Αποφασίσαμε να τοποθετηθούμε δημόσια για την επιλογή μας να αποχωρήσουμε από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” καθώς έχουμε αντιληφθεί πως έχουν υπάρξει διάφορες παρανοήσεις και διαστρεβλώσεις σχετικά με αυτή και τις αιτίες της. Τοποθετούμαστε δημόσια γιατί αδυνατούμε πρακτικά και δεν έχουμε καμία διάθεση να ακολουθούμε και να αντιστρέφουμε οποιαδήποτε κουβέντα αφορά εμάς ή συντρόφους μας, όταν λαμβάνει χώρα σε σημεία αταίριαστα με τη διεξαγωγή πολιτικών διαδικασιών, όπως ταβέρνες, ψησταριές, καφενεία και ουζερί.

Η συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2010, ύστερα από την πλαισίωση του πολιτικού καλέσματος της συλλογικότητας μας από αρκετούς ακόμα συντρόφους και συντρόφισσες. Μέσα στα 4 περίπου χρόνια της ύπαρξης της, κατάφερε – στο μέτρο των δυνατοτήτων της κάθε φορά, καθώς η σύνθεση αλλά και ο αριθμός των μελών της συνέλευσης άλλαξε αρκετές φορές μέσα σε αυτό το διάστημα- να αποτελέσει ένα διαρκές πεδίο πολιτικής ζύμωσης και να διαμορφώσει μια σημαντική εστία αντιπαράθεσης με το κράτος και τ’ αφεντικά, σε μια περίοδο που η επίθεση τους στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ήταν (και συνεχίζει να είναι) αμείλικτη. Μέσα από την παρουσία μας σε απεργιακές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, με τη στήριξη και τη διαρκή προσπάθεια ενίσχυσης και σύνδεσης των εργατικών αγώνων, με τη δημιουργία εκδόσεων, με μια σειρά εκδηλώσεις και παρεμβάσεις σε διάφορα πεδία του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, η συνέλευση κατόρθωσε να αποτελέσει κεντρικό σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα στην Πάτρα και να λειτουργήσει προωθητικά σε πολλές περιπτώσεις για το ευρύτερο κίνημα, τις στοχεύσεις και τις διαδικασίες του. Παράλληλα, μέσω συνεχών συζητήσεων στο εσωτερικό της, η συνέλευση επιχείρησε να καλύψει ένα κενό που είχαμε διαγνώσει ως υπαρκτό στις αναρχικές πολιτικές διαδικασίες της Πάτρας μέσω της πολιτικής και θεωρητικής ανάλυσης ζητημάτων που άπτονταν της εργασίας, της ταξικότητας και της κρίσης.

Τους τελευταίους μήνες, μας είχε γίνει εμφανές πως η διαδικασία έδειχνε να κλείνει τον κύκλο της, καθώς η ύπαρξη κομβικών πολιτικών διαφωνιών και εκ διαμέτρου αντίθετων θέσεων και στρατηγικών/τακτικών επιλογών στο εσωτερικό της, οδηγούσε σε επαναλαμβανόμενες διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Οι εκ διαμέτρου αντίθετες, και πολλές φορές αντιθετικές θέσεις και απόψεις των επιμέρους υποκειμένων της συνέλευσης, αντικατοπτρίζονταν επίσης και σε συχνές, επαναλαμβανόμενες και οριακές πολιτικές συγκρούσεις και σε άλλες πολιτικές διαδικασίες, στις οποίες συμμετείχαμε ως αυτόνομα πολιτικά υποκείμενα. Όλα αυτά έδειχναν για εμάς πως η συνέλευση είχε βρει τα πολιτικά της όρια.

Παράλληλα, το γεγονός πως ο εργαλειοφόρος αποτελούσε ένα ανοιχτό πολιτικό υποκείμενο, όσον αφορά τη διαδικασία και τη δομή του, επέτρεπε στον καθένα να συμμετέχει σε αυτή χωρίς καμιά συγκεκριμένη δέσμευση και ίχνος συνέπειας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η συνέλευση να εγκολπώσει στο εσωτερικό της άτομα που μπαινόβγαιναν στη διαδικασία κατά το δοκούν, κατέθεταν και επέμεναν να επαναφέρουν θέσεις άσχετες με την αναρχική πολιτική σκέψη και ηθική, που επιτίθονταν σε αρχές, επιλογές και έννοιες όπως η συλλογικοποίηση, η πολιτική οργάνωση και δέσμευση και τοποθετούσαν -πρακτικά και θεωρητικά- το “εγώ” (στη συγκεκριμένη περίπτωση το δικό τους “εγώ”) υπεράνω οποιασδήποτε συλλογικής απόφασης. Τα διαδικαστικά κενά που επιφέρει η πλήρης ανοιχτότητα της δομής μιας πολιτικής διαδικασίας έκαναν τρομερά δύσκολη την αυτοπροστασία της συνέλευσης απέναντι τους. Εξαιτίας μάλιστα της αδυναμίας που είχε η άποψή τους σε οποιαδήποτε πολιτική αναμέτρηση της στο εσωτερικό της συνέλευσης, άρχισαν να εκφράζουν τα πρώτα συμπτώματα κομπλεξισμού εις βάρος της δικής μας συλλογικότητας, αλλά και άλλων συντρόφων.

Συμπτώματα τα οποία, επειδή δεν είχαν το πολιτικό θάρρος να εκφράσουν στο εσωτερικό της συνέλευσης, συνήθιζαν να τα εκδηλώνουν σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (twitter), καταφερόμενοι με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος συντρόφων της δικής μας συλλογικότητας, τολμώντας μάλιστα να αναφερθούν σε πολιτικές συλλογικότητες άλλων πόλεων και σε πολιτικές και συντροφικές σχέσεις, που ούτε γνωρίζουν, ούτε τους αφορούν, ούτε είναι σε θέση να κατανοήσουν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με αφορμή την ανάρτηση ενός πολιτικού-ιδεολογικού κειμένου γενικότερου ενδιαφέροντος στο site της συνέλευσης από συντρόφους, δεν δίστασαν να επιτεθούν ξανά μέσω του συγκεκριμένου μέσου (twitter) με υβριστικούς χαρακτηρισμούς και απειλές εναντίον τους. Ενώ κατά δήλωσή τους, ύστερα από το πολιτικό τους ξεγύμνωμα στο εσωτερικό της συνέλευσης από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της, θα απέσυραν τα εν λόγω σχόλια από τη δημόσια θέα, δεν το έκαναν τελικά, πράγμα που τους καθιστά -μεταξύ άλλων- πολιτικά αφερέγγυους και επικίνδυνους. Απογοητευτική ήταν και η στάση άλλων μελών της συνέλευσης που προσπάθησαν να προσπεράσουν το ζήτημα ως ασήμαντο και λήξαν.

Η απόφαση μας να αποχωρήσουμε από την συνέλευση του εργαλειοφόρου είχε ως αφορμή τα συγκεκριμένα περιστατικά. Όπως αναφέραμε και παραπάνω, είχαμε εντοπίσει διάφορα πολιτικά αδιέξοδα στο εσωτερικό της, και κρίνοντας πως είχε κλείσει τον κύκλο της, καταθέσαμε σε αυτήν την πρόταση αυτοδιάλυσης της. Μεγάλο κομμάτι των συντρόφων και συντροφισσών της συνέλευσης συμφώνησε και αποχώρησε, ενώ ένα άλλο κομμάτι δεν έκανε αποδεκτή την πρόταση και παρέμεινε κρατώντας τη διαδικασία ενεργή.

Ως αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος, έχουμε αποδείξει μέσα από τη δεκαετή παρουσία μας στο αναρχικό κίνημα, την αγωνιστική και αλληλέγγυα στάση μας, τη συντροφική και ανοιχτή μας διάθεση απέναντι σε όσους αγωνιστές συνυπάρχουμε σε αγώνες και σε πολιτικές διαδικασίες. Θεωρούμε πως οι διάφορες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις πρέπει και οφείλουν να γίνονται με πολιτικούς όρους και στεκόμαστε κάθετα αντίθετοι στο παραπολιτικό κουτσομπολιό, την ίντριγκα και τις λογικές που αναπαράγουν παθογένειες “χώρων” και “μικρόκοσμων” εντός του αναρχικού κινήματος.

Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση μας δεν είναι άλλη από την επιμονή μας στο δημιουργικό ξεπέρασμα των ηττημένων κι ανυπόφορων πια παραπολιτικών παρεϊσμών, των σεχταρισμών και των κανιβαλισμών τους. Σε μια περίοδο που η επίθεση των κυρίαρχων, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, διεξάγεται σφοδρότατα σε όλα τα μέτωπα του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, και που ως αναρχικοί συμμετέχουμε ενεργά και αδιάλειπτα στην κοινωνική και ταξική αντίσταση που ορθώνεται απέναντι της, μέσω της συνδιαμόρφωσης ευρύτερων αγωνιστικών μετώπων από τα κάτω σε επίπεδο θεματικό, τοπικό και κεντρικό αλλά και μέσω της προσπάθειας οργανωτικής ανασυγκρότησης του αναρχικού κινήματος πάνω σε συγκεκριμένες αρχές, θέσεις και στοχεύσεις, στην κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού και του κράτους και της κοινωνικής επανάστασης, ελπίζουμε να μη χρειαστεί να επανέλθουμε στην υπόθεση αυτή. Σε περίπτωση όμως που χρειαστεί, είμαστε εδώ για να το κάνουμε…

Αναρχική Ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 8 Μάη 2014

2 thoughts on “Σχετικά με την αποχώρηση μας από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”

  1. άκου στο twitter! ντροπή και ξεφτίλα! λες και είναι εντελώς ξένοι από τα ιδεώδη της αναρχίας και της αυτονομίας. όσον αφορά τη μη-δέσμευση, θεωρώ πως είναι λίγο-πολύ επόμενο της ανοιχτής συνέλευσης και δυστυχώς έχει παρατηρηθεί πολλάκις στον α/α/ χώρο! πάντως σωστή η απόφαση σας μόνο κια μόνο για αυτά τα δύο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s