ενάντια τόσο στην κρατική θανατοπολιτική όσο και στον μάυρο συνασπισμό των συνωμοσιολόγων, φασιστών, αντιδραστικών και αντι-ορθολογικών υποκειμένων που συνασπίζονται στην πλευρά των «αντιεμβολιαστών» και να αναδείξει το γεγονός ότι οι τελευταίοι, καθώς δεν ενδιαφέρονται και δεν αγωνίζονται για την ουσιαστική προστασία της κοινωνικής πλειοψηφίας, στην πραγματικότητα περισσότερο εξυπηρετούν το κρατικό αφήγημα παρά το πολεμούν. Τοποθετώντας υψηλότερα από όλα τις πραγματικές ανάγκες και τα συμφέροντα των από τα κάτω, οι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, το επαναστατικό κίνημα, τα αγωνιζόμενα σωματεία, οι ταξικές οργανώσεις και συλλογικότητες, όσοι δηλαδή έχουν σηκώσει από την αρχή στις πλάτες τους την υγειονομική κρίση,  οφείλουν να συνεχίσουν να απλώνουν χέρι βοηθείας σε όποιον και όποια το έχει ανάγκη και να αγωνιστούν, όπως έχουν κάνει όλο αυτό το διάστημα, για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, για την ελεύθερη πρόσβαση όλων των ανθρώπων σε φάρμακα και εμβόλια, για την αντιμετώπιση, τελικά, της πανδημίας με γνώμονα την αλληλεγγύη και την αγάπη για την ανθρώπινη ζωή. Και ο αγώνας αυτός δεν μπορεί παρά να περνάει μέσα από τον αγώνα για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας και αλληλεγγύης, μιας κοινωνίας που μπορεί να προκύψει μόνο μέσωτης κοινωνικής επανάστασης και τον ελευθεριακό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Άποψη της Συντακτικής Ομάδας του Ζερμινάλ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s