Παρουσίαση της πρωτοβουλίας γυναικών ενάντια στην Πατριαρχία.

Η σημασία της οργάνωσης των γυναικών και ο αγώνας ενάντια στην Πατριαρχία ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Η πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία δημιουργήθηκε όταν, με αφορμή την 25η Νοέμβρη, που έχει ανακηρυχθεί από τον ΟΗΕ ως παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, μας δημιουργήθηκε η ανάγκη να μιλήσουμε για την καθεσωτική καθιέρωση τέτοιων ημερών. Είναι προφανές ότι η 25η Νοεμβρίου σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται την εξάλειψη της βίας που υφίστανται οι γυναίκες, αφού στην πραγματικότητα, μέσω της απονοηματοδότησης και στη συνέχεια της επανανοηματοδότησής της από την κυριαρχία και το υπάρχον σύστημα, επιτυγχάνεται για μία ακόμα φορά η διαστρέβλωση της υπόθεσης της γυναικείας χειραφέτησης.

Η σύσταση μιας τέτοιας πρωτοβουλίας ήταν κάτι που απασχολούσε καιρό. Οι σύγχρονες εκδηλώσεις της πατριαρχίας εντείνονται όσο εντείνεται η συστηµική κρίση, η επίθεση των κυρίαρχων και η προσπάθεια εκφασισµού της κοινωνίας. Τα άπειρα πρόσφατα παραδείγματα είναι σαφή.  Από το 2012, με την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών σε μια περίοδο μηδενικής ανοχής και εξόντωσης όποιου περισσεύει, μέχρι την πρόσφατη καταδίκη της 22χρονης Π.Α. στη Κόρινθο που υπερασπίστηκε τον εαυτό της απέναντι στο βιαστή της, μεσολαβούν χιλιάδες καθημερινά παραδείγματα βίας κατά των γυναικών σε διάφορα πεδία. Οι δεκάδες βιασμοί, οι εξευτελισμοί και η περαιτέρω επίθεση σε  αγωνίστριες σε κατασταλτικές επιχειρήσεις, οι ιδιαίτερες συνθήκες εργασίας των γυναικών, το δουλεμπόριο (trafficking) είναι μόνο κάποια από αυτά, όπως αποκρυσταλλώνονται στον σύγχρονο κόσμο και διαχέονται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Η σημασία της οργάνωσης των γυναικών, αλλά και η ύπαρξη ενός υποκειμένου που θα εκφράζει μία θέση από αναρχική, κοινωνική και ταξική σκοπιά κόντρα σε καθεστωτικές καθιερώσεις και θεσμικές διεκδικήσεις ήταν κάτι που έλειπε από την κινηματική πραγματικότητα της Πάτρας. Έτσι, εξαιτίας της επίθεσης που βιώνουμε στο κομμάτι των έμφυλων διαχωρισμών και μετά την κίνηση της 25ης Νοεμβρίου, αποφασίσαμε να συγκροτήσουμε μία μόνιμη συνέλευση γυναικών για την πάλη ενάντια στη πατριαρχία. Πολύ σύντομα, η πρωτοβουλία μαζικοποιήθηκε, κάτι που μας έδειξε πως η ανάγκη οργάνωσης των γυναικών, όπως μας προέκυψε αρχικά, είναι μία-ευρύτερα-υπαρκτή ανάγκη.

Βασική αρχή του καπιταλιστικού συστήματος είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οι ιεραρχικά δομημένες σχέσεις που παράγουν η ανισότητα και η ανελευθερία, διαχωρίζουν τις κοινωνίες με βάση την ταξική θέση, την εθνική καταγωγή, το χρώμα του δέρματος, το φύλο, τη σεξουαλική προτίμηση. O καπιταλισμός εμπεριέχει επιμέρους μορφές εξουσίας με σκοπό την διάσπαση των από τα κάτω, στοχεύοντας στην καλλιέργεια και την αναπαραγωγή του φόβου και του αποκλεισμού μεταξύ των καταπιεσμένων σε όλα τα πεδία.  Η πατριαρχία αποτελεί θεμέλιο λίθο του κόσµου της εξουσίας και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του. Υπάρχει, καλλιεργείται και επιβάλλεται σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης. Από την πλευρά της, η κυριαρχία προσπαθεί να επιβάλλει τον κατακερματισμό της εργατικής τάξης με σκοπό τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, σύμφωνα πάντα με τα πατριαρχικά πρότυπα.

Η επίθεση στη θηλυκότητα προσπαθεί να μας υπενθυμίσει την γυναικεία μας φύση ως κάτι βάσει του οποίου καταπιεζόμαστε και βασανιζόμαστε περαιτέρω. Η έμφυλη καταπίεση όμως, δεν είναι διαχωρισμένη από το σύνολο των υπόλοιπων μορφών καταπίεσης που απορρέουν από τη δομή και τη λειτουργία του κυρίαρχου συστήματος.

Στην εποχή της απογείωσης της επίθεσης του κράτους και των αφεντικών, οι βασικοί εξουσιαστικοί πυλώνες επιχειρούν να μεταφέρουν τη σήψη του κρατικού, καπιταλιστικού και πατριαρχικού τρόπου οργάνωσης στην κοινωνία.  Όσο βαθαίνει η κρίση,  τόσο επιδεινώνεται  η επίθεση που δεχόμαστε σε όλα τα πεδία. Η πολιτική διαχείριση επιβάλλει το δόγμα της μηδενικής ανοχής συνθλίβοντας όποιον περιττεύει, όποιον δεν είναι σύμφωνος με το κοινωνικό πλαίσιο που αυτή ορίζει. Τροφοδοτεί, λοιπόν, τον κοινωνικό κανιβαλισμό για να επιβιώσει. Η διάχυση του ρατσισμού και η προώθηση του κοινωνικού εκφασισμού έρχεται ως συνέχεια της θεσμικής κατοχύρωσης της κατάστασης εξαίρεσης για τους κατατρεγμένους και τους απόκληρους, του χαρακτηρισμού τους ως «περιττούς πληθυσμούς». Η ένταση φαινομένων όπως το αλληλοφάγωμα στην αγορά εργασίας, αλλά και η υπερκατανάλωση των Black Friday είναι πλήρως ανάλογα με την κλιμάκωση των βιασμών, των ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων.

Στη συνέχεια, αναγνωρίζοντας με βάση και την προηγούμενη ανάλυση, πως η επίθεση στο πεδίο των έμφυλων διαχωρισμών και η επίθεση στη σεξουαλικότητα έχουν κοινή ρίζα την πατριαρχία, ασχοληθήκαμε με την εξέγερση του Stonewall, κάνοντας μία κριτική στα σύγχρονα Pride. Βασικό σημείο της κριτικής μας υπήρξε το πως μία σημαντική στιγμή στην ιστορία των ΛΟΑΤΚΙ κινημάτων, έχει μετεξελιχθεί-στις περισσότερες περιπτώσεις – σε ένα αφομοιωμένο και καθεστωτικά καθιερωμένο πανηγύρι. Κάτι που γίνεται στοχευμένα από την κυριαρχία σε μια προσπάθεια ενσωμάτωσης των διαφόρων κινημάτων και αλλοίωσης των χαρακτηριστικών τους για να αφομοιώσει όσους αντιστέκονται και να μειώσει τη ριζοσπαστικότητά τους. Χορηγοί, συνεργασία με δήμους, πρεσβείες και πολιτικά κόμματα ορίζουν το πλαίσιο και τα όρια μιας τέτοιας διαδικασίας. Η οργάνωσή των Pride σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ως ΜΚΟ, οι εμπορικές χορηγίες, η αισθητική τους και η προβολή πολύ συγκεκριμένων προτύπων σε αυτά, αντανακλούν ακριβώς αυτή τη συμπόρευσή τους με την πλευρά της κυριαρχίας. Αυτά βέβαια δεν ισχύουν για όλα τα Pride, αφού υπάρχουν και κάποια που επιχειρούν να αποτινάξουν τουλάχιστον τα θεσμικά τους χαρακτηριστικά, λειτουργώντας αυτοοργανωμένα, σε Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Κρήτη.

Η δουλειά αυτή μας βοήθησε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Patras Pride σε συγκέντρωση στο Αίγιο, εξαιτίας της δίκης που είχε οριστεί εκεί για το ομοφοβικό και σεξιστικό παραλήρημα του Μητροπολίτη Αμβρόσιου. Έτσι, πραγματοποιήσαμε το δικό μας κάλεσμα στη συγκέντρωση και βρεθήκαμε έξω από το δικαστικό μέγαρο Αιγίου, αντιλαμβανόμενες πως πρέπει να παρεμβαίνουμε όπου εκδηλώνεται η ρατσιστική, σεξιστική και ομοφοβική προπαγάνδα του κράτους και της πατριαρχίας. Επιλέξαμε να βρισκόμαστε εκεί, γνωρίζοντας ότι όλες οι επιμέρους καταπιέσεις είναι απόρροια του καπιταλιστικού συστήματος και μόνο εάν συνδεθούν οι επιμέρους αγώνες θα μπορέσουμε να φτάσουμε την πραγματική ελευθερία για όλες και όλους μας, που μπορεί να υπάρξει μόνο σε μια αταξική κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης.

Η κίνηση αυτή είχε μεγάλη σημασία, αφενός γιατί στην πόλη του Αιγίου, δεν υπάρχουν συχνά αντιφασιστικές κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις. Αφετέρου, επειδή προσπαθήσαμε, τόσο εμείς όσο και το Patras Pride, να καταδείξουμε το ρόλο της εκκλησίας στην κοινωνική εδραίωση του πλαισίου της κατάστασης εξαίρεσης των «περιττών πληθυσμών», που ορίζεται από την κυριαρχία, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως. Έτσι, η εκκλησία επιτελεί το καθόλου αμελητέο έργο της μέσα στο κρατικό/καπιταλιστικό σύστημα. Η διάχυση από μεριάς της ενός λόγου στα πρότυπα του τριπτύχου «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», αναπαράγει συγκεκριμένα πρότυπα για τη γυναίκα ως μητέρα και τον άντρα μέσα στην οικογένεια. Ενός λόγου που ενισχύει τους κυρίαρχους έμφυλους ρόλους. Γι’αυτό, την Πέμπτη 15 Μαρτίου, σταθήκαμε όλες και όλοι μαζί στους δρόμους του Αιγίου, συλλογικά και συγκροτημένα απέναντι στο φασισμό, το σεξισμό και την ομοφοβία. Κι έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε απέναντι σε κάθε έναν που εχθρεύεται τη ζωή και την ελευθερία.

Ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσµά της πατριαρχίας είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέµισµα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Γι αυτό το λόγο επιλέγουμε να συλλογικοποιηθούμε και ως γυναίκες, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε και όλες μαζί, με τους εργάτες, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση μας με όραμα μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Σημαντική κίνηση της πρωτοβουλίας υπήρξε η συγκέντρωση της 8ης Μάρτη, μίας καθεστωτικά καθιερωμένης ημέρας, που επιχειρεί για μία ακόμα φορά την απονοηματοδότηση κάθε μαχητικής διεκδίκησης, κάθε ιστορικής παρακαταθήκης και συλλογικής μνήμης που μπορεί να πάει μπροστά τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Για εμάς υπήρξε μία αφορμή να αναζητήσουμε τις ρίζες μας ως αγωνίστριες στους αγώνες που συνδέονται ιστορικά με αυτή την ημέρα και να αναγνωρίσουμε πως αποτελούν κομμάτι μας. Αλλά και παγκοσμίως είχε σημασία σε κινηματικό επίπεδο, καθώς φέτος διεξαγόταν η πρώτη διεθνής συνάντηση των γυναικών που αγωνίζονται στο Caracol της Morelia(Μεξικο), στην Ισπανία κηρύχτηκε γενική απεργία, ενώ στην Τουρκία, όπως κάθε χρόνο, αποτέλεσε κεντρική στιγμή της δράσης των αναρχικών γυναικών. Η μαζικότητα της συγκέντρωσης αλλά και η μεγάλη κοινωνική ανταπόκριση μας δίνει ένα μήνυμα ότι τα ζητήματα που ανοίγουμε στο σήμερα είναι υπαρκτά και απασχολούν ένα μεγάλο αριθμό γυναικών. Από τον Νοέμβρη μέχρι και σήμερα, έχουμε πραγματοποιήσει πολλές μαζικές παρεμβάσεις στο κέντρο της πόλης της Πάτρας, με αφισοκολλήσεις, συνθήματα και τρικάκια.

Σε κάθε κίνησή μας επιδιώκουμε να έχει κεντρικό ρόλο ο διεθνισμός. Αντλώντας έμπνευση από σύγχρονα (και μη) παραδείγματα επαναστατημένων κοινωνιών και γυναικών που αγωνίζονται σε όλο τον κόσμο, παίρνουμε δύναμη για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας στο εδώ και στο τώρα, με νέα μέσα πάλης και νέες μορφές οργάνωσης, αντιλαμβανόμαστε πως λειτουργεί το παγκόσμιο κεφάλαιο απέναντι στους καταπιεσμένους και σε όσους αντιστέκονται και οραματιζόμαστε μια άλλη κοινωνία.

Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποιήσαμε στις αρχές του Μαΐου μία εκδήλωση οικονομικής ενίσχυσης του ταξιδιού των συντροφισσών από την ομάδα ενάντια στην πατριαρχία της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης στο Caracol της Morelia, όπου διεξαγώταν η πρώτη διεθνής, πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική και πολιτιστική συνάντηση γυναικών που αγωνίζονται, καλεσμένη από τις γυναίκες Ζαπατίστας. Έπειτα, καλέσαμε τις συντροφισσές μας να παρεβρεθούν στο διήμερο φεστιβάλ για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό (25-26 Μαΐου) που συμμετείχαμε, για να μας μεταφέρουν μία πολύ σημαντική εμπειρία τόσο για μας, όσο και για το σύνολο του κινήματος.

Εμπνεόμαστε από τις μαχητικές αντιστάσεις των μαύρων γυναικών εργατριών του Αμερικάνικου Νότου του 19ου αιώνα, από την οργάνωση και το σθένος των αναρχικών συντροφισσών στην Ισπανία του ’36, αλλά και από τα σύγχρονα παραδείγματα αντίστασης των γυναικών στην Τσιάπας, την Τουρκία και τη Ροτζάβα και συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στη πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό…

Ο κόσμος της ελευθερίας, ένας κόσμος που θα χωράει όλους τους κόσμους, θα περάσει από πάνω τους…

 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ 

Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s