ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ: ΑΝΟΜΙΑ, ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ …ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

Σκέψεις πάνω στο ζήτημα της ποινικοποίησης των αγώνων με αφορμή το πόρισμα Παρασκευόπουλου

Την Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη δημοσιεύτηκε και παραδόθηκε στον Υπ. Παιδείας το πόρισμα της «επιτροπής για την μελέτη ζητημάτων της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης στα Πανεπιστήμια». Στάλθηκε επίσης και στις διοικήσεις των πανεπιστημίων οι οποίες μπορούν να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους.  Τα 3 κεντρικά ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται το “πόρισμα Παρασκευόπουλου” είναι:

  • η βία μέσα στα πανεπιστήμια,
  • το θέμα των καταλήψεων στους πανεπιστημιακούς χώρους και
  • το ζήτημα των ναρκωτικών.

Ουσιαστικά, το “νέο” αυτό πόρισμα  δεν έχει τίποτα το καινούργιο καθώς κινείται στην ίδια κατεύθυνση που έχει χαράξει το κράτος από παλιά. Στην πραγματικότητα, είναι μια παραλλαγή της ευρύτερης προσπάθειας που συντελείται με ιδιαίτερη ένταση τα τελευταία χρόνια για το βάθεμα του ελέγχου και της επιτήρησης και στα πανεπιστήμια, για το χτύπημα του συνδικαλισμού και για την ποινικοποίηση των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων. Μια προσπάθεια αποστείρωσης των πανεπιστημίων και πειθάρχησης του φοιτητικού σώματος, είτε με την καταστολή και τον έλεγχο, είτε με την εντατικοποίηση των σπουδών μας. Μια προσπάθεια από την πλευρά του κράτους να βάλει ολοκληρωτικά στο στόχαστρο της καταστολής οτιδήποτε κινείται έξω από τα θεσμικά πλαίσια που αυτό διαμορφώνει και ορίζει ως αποδεκτά και νόμιμα.

Ανέκαθεν στα πανεπιστημιακά ιδρύματα έμπαινε κεντρικά το ζήτημα της “ανομίας” και της ασφάλειας με βασικούς φορείς αυτής της αντίληψης αντιδραστικές δυνάμεις όπως αυτή της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ  αλλά και διάφορους επιφανείς ακαδημαϊκούς. Προφανώς και τα γνωστά παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε. δεν έχαναν την ευκαιρία, είτε να πετάνε λάσπη σε κάθε αγωνιστική κινητοποίηση με πρόσχημα τις “εστίες ανομίας”, είτε να προλειαίνουν το έδαφος για την καταστολή, για την αύξηση του ελέγχου και της επιτήρησης. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο ευρύτερο πλαίσιο της “ανομίας” εντάσσονται οι κατειλημμένοι και αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι μέσα στα πανεπιστήμια, οι καταλήψεις που πραγματοποιούνται ανά καιρούς για τη δημιουργία ενός κέντρου αγώνα, αλλά και κινητοποιήσεις που αφορούν τους φοιτητικούς συλλόγους και τη δράση τους. Άλλωστε, εδώ και δεκαετίες οι καταλήψεις, με τον διαφορετικό χαρακτήρα που μπορεί να φέρει η κάθε μια, έχουν βρεθεί στο στόχαστρο της καταστολής (από τις καταλήψεις που για χρόνια αποτελούν κομμάτι της συνειδητής  και αυτοοργανωμένης αντίστασης, αποτελώντας εστίες αγώνα και ζύμωσης, μέχρι τις φοιτητικές καταλήψεις που αρκετές φορές με τη μαζικότητα και τη μαχητικότητα τους, έχουν μπλοκάρει κρατικούς σχεδιασμούς στην εκπαίδευση). Σήμερα, η καταστολή τους επανέρχεται με επιτακτικό, διευρυμένο και αναβαθμισμένο τρόπο στην κρατική ατζέντα:

Οι ακαδημαϊκές λειτουργίες και ο ελεύθερος διάλογος διαταράσσονται συνεχώς”,  “αντιμετώπιση των διεκδικητικού χαρακτήρα πρόσκαιρων καταλήψεων χώρων του ΑΕΙ από φοιτητές ή άλλες ομάδες με ή χωρίς φθορές’’, “επανεξέταση του καθεστώτος φύλαξης των χώρων ΑΕΙ’’, “σε περίπτωση τέλεσης σοβαρών εγκλημάτων (κακουργημάτων, εγκλημάτων κατά της ζωής) η δημόσια δύναμη επεμβαίνει αυτεπάγγελτα και ζήτημα λειτουργίας επιτροπής ασύλου δεν τίθεται’’.

Είναι ολοφάνερο και από τα “πορίσματα” (χαρακτηριστική είναι η έκταση που έχει κάθε θέμα και η υπερανάλυση της αντιμετώπισης των κινητοποιήσεων) αλλά και από “τα γενικά μέτρα πρόληψης” που προτείνονται, ότι διακαής πόθος της κυβέρνησης είναι το χτύπημα των αντιστάσεων και η αναβάθμιση του καθεστώτος φύλαξης. Σε αυτό το πλαίσιο προτείνονται security στις σχολές, έλεγχος κάθε δραστηριότητας (ακόμα και των πάρτι για φοροδιαφυγή), ενώ το άσυλο πάει περίπατο (όπως άλλωστε έχει γίνει ήδη με το νόμο Γαβρόγλου) καθώς όποιες αναφορές γίνονται σε αυτό, είναι με την έννοια του ακαδημαϊκού.

Το πόρισμα προτείνει τη δημιουργία «Επιτροπής Ασύλου» που θα κατασκευάσει το θεσμικό πλαίσιο για παρέμβαση της αστυνομίας σε περίπτωση πλημμελήματος αλλά και οποιαδήποτε στιγμή αυτή κρίνει (σε περίπτωση κακουργήματος η αστυνομία επεμβαίνει αυταπάγγελτα) αλλά και άλλες επιτροπές (που θα μπορούν να συμμετέχουν και εκπρόσωποι φοιτητών) ώστε να επιτυγχάνεται η πρόληψη και η αντιμετώπιση των καταλήψεων. Ακόμα, στο πόρισμα αναφέρεται ότι η κυβέρνηση σε συνεργασία με τις διοικήσεις των πανεπιστημίων είναι σε θέση να παραχωρεί  χώρους σε φοιτητές ή “σε ομάδες που η πλειοψηφία τους είναι φοιτητές”  αλλά πάντα “με αυστηρό θεσμικό πλαίσιο”.

Παρατηρούμε για ακόμα μια φόρα το “τυράκι” της συμμετοχής των φοιτητών στις επιτροπές και άρα στις αποφάσεις. Η συγκεκριμένη κίνηση επιχειρεί να δημιουργήσει μια υποτιθέμενη συνθήκη δημοκρατικότητας και συμμετοχής των φοιτητών στις αποφάσεις. Ουσιαστικά, προσπαθεί να αποσπάσει τη συναίνεση των φοιτητών και να νομιμοποιήσει τις αποφάσεις που στρέφονται απέναντι στα κεκτημένα των αγώνων που έχουν δοθεί εδώ και δεκαετίες, με το πρόσχημα της “συμμετοχής” και του “διαλόγου”. Επιπρόσθετα, το πόρισμα, στον αντίποδα των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων, προτείνει τη δημιουργία χώρων αναψυχής οι οποίοι θα λειτουργούν υπό την αυστηρή εποπτεία της κοσμητείας. Χώρων δηλαδή που θα είναι απογυμνωμένοι από οτιδήποτε ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό, ακίνδυνων και ανίκανων να διαταράξουν τα σχέδια των κυρίαρχων αλλά και την κανονικότητα-ομαλότητα της πανεπιστημιακής καθημερινότητας.

Μόλις λίγες μέρες μετά την δημοσίευση του πορίσματος, με αφορμή την κατάληψη μιας αίθουσας στη Φιλοσοφική από την αναρχική συλλογικότητα “Ρουβίκωνας”, πρυτανικές αρχές, ΜΜΕ και διάφορες αντιδραστικές δυνάμεις ξεκίνησαν ένα παραλήρημα, μετατρέποντας το ζήτημα στο πιο ”φλέγον” και “σημαντικό” της επικαιρότητας. Αρχικά, βγήκαν μια σειρά ανακοινώσεις από την Πρυτανεία του ΕΚΠΑ, την ΠΟΣΔΕΠ, αλλά και δηλώσεις της κοσμήτορα της φιλοσοφικής, οι οποίες καταδίκαζαν την κατάληψη και έλεγαν ότι αυτές οι κινήσεις «παρακωλύουν την ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική λειτουργία και συνεπώς πρέπει να υπάρχει άμεση παρέμβαση της πολιτείας». Στις 17/10 μια ομάδα καθηγητών αποφάσισε να διώξει τον Ρουβίκωνα από τη σχολή “περιφρουρώντας” και ‘’ανοίγοντας ξανά’’ την αίθουσα. Η κίνηση των καθηγητών, οι δηλώσεις του πολιτικού προσωπικού αλλά και το μιντιακό παραλήρημα που ακολούθησε σχετικά με την “ανομία” στη φιλοσοφική μπορούν να εκληφθούν μόνο ως σημάδια μιας προσπάθειας για απαγόρευση της πολιτικής έκφρασης και δράσης εντός των πανεπιστημιακών χώρων. Μιας προσπάθειας που επιχειρεί να αμφισβητήσει ακόμα και τη δυνατότητα ύπαρξης μιας πολιτικής ομάδας μέσα στα πανεπιστήμια. Μετά το lock-out   της Φιλοσοφικής την Πέμπτη 17/10, η σύγκλητος προχώρησε και σε lock-out της ΑΣΟΕΕ με αφορμή την «παρουσία τοξικοεξαρτημένων ατόμων μέσα και έξω από τους χώρους της ΑΣΟΕΕ» παρακαλώντας «τις αρμόδιες αρχές να δώσουν λύση στο πρόβλημα»

Το “πόρισμα Παρασκευόπουλου” έρχεται μόλις λίγο καιρό μετά το νόμο Γαβρόγλου (φυσική προέκταση παλαιότερων νομοσχεδίων, όπως ο νόμος-πλαίσιο). Ένας νόμος που αφενός διευρύνει το νομικό και κατασταλτικό οπλοστάσιο για μια σειρά από ζητήματα (π.χ. άσυλο) και αφετέρου αναβαθμίζει την επίθεση που διεξάγεται στα πανεπιστημιακά και όχι μόνο ιδρύματα στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που συντελείται τα τελευταία χρόνια. Ένας νόμος που πέτυχε τη συγχώνευση – κατάργηση τμημάτων των ΤΕΙ, κατοχύρωσε τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, χαρακτήρισε το άσυλο “ακαδημαϊκό”, θέσπισε το οικονομικό αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων ανοίγοντας το δρόμο για την περαιτέρω σύνδεση τους με την αγορά και δημιούργησε τους “διετείς κύκλους σπουδών” ή αλλιώς «πιστοποιητικά» των 120 ECTS.

Την ώρα που η πρυτανεία του Πανεπιστημίου Πατρών πανηγυρίζει για την ολοκλήρωση της τοποθέτησης του περίφημου φράχτη (κόστισε μόνο 590.000 ευρώ!), την ώρα που τοποθετούνται κάμερες σε πολλά τμήματα, που εντείνονται οι περιπολίες των security και ο διαρκής έλεγχος (ακόμα και με drone!) σε όποιον μπαίνει στο χώρο, στο τμήμα Αρχιτεκτονικής δεν έχουν καθηγητές για να διδάξουν (πέρυσι μάλιστα υπήρξε πρόταση από τον πρόεδρο του τμήματος για δημιουργία παραρτήματος με δίδακτρα στην Αθήνα για τους Αθηναίους φοιτητές), οι εργαζόμενοι στις εστίες παραμένουν απλήρωτοι και κάνουν κινητοποιήσεις, οι καθαρίστριες είναι απλήρωτες και υπό καθεστώς εργασιακής γαλέρας. Την ίδια στιγμή, πολλοί φοιτητές μένουν έξω από τις εστίες καθώς ο αριθμός των θέσεων δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες, η ίδια η κατάσταση στις εστίες είναι άθλια (έλλειψη πετρελαίου για θέρμανση και για ζεστό νερό , κοινόχρηστες ντουζιέρες και μπάνια σε άθλια κατάσταση, χαλασμένο αποχετευτικό σύστημα και φθαρμένα ως προς τη δομή δωμάτια) διαρκώς υπάρχουν προβλήματα στη σίτιση (άλλωστε θυμόμαστε πέρυσι την κατάσταση με το Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ και τον νικηφόρο αγώνα που δόθηκε σε πολλές πόλεις), ενώ σε πολλές σχολές δεν υπάρχουν υλικά για να πραγματοποιηθούν βασικά εργαστήρια.

Το κράτος μέσα από μια σειρά μεθοδεύσεων, ρυθμίσεων και νομοσχεδίων αποσύρεται σταδιακά από κάθε παροχή της φοιτητικής μέριμνας μετακυλίοντας το κόστος φοίτησης στις πλάτες των φοιτητών και μετατρέποντας τη φοιτητική μέριμνα σε ανταποδοτική. Πέρυσι είδαμε τα πανεπιστημιακά συγγράμματα  να τίθενται υπό αίρεση, τις εστίες που υπάγονται στο ΙΝΕΔΙΒΙΜ να κλείνουν, ενώ μειώθηκε ακόμα περισσότερο ο αριθμός των φοιτητών που έχει πρόσβαση στη  στέγαση και τη σίτιση. Πριν λίγες μέρες μάλιστα, το Διοικητικό Συμβούλιο της λέσχης του ΑΠΘ, ανακοίνωσε την εφαρμογή αντιτίμου σε όσους δεν δικαιούται κάρτα σίτισης (κάτι το οποίο έχει επιτευχθεί και σε άλλα πανεπιστήμια). Έπειτα από τις άμεσες αντιδράσεις των φοιτητών το Δ.Σ έσπευσε να ανακαλέσει λέγοντας ότι το παραπάνω αποτελεί μόνο μια φημολογία. Ακόμα, οι φοιτητές είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν καθημερινά (τουλάχιστον 1.5 ευρώ) για τη μετακίνηση τους στο πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οφείλουμε να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας, οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στον αποπροσανατολισμό του φοιτητικού –και όχι μόνο- σώματος από τα πραγματικά προβλήματα, να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα και τις ανάγκες μας. Απέναντι στην συκοφάντηση του αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης, απέναντι στη διασπορά του φόβου και της τρομοκρατίας, απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, της απογοήτευσης και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Απέναντι στο ψεύτικο δίλλημα περί ‘’ακαδημαϊκής ελευθερίας και ειρήνης’’ και ‘’ανομίας’’, να αγωνιστούμε για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Απέναντι στην προσπάθεια των κυρίαρχων να αποκόψουν τους αγώνες από κάθε κοινωνικό-εργασιακό χώρο, εμείς να απαντήσουμε με την ενδυνάμωση και τη διασύνδεσή τους. Απέναντι στην προσπάθεια αποστείρωσης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε έννοια αγώνα και συλλογικότητας, απέναντι στην ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης, να επανοικειοποιηθούμε το πανεπιστήμιο μετατρέποντας το σε ένα ζωντανό κύτταρο αγώνα, ζύμωσης και πολιτικοποίησης. Να γίνουν τα πανεπιστήμια, οι χώροι δουλειάς, τα σχολεία και τις γειτονιές εστίας αντίστασης, διεκδίκησης, αλληλεγγύης, ανυπακοής και απειθαρχίας στα σχέδια των εξουσιαστών.

Να συλλογικοποιηθούμε σε αυτόνομα/ελευθεριακά σχήματα μέσα στις σχολές. Να οργανώσουμε την παρέμβαση μας τόσο γενικά στον χώρο του πανεπιστημίου, όσο και ειδικότερα στις γενικές συνελεύσεις των τμημάτων. Να συγκροτήσουμε μια ελευθεριακή πρόταση για οργάνωση και αγώνα μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, η οποία θα μπορέσει να ανταπεξέρθει με πυγμή και συνέπεια στις προκλήσεις που θέτει η συγκυρία, ο παραγκωνισμός των αναγκών μας, αλλά και η ευρύτερη υποτίμηση των ζωών μας. Να συνδέσουμε και να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες για την κάλυψη των αναγκών μας και την προώθηση των συμφερόντων μας. Να οξύνουμε τις μικρές αλλά πολύ σημαντικές φοιτητικές ταξικές αρνήσεις που αναπτύσσονται στην πανεπιστημιακή καθημερινότητα. Να ενδυναμώσουμε τις συλλογικές διαδικασίες αγώνα μέσα στο Πανεπιστήμιο (Γενικές Συνελεύσεις, κινητοποιήσεις, κ.α).

Μέσα από τους οργανωμένους στη βάση, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας και ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αντισταθούμε απέναντι σε κάθε επίθεση που δεχόμαστε. Δε διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ,ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΝΟΜΙΜΟΙ – ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ, ΤΗΝ ΕΝΑΝΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

Θωμάς Μ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s