Το τελευταίο διάστημα έχουμε παρακολουθήσει πλήθος αποτρόπαιων εγκλημάτων έμφυλης βίας. Οι καταγγελίες μεταναστριών από το ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ. στην Πέτρου Ράλλη για σεξουαλικές παρενοχλήσεις από μπάτσους, η κατ’ επανάληψη για πολλά χρόνια κακοποίηση παιδιών και ενηλίκων από τον Λιγνάδη και η προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης από το κράτος, η στυγερή δολοφονία σε δημόσια θέα γυναίκας από τον μπάτσο άντρα της ένα χρόνο πριν, η δολοφονία της 28χρονης και του αδερφού της από τον άντρα της πρώτης στην Μακρυνίτσα τον περασμένο Απρίλη, ο  βιασμός της καθαρίστριας στα Πετράλωνα, η γυναικοκτονία της Κάρολάιν στα Γλυκά Νερά, η απαγωγή και συστηματική κακοποίηση 18χρονης από μπάτσο στην Ηλιούπολη αλλά και η κακοποίησή της από τα 11 της από τον πατέρα της, η γυναικοκτονία στην Φολέγανδρο-5η επίσημα καταγεγραμμένη για το 2021- είναι τα πιο ειδεχθή από αυτά αλλά σίγουρα όχι τα μόνα.

Κράτος, θεσμοί, δικαστική αρχή όλοι μαζί γεννούν κι έπειτα συγκαλύπτουν τον κάθε βιαστή

Βέβαια, αυτά τα περιστατικά έρχονται μετά από μια περίοδο που το κράτος έχει στρώσει καλά το έδαφος αφού έχει αναγκάσει για μήνες χιλιάδες γυναίκες, παιδιά και ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να συμβιώνουν αναγκαστικά με τους κακοποιητές τους επιβάλλοντας απαγόρευση κυκλοφορίας και εγκλεισμό στο σπίτι με πρόσχημα την προστασία κατά του covid-19, την ίδια ώρα που απαξιώνει συστηματικά το Ε.Σ.Υ. Έρχονται επίσης αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου που επιβάλλει την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των παιδιών κατόπιν διαζυγίου, εγκλωβίζοντας έτσι χιλιάδες γυναίκες και παιδιά σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον για όλη τους τη ζωή.

Αλλά το κράτος στρώνει το έδαφος καιρό τώρα. Συστηματικά ενισχύει και αναπαράγει την έμφυλη βία. Ποιος ξεχνάει τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών ως ιερόδουλων και με πρόσχημα πως αποτέλεσαν κίνδυνο για την ελληνική οικογένεια σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας και με τη συνήθη πρακτική της αντιστροφής των ρόλων θυτών και θυμάτων; Ποιος ξεχνάει τον χυδαίο λόγο που εκφράστηκε τότε και εκφράζεται συνεχώς από τα κρατικά στόματα που συνεχίζουν να κακοποιούν τα σώματά των θυμάτων; Ποιος δεν αναρωτήθηκε γιατί η ίδια έγνοια για τιμωρία και απονομή της δικαιοσύνης, η ίδια πρεμούρα τοποθέτησης και καταδίκης δεν υπήρξε ποτέ για βιαστές και γυναικοκτόνους, αλλά το ακριβώς αντίθετο;

Το ίδιο κράτος που προωθεί ολοφάνερα πια την βία σε βάρος των γυναικών, είναι αυτό που στήνει τηλεφωνικές γραμμές δήθεν υποστήριξης, ιστοσελίδες και καμπάνιες που παροτρύνουν τις γυναίκες να μιλήσουν και να καταγγείλουν ότι τους συμβαίνει. Να το καταγγείλουν σε ποιον; Στην αστυνομία; Στην αστυνομία που όταν η 18χρονη-τότε- Ελένη Τοπαλούδη, ένα χρόνο πριν τον φρικτό θάνατό της είχε πάει να καταγγείλει πρότερο βιασμό της την είχαν στείλει πίσω στο σπίτι της αφού όπως αποδείχτηκε κατόπιν γνώριζαν, συγκάλυπταν-αν δεν συμμετείχαν κιόλας- σε ένα καλά στημένο κύκλωμα βιαστών στην Ρόδο; Στην αστυνομία που φρόντισε να μπει να ψάξει στο σπίτι του παιδόφιλου, βιαστή Λιγνάδη ένα μήνα (!!) αφού τον συνέλαβε την ίδια ώρα που μπαίνει ελλείψει εντάλματος και χωρίς καμία κατηγορία σε σπίτια τόσων αγωνιστών; Στην αστυνομία που αντί να μπει στο σπίτι του βιαστή της καθαρίστριας στα Πετράλωνα να τον συλλάβει επ’ αυτοφώρω και να την σώσει, φρόντισε να φέρει διμοιρίες ΜΑΤ για τον συγκεντρωμένο και αλληλέγγυο-στην εργάτρια- κόσμο; Στην αστυνομία που μόλις η 18χρονη στην Ηλιούπολη κατήγγειλε τη συστηματική κακοποίηση της από τον μπάτσο της συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν αυτή ο εγκληματίας κρατώντας την για 12 ώρες στην ανάκριση απαγορεύοντάς της επαφή με δικηγόρο και αρνούμενη να την πάει στο νοσοκομείο, που είχε ανάγκη; Στην αστυνομία που βιάζει; Στην αστυνομία που διαρκώς απειλεί σωματικά και λεκτικά με σεξουαλική επίθεση σε βάρος μας;

Και ακόμη και αν το καταγγείλουν και καταγραφεί η καταγγελία τους αυτή, ακόμη και αν αυτό φτάσει στις δικαστικές αίθουσες-πράγμα σπάνιο στατιστικά, οι γυναίκες θα καλεστούν να βρεθούν στην δικαστική αίθουσα και να ακούσουν πως δεν είναι αρκετά σεμνές, να ακούσουν ότι προκάλεσαν. Και το αποτέλεσμα; Να γλυτώσει ο θύτης με κάποια λίγα χρόνια, πιθανώς και με αναστολή. Και αν η γυναίκα έχει καταφέρει να αμυνθεί και να τραυματίσει ή και να σκοτώσει τον κακοποιητή της προκειμένου να ζήσει; Τότε η φυλακή γι αυτήν είναι δεδομένη υπόθεση. Η φυλάκιση της Μελέκ Ιπεκ στην Τουρκία, η οποία βασανίστηκε και βιάστηκε και αυτή και τα παιδιά της από τον άντρα της και τον σκότωσε προκειμένου να ζήσει, δεν είναι μακριά. Ποιος ξεχνάει άλλωστε την καταδίκη της Π.Α. στην Κόρινθο που αμύνθηκε απέναντι στον βιαστή της;

Φυσικά, η κυριαρχία κρύβεται καλά πίσω από μύθους και προσωπεία, όπως το ότι καταπολεμάει τη βία κατά των γυναικών μέσω της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων και με την τοποθέτηση γυναικών σε θεσμικές θέσεις λες και η ισότιμη ανέλιξη σε θέσεις εξουσίας είναι κάτι που μας αντιπροσωπεύει ή μας αφορά όλες εμάς που φοβόμαστε να γυρίσουμε σπίτι το βράδυ, όλες εμάς που δουλεύουμε για να μπορέσουμε να σπουδάσουμε, όλες εμάς που εργαζόμαστε νυχθημερόν με μηδαμινά μέτρα προστασίας, βιώνοντας σεξουαλικές παρενοχλήσεις στην εργασία μας, εμάς που απολυθήκαμε επειδή μείναμε έγκυες, εμάς που τα παιδιά μας κάηκαν σε ένα κοντέινερ σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, εμάς που μας στοιβάζουν σε ένα κελί, εμάς που είμαστε θύματα trafficking, εμάς που μας βιάζουν και μας κακοποιούν καθημερινά.

Το ψηφιδωτό συμπληρώνεται με την εκκλησία, η οποία χρόνια τώρα δεν χάνει ευκαιρία να προπαγανδίζει τον σεξιστικό της λόγο που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος και των ζωών των γυναικών και την ισότιμη θέση τους σε μια ελεύθερη κοινωνία. Σήμερα, φαίνεται να βρίσκει ανοιχτά αυτιά όμως. Το πρόσφατο, άλλωστε, δήθεν επιστημονικό συνέδριο “Γονιμότητας και Αναπαραγωγικής Αυτονομίας”, όπου ένα μάτσο άνδρες, φασισταριά-πολιτικοί παράγοντες -οι οποίοι δυο βδομάδες πριν ψήφιζαν το νομοσχέδιο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια και καλύπτουν συστηματικά βιαστές και κακοποιητές- και παπάδες πρόθυμους να βρεθούν σε δημόσιες εκδηλώσεις και να διασπείρουν τον σεξιστικό τους οχετό, έσπευσαν να μαζευτούν για να καθορίσουν τις ζωές των γυναικών σε ένα πλαίσιο που μας επιβεβαιώνει πως ούτε η επιστήμη μπορεί να είναι αμερόληπτη μέσα σε αυτόν τον σάπιο κόσμο, και πως ακόμη και αυτή θυσιάζεται για να χτιστεί η κοινωνία ζούγκλας που οραματίζονται.

Ένταση Έμφυλης βίας

Η πατριαρχία αποτελεί θεμέλιο λίθο του κόσµου της εξουσίας. Υπάρχει, καλλιεργείται και επιβάλλεται σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης στο υπάρχον. H κυριαρχία, κατά αυτόν τον τρόπο, προσπαθεί να επιβάλλει τον κατακερματισμό της εργατικής τάξης με σκοπό τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης. Η έμφυλη καταπίεση δεν είναι διαχωρισμένη από το σύνολο των υπόλοιπων μορφών καταπίεσης που απορρέουν από τη δομή και τη λειτουργία του κυρίαρχου συστήματος.

Στην εποχή της απογείωσης της επίθεσης του κράτους και των αφεντικών, οι βασικοί εξουσιαστικοί πυλώνες επιχειρούν να μεταφέρουν τη σήψη του κρατικού, καπιταλιστικού και πατριαρχικού τρόπου οργάνωσης στην κοινωνία. Η επίθεση στη θηλυκότητα προσπαθεί να μας υπενθυμίσει την γυναικεία μας φύση ή τη σεξουαλικότητά μας ως κάτι βάσει του οποίου καταπιεζόμαστε και βασανιζόμαστε περαιτέρω. Όσο βαθαίνει η κρίση,  τόσο επιδεινώνεται  η επίθεση που δεχόμαστε σε όλα τα πεδία, έτσι εντείνεται, σήμερα, με ραγδαίους ρυθμούς η έμφυλη βία. Όλα τα κομμάτια του παζλ, λοιπόν, δουλεύουν ακριβώς σε αυτήν την κατεύθυνση.

Η σημερινή υγειονομική κρίση, με ό, τι αποτέλεσμα αυτή φέρει στην οικονομία άρα στις δικές μας πλάτες, ο αναγκαστικός εγκλεισμός στο σπίτι με τις προφανείς επιπτώσεις που έχει για χιλιάδες γυναίκες και παιδιά αλλά και η ολοφάνερη συγκάλυψη και ενορχήστρωσης κυκλωμάτων σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης από το κράτος, είναι όλα αυτά που ενισχύουν την επίθεση στα σώματα και τις ψυχές μας.

Όλη αυτή η συγκυρία που περιγράφεται παραπάνω συμπληρώνει ένα παζλ λυσσαλέας επίθεσης στις γυναίκες, μιας επίθεσης που δεν μας αφήνει χώρο να ανασάνουμε. Δεν υπάρχει κάποιος, έξω από εμάς-τις γυναίκες και τους άντρες της τάξης μας-, να απευθυνθούμε για βοήθεια γιατί είναι όλοι αυτοί που συμπληρώνουν το παζλ της έμφυλης βίας και φροντίζουν για την αναπαραγωγή ενός συστήματος βίας και εξουσίας που σαπίζει.

Ανάγκη για το χτίσιμο ενός στιβαρού κινήματος ενάντια στην πατριαρχία

Η ανάγκη για το χτίσιμο ενός στιβαρού κινήματος ενάντια στην πατριαρχία και την έμφυλη βία φαίνεται πιο απαιτητή από ποτέ.

Σε άλλες χώρες, σε άλλο χρόνο, σε αντίστοιχες συνθήκες της ίδιας επίθεσης, έγινε κεντρικό σύνθημα των γυναικών το «ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ», εμείς πρέπει να κρατήσουμε το «ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ!» που μέρες τώρα κοσμεί τα κέντρα των ελληνικών πόλεων. Δεν θα μας σκοτώσουν γιατί δε θα αφήσουμε καμία γυναίκα της τάξης μας μόνη απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό, την κρατική επίθεση και την πατριαρχική βαρβαρότητα. Δεν θα μας σκοτώσουν γιατί θα βρούμε όλες αυτές τις γυναίκες που κακοποιούνται στο χώρο δουλειάς, στο σπίτι, στη γειτονιά και θα τις καλέσουμε σε κοινό αγώνα και οργάνωση ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο.

Και για να γίνουν αυτά οφείλουμε, πρώτα από όλα, να οχυρωθούμε. Σε αυτήν την επίθεση πρέπει το κίνημα ενάντια στην πατριαρχία να αναλύσει εκ νέου την πραγματικότητα, να ορίσει τα νέα καθήκοντα και τις ευθύνες του προκειμένου να δώσει διεξοδικές και συλλογικές λύσεις σε όλες τις γυναίκες ακριβώς επειδή είναι το μόνο που μπορεί να το κάνει.

Καταρχήν, οφείλει να οχυρωθεί σε σχέση με τα δομικά του χαρακτηριστικά. Ο κόσμος που ζούμε είναι χωρισμένος σε πλούσιους και φτωχούς, σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Σε έναν τέτοιον κόσμο τα συμφέροντα μας μοιραία συγκρούονται με τους από πάνω. Σε έναν κόσμο που κάποιοι λίγοι εκμεταλλεύονται τον κάματο των πολλών για να πλουτίσουν, σε έναν κόσμο που το κράτος επιβάλλεται στους από τα κάτω για να τους διαχειριστεί για την παραγωγικότερη δυνατή τους συνθήκη, σε έναν κόσμο που η πατριαρχία αξιοποιείται για να μας διαιρέσει και να εντείνει τον κοινωνικό κανιβαλισμό, σε αυτόν τον κόσμο πρέπει να ενωθούμε όλες οι γυναίκες της εργατικής τάξης και πλάι μας να έχουμε τους συντρόφους μας, γιατί ο αγώνας είναι κοινός.

Ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία ή θα είναι αντικαπιταλιστικός ή δε θα είναι τίποτα. Δεν θα μπορούσε να μας καλύπτει η ισότιμη θέση μας με τους άντρες στο υπάρχον όσο υπάρχει καταπίεση, όσο υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι. Το ουσιαστικό ζήτημα, αυτό που πρέπει να ορίσουμε για να απαντήσουμε διεξοδικά σε ό, τι ζούμε, είναι πως θέλουμε να είμαστε όλες και όλοι ελεύθερες και ελεύθεροι και όχι ίσες με τους άντρες στην καταπίεση, σε ρόλους καταπιεστών ή καταπιεζόμενων. Το κίνημα οφείλει να περιφρουρήσει τα αντιθεσμικά, αντικρατικά, αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά του απέναντι σε όσους με το πρόσχημα μιας επίπλαστης ισότητας στο υπάρχον επιχειρούν να το διαβρώσουν.

Ταυτόχρονα, ό, τι βιώνουμε βλέπουμε να εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο ή πιθανά και σε διαφορετικό χρόνο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη πάντα σε ευθεία αναλογία με την κατάσταση του κεφαλαίου και την απαιτούμενη κρατική διαχείριση κάθε στιγμή σε κάθε χώρα. Τίποτα δεν συμβαίνει μόνο σε εμάς, όλα αυτά που μας συμβαίνουν προσωπικά εξηγούνται πολιτικά και συνολικά και σε τίποτα από όλα αυτά που μας συμβαίνουν δεν φταίμε ή δεν είμαστε μόνες. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα αξιοποιεί την πατριαρχία που καλά έχει ριζώσει μέσα στις κοινωνίες του για να μας τσακίσει, να μας απομονώσει και να μας κάνει να φοβόμαστε. Σε αυτό απαντάμε όλες οι γυναίκες μαζί από όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού εδώ του πλανήτη. Στεκόμαστε αλληλέγγυες η μία με την άλλη, μαθαίνουμε για τους αγώνες που δίνουν οι συντρόφισσές μας σε άλλα μέρη, παίρνουμε δύναμη και εμπνεόμαστε από αυτούς.

Ερχόμενοι στο σήμερα, μαθαίνουμε κάθε μέρα από κάποιο χυδαίο περιστατικό. Υπάρχουν, όμως, κάποια εξαιρετικά όμορφα χαρακτηριστικά σε όλα αυτά που ακούμε και βιώνουμε. Πέραν της προφανούς έντασης της έμφυλης βίας εξαιτίας της κρίσης, όπως περιγράφηκε πριν, φαίνεται πως οι γυναίκες μιλούν. Το πρώτο βήμα γίνεται! Πιθανώς να είναι απόρροια του κύματος καταγγελιών που προηγήθηκαν και αγκαλιάστηκαν το περασμένο διάστημα στο χώρο του αθλητισμού και του θεάτρου. Όπως και να έχει, η δύναμη αυτή, η δύναμη μιας γυναίκας που ξεπερνάει το ψυχικό βάρος, που παύει να φοβάται πως θα εκτεθεί με βάση τα κοινωνικά πρότυπα που αυτός εδώ ο κόσμος γεννάει και με βάση τα οποία έχει μεγαλώσει, και βγαίνει και μιλάει για αυτό που της συμβαίνει είναι μία αρχή συνειδητοποίησης και στιβαρής μεν, προσωπικής δε στάσης.

Αυτό, οφείλει να βρει έναν συλλογικό τρόπο επίλυσης και έναν αγωνιστικό τρόπο απάντησης. Μια γυναίκα που μιλάει, πρέπει να βρει το συλλογικό υποκείμενο που θα την ακούσει, θα την πιστέψει και θα την αγκαλιάσει. Ένα συλλογικό υποκείμενο που, εκτός του ευρύτερου αγώνα, θα στήσει αναχώματα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού (που αγγίζει πια και την επίθεση στις γυναίκες όπως είναι προφανές). Αφ’ ενός θα της προσφέρει στήριγμα σε ένα τρομερό βίωμα για την ίδια και αφετέρου θα το μετουσιώσει σε αγώνα απέναντι στο σύστημα που γεννά και καλλιεργεί στοχευμένα τέτοιες συμπεριφορές.

Ένα ακόμη βήμα που φαίνεται να γίνεται σιγά-σιγά, ένας δρόμος που φαίνεται να ανοίγεται είναι αυτός της άμεσης δράσης και των αντανακλαστικών του κινήματος να απαντάει άμεσα και με μια λογική προστασίας σε περιστατικά έμφυλης βίας. Το κίνημα, τον τελευταίο καιρό, δίνει το στίγμα του ανταποκρινόμενο στην επίθεση που δέχονται οι γυναίκες της τάξης μας. Ενδεχομένως, ο νόμος-πλέον- για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια να ήταν ένα σημείο τομής και ολοφάνερης πια ρήξης με το υπάρχον. Όταν, μετά από μήνες εγκλεισμού και κατακόρυφης αύξησης περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας, το κράτος επιλέγει να περάσει έναν τέτοιο νόμο τότε ο πόλεμος έχει ήδη κηρυχτεί. Έτσι, τα αντανακλαστικά του τελευταίου διαστήματος φαίνεται να αναβαθμίζονται. Από τον βιασμό της εργάτριας στα Πετράλωνα και την άμεση παρουσία αλληλέγγυου κόσμου εκεί προκειμένου να βρεθεί στο πλευρό της γυναίκας μέχρι τον κόσμο που ανταποκρίθηκε στη συγκέντρωση έξω από το ΑΤ Ηλιούπολης για τη 18χρονη είναι σημαντικά αντανακλαστικά που πρέπει να κρατήσουμε.

Τέλος και σημαντικότερο, διαβαίνοντας τον δύσκολο δρόμο του καθημερινού αγώνα οφείλουμε να δίνουμε συνολικές, διεξοδικές, ρεαλιστικές και επί της ουσίας απαντήσεις σύμφωνες πάντα με τον τρόπο που αναλύουμε την πραγματικότητα. Όλες οι τελευταίες υποθέσεις μας έδειξαν έμπρακτα πως δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στο κράτος, τους θεσμούς, τους μπάτσους, την δικαστική αρχή ή την εκκλησία. Το επόμενο διάστημα και όσο η έμφυλη βία θα προωθείται και θα εντείνεται όλοι οι παραπάνω θα είναι συνένοχοι και εμείς οφείλουμε, πέραν της άμεσης δράσης, να χτίσουμε και δομές προστασίας,  στήριξης και στοργής των κακοποιημένων γυναικών. Να βρούμε τους τρόπους, τους χρόνους και τους χώρους να τις χωρέσουν προκειμένου να ξεπεράσουν τα βιώματά τους, να προστατευθούν από τους κακοποιητές τους αλλά και από όλους αυτούς που συνηθίζουν να συνεχίζουν να  τις κακοποιούν και να τις εξευτελίζουν κατόπιν όσων τις έχουν συμβεί λες και φταίνε.

Συμπερασματικά, πρέπει να χτίσουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο βήμα προς βήμα, με στιβαρό πλαίσιο και αδιαπραγμάτευτα χαρακτηριστικά προκειμένου να ενδυναμωθούμε εμείς οι ίδιες, να προπαγανδίσουμε το λόγο μας, να μπορούμε κι εμείς να μιλάμε για ό, τι μας συμβαίνει και να δίνουμε αυτή τη δυνατότητα και σε άλλες γυναίκες, να δώσουμε πραγματικές κοινωνικές απαντήσεις στις γυναίκες που βιώνουν καθημερινά την έμφυλη βία και να τις κρατήσουμε στον αγώνα ως την μόνη διεξοδική λύση για την επιβίωσή μας σε έναν κόσμο που θέλει αλλά δεν θα τον αφήσουμε να μας σκοτώσει.

Σε έναν κόσμο που δεν μας χωράει να οργανωθούμε για να χτίσουμε συλλογικά τον κόσμο που θα χωρέσει όλους τους κόσμους…

Καμία άλλη δολοφονημένη! Καμία μόνη απέναντι στην πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο!

Μαρία Μ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s