ΔΥΣΗΝΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Ένα ισχυρό κίνημα ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο θα βάλει φραγμό στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στα σώματα και τις ζωές μας

To Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ανέτρεψε μετά από 50 χρόνια τη συνταγματική απόφαση Roe v Wade, κρίνοντας ότι δεν υπάρχει πλέον ομοσπονδιακό δικαίωμα για άμβλωση. Η απόφαση αλλάζει τα δικαιώματα των αμβλώσεων στην Αμερική, με κάποιες πολιτείες πλέον να μπορούν να απαγορεύσουν τη διαδικασία. Δεκατρείς πολιτείες έχουν ήδη ψηφίσει τους λεγόμενους «εκτελεστικούς νόμους» που θα θέσουν αυτόματα εκτός νόμου την άμβλωση μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ορισμένες άλλες είναι πιθανό να προχωρήσουν ταχέως σε νέους περιορισμούς, ενώ το Μιζούρι έγινε η πρώτη πολιτεία της χώρας που τερματίζει εντελώς τις αμβλώσεις. Συνολικά, η πρόσβαση στις αμβλώσεις αναμένεται να διακοπεί για περίπου 36 εκατομμύρια γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας.

Τελευταία, έχει ανοίξει η συζήτηση για το (αυτονόητο) δικαίωμα των γυναικών στην επιλογή της μητρότητας και δε μοιάζει να είναι τυχαίο ούτε και να έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Τον περασμένο Σεπτέμβρη είδαμε μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις στο Μεξικό καθώς οι αμβλώσεις επιτρέπονται μόνο στην πόλη του Μεξικό και στην Οαχάκα. Οι γυναίκες διεκδίκησαν μαχητικά ασφαλείς, ελεύθερες και νόμιμες εκτρώσεις. Δηλώναν πως «ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι να γίνει νόμιμη η έκτρωση σε όλο το Μεξικό & τη Λατινική Αμερική»! Χιλιάδες χιλιόμετρα πιο πέρα, σε μια άλλη γωνιά της γης, στην Πολωνία, το κράτος στις 23/10/2021 κηρύσσει αντισυνταγματικό τον νόμο για τις αμβλώσεις απαγορεύοντάς τες με αυτό τον τρόπο. Το ίδιο βράδυ, κόντρα στις απαγορεύσεις διαδηλώσεων με πρόσχημα την πανδημία του κορωνοιού, πλήθος διαδηλωτών και διαδηλωτριών κατέβηκε στον δρόμο για να αντιδράσει στην απόφαση που επιχειρεί να καθυποτάξει τη γυναίκα και το δικαίωμά της στην αυτοδιάθεση του σώματός. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία. Την Παρασκευή 24/10 αναρχικές γυναίκες στο Πόζναν καταλαμβάνουν συμβολικά ένα παλιό νοσοκομείο και το ονομάζουν «κλινική αμβλώσεων». Το κράτος προχώρησε σε σπάσιμο της κατάληψης και πλήθος συλλήψεων. Tην Παρασκευή 30 Οκτώβρη πολλές χιλιάδες διαδηλωτριών και διαδηλωτών κατέκλεισαν τους δρόμους  της Βαρσοβίας, της Κρακοβίας, του Κατοβίτσε και άλλων πολωνικών πόλεων. Ενώ επιστρατεύτηκαν Πολωνοί νεοναζί στο πλευρό της κρατικής καταστολής για να καταστείλουν κάθε εξεγερμένη φωνή υπέρ της γυναικείας αυτοδιάθεσης, κάτι που δεν (θα έπρεπε να) μας προκαλεί εντύπωση.

Όλα αυτά έρχονται σε μια περίοδο που ή έμφυλη βία έχει ενταθεί και συνεχίζει να εντείνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σε μια περίοδο που οι έμφυλες διακρίσεις είναι πολύ φανερές στο δημόσιο πεδίο και πριμοδοτούνται από την κυριαρχία. Στις σύγχρονες κρατικές-καπιταλιστικές κοινωνίες, οι ιεραρχικά δομημένες σχέσεις που εκ των πραγμάτων παράγουν η ανισότητα και η ανελευθερία, διαχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση την ταξική τους θέση, την εθνική καταγωγή, το χρώμα του δέρματος, το φύλο, τη σεξουαλική προτίμηση.

Η ένταση της έμφυλης βίας και της διάχυσης της πατριαρχίας δεν έρχεται από μόνη της. Όσο βαθαίνει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός και η επίθεση των κυρίαρχων απέναντι στην κοινωνία οξύνεται, η διάχυση από τα πάνω και η αναπαραγωγή μέσα στο κοινωνικό πεδίο των ιεραρχικά δομημένων σχέσεων, των διαχωρισμών και των ανισοτήτων γίνεται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Αυτή η συνθήκη διαμορφώνει ένα ασφυκτικό πλαίσιο στην φιλία, τον έρωτα, το σεξ, την αυτοδιάθεση του σώματος, την οικογένεια και την ανατροφή των παιδιών.

Ταυτόχρονα, η ένταση της έμφυλης βίας αλλά και του κοινωνικού κανιβαλισμού συνολικά, η συγκάλυψη από το κράτος και τους θεσμούς του σε παγκόσμιο επίπεδο περιστατικών έμφυλης βίας έχει μετατρέψει σε κανονικότητα τις γυναικοκτονίες, την υποτίμηση της ζωής μιας γυναίκας κ.ο.κ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι δηλώσεις Μπαλάσκα για τους γυναικοκτόνους το προηγούμενο διάστημα, οι δηλώσεις Λατινοπούλου για διάφορα ζητήματα που αφορούν το γυναικείο σώμα, το άρθρο στην εφημερίδα «Τα Νέα» που τοποθετούσε ως σκέψη πολλών αντρών το να πετάξεις τη γυναίκα σου από τα βράχια, οι ομολογίες των γυναικοκτόνων οι οποίοι παρουσιάζουν ως λογική την πράξη τους και άλλα πολλά που φαίνεται πια να έχουν χώρο-αν και με αντιδράσεις ακόμα- στο δημόσιο λόγο.

Δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση, λοιπόν, που κάτι τέτοιο επανέρχεται στο τραπέζι των μεταρρυθμίσεων σε ορισμένες χώρες και σε άλλες τοποθετείται στο δημόσιο λόγο. Άλλωστε, δεν είναι μακριά ο Μάρτης του 2021 όταν, και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατατέθηκε ψήφισμα που αναφέρει ότι η ανθρώπινη ζωή ενός παιδιού «πρέπει πάντα να προστατεύεται, ξεκινώντας από τη στιγμή της σύλληψης», το οποίο και καταψηφίστηκε μεν ωστόσο φαίνεται να υπάρχει το δημόσιο εκείνο πεδίο που δίνει τη δυνατότητα (έστω και) τοποθέτησης αυτονόητων ζητημάτων αυτοδιάθεσης του σώματος και της ζωής μας. Κάτι που δεν είναι ξεκομμένο από την ένταση της έμφυλης βίας και των έμφυλων διαχωρισμών αφού όλα αυτά επιδιώκουν να υπενθυμίσουν την «κατωτερότητα» της γυναίκας και πως η γυναίκα πάντα θα διαφοροποιείται και θα καταπιέζεται περαιτέρω εξαιτίας και μόνο της γυναικείας της φύσης.

«Η μητρότητα αποτελεί το χρυσό μύθο της κοινωνίας. Αναφέρεται σε μια υπεράνθρωπη γυναίκα που μπορεί να ζήσει τη ζωή της δίχως να ανατρέχει στο παρελθόν, αναρωτόμενη αν θα μπορεί να είναι πραγματικά ολοκληρωμένη ή ικανοποιημένη μόνο με καλές σχέσεις, μια ικανοποιητική δουλειά κι οτιδήποτε άλλο επιθυμεί, δίχως να αποκτήσει παιδί

Γιατί συμβαίνει αυτό; Εξαιτίας της θεμελιακής εκείνης υπόθεσης, που κρύβεται πίσω από οτιδήποτε αναφέρεται στις γυναίκες, ότι ο αληθινός προορισμός της γυναίκας στη ζωή και το αποκορύφωμα της εκπλήρωσής της είναι η μητρότητα».

Λη Κομέρ, Ο μύθος της μητρότητας

Ειδικά, όμως, ο έλεγχος των γεννήσεων που επιχειρείται με την απαγόρευση ή περιορισμό των εκτρώσεων ενέχει και άλλα νοήματα εκτός της επιβολής έμφυλων διαχωρισμών στην εργατική τάξη, της καθυπόταξης των γυναικών εντός αυτής και μιας γενικής προσπάθειας ελέγχου στα σώματα και τις ζωές όλων και δη των γυναικών.

«Ο καπιταλισμός χρειάζεται έναν μεγάλο πληθυσμό εργατών, που θα στελεχώνει τις επιχειρήσεις, τα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες, με σκοπό την αύξηση των κερδών του. Ο μιλιταρισμός επίσης, έχει ανάγκη από τις μεγάλες ανθρώπινες μάζες γιατί αυτές αποτελούν το αναλώσιμο υλικό στα χαρακώματα και στα πεδία μάχης. Έτσι η καπιταλιστική πουριτανική κοινωνία, με το φαρισαϊσμό που τη διακρίνει, καταδικάζει το αίτημα της αντισύλληψης σαν ανήθικο και προωθεί στην κοινωνία το πρότυπο της πολύτεκνης οικογένειας (Goldman, 2000). Για τη Goldman, το κίνημα απαίτησης ελέγχου γεννήσεων «στοχεύει στη γυναικεία απελευθέρωση από το φοβερό ζυγό και τη δουλεία της αναγκαστικής εγκυμοσύνης, απαιτεί το δικαίωμα του κάθε παιδιού να γεννιέται και να μεγαλώνει σε ευνοϊκές συνθήκες και ανοίγει το δρόμο για μια νέα εποχή ελεύθερης μητρότητας. Η προσφορά του είναι τόσο σημαντική, ώστε μπορεί να αψηφά κάθε συνταγματικό νόμο και να συνεχίζει ακάθεκτο τη δράση του» (Goldman, 2000: 140).»

«Emma Goldman: Πρώιμες φεμινιστικές ιδέες στο αμερικάνικο αναρχικό κίνημα του 20ού αιώνα», Ευάγγελος Παπαγεωργίου

Φυσικά και η απαγόρευση ή ο ορισμός όρων για τη δυνατότητα άμβλωσης διαχρονικά επιχειρεί αφενός να εγκλωβίσει τις γυναίκες στον ρόλο των αναπαραγωγών και αφετέρου να παράγει εργατικό και στρατιωτικό δυναμικό για τις ανάγκες του καπιταλιστικού κόσμου.  Αφενός, λοιπόν, η στόχευση είναι ιδεολογική: να επαναφέρει το πρότυπο της γυναίκας-αναπαραγωγού, της γυναίκας-μητέρας ως τον μόνο αποδεκτό προορισμό για μια γυναίκα. Αυτό, φυσικά έχει πολλές προεκτάσεις, καθώς ορίζει μια προδιαγεγραμμένη ζωή για τις γυναίκες, χωρίς τη δυνατότητα επιλογής ή τέρψης και άρα τις τοποθετεί σε ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. Από την άλλη, ικανοποιεί και τους πιθανούς μελλοντικούς κινδύνους έλλειψης εργατικού και στρατιωτικού δυναμικού σε περιόδους κρίσης, που ως φαίνεται όλο και θα βαθαίνει και στα δύο πεδία, που ούτως ή άλλως είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.

«οι γυναίκες δε χρειάζεται να κρατάνε πάντα το στόμα τους κλειστό και τα πόδια τους ανοιχτά»

Emma Goldman, 1915

Η Έμμα Γκόλντμαν μιλάει σε εργάτες στον τομέα ένδυσης για τον έλεγχο των γεννήσεων.Union Square, Νέα Υόρκη,20 Μαΐου 1916

Ό, τι μας έχει δοθεί, μας έχει δοθεί γιατί ο φαινομενικός προοδευτισμός, που έχει επικρατήσει τα προηγούμενα χρόνια, εξυπηρετεί τη διαχείριση των από τα κάτω. Άλλωστε, μέσα στα χρόνια έχουν δοθεί πολλοί και μαχητικοί αγώνες γυναικών για την απαλλαγή από τα δεσμά τους, αγώνες που δεν θα μπορούσαν να τερματίσουν αν η κυριαρχία δεν έδινε δικαιώματα και δυνατότητες στις καταπιεσμένες σε όλα τα επίπεδα γυναίκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αγώνες, που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας, όπως-πιθανά- ήταν προδιαγεγραμμένος για εμάς.

Μόνος δρόμος, λοιπόν, είναι η οργάνωση των γυναικών και ο μαχητικός αγώνας ενάντια σε όποιον επιχειρεί να επιβληθεί πάνω μας, να μας αφαιρέσει τα κεκτημένα που κάποιοι άλλοι πριν από εμάς κέρδισαν με το αίμα τους. Μόνος δρόμος η επιμονή  να κραυγάζουμε απέναντι σε καθετί εξουσιαστικό, να οργανώνουμε τον αγώνα της εργατικής τάξης μέχρι την οριστική απαλλαγή από τα δεσμά της.

Σε έναν κόσμο που δεν μας χωράει να οργανωθούμε για να χτίσουμε συλλογικά τον κόσμο που θα χωρέσει όλους τους κόσμους…

Διαδηλώσεις στις ΗΠΑ ενάντια στην απαγόρευση των αμβλώσεων

Η μάχη ενάντια στην κατάργηση των αμβλώσεων, η μάχη ενάντια στη δυνατότητα καθορισμού της ζωής μας από το κράτος, η μάχη ενάντια στην πατριαρχία στην Αμερική δίνεται τώρα με χιλιάδες κόσμο στους δρόμους. Μένει να στηρίξουμε τον αγώνα των γυναικών που αγωνίζονται εκεί, να στείλουμε σινιάλο αλληλεγγύης για να τις ενισχύσουμε να στήσουν σημαντικά οδοφράγματα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στις ζωές και στα σώματά μας που την βιώνουμε το ίδιο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Πάτρα, πλ. Γεωργίου, πανό αλληλεγγύης σε όσες αγωνίζονται ενάντια στην απαγόρευση των αμβλώσεων στις ΗΠΑ.

Σκίτσο από την Ζακλίν Πολενάκη για την ματωμένη κρεμάστρα, το ανατριχιαστικό αντικείμενο που πολλές γυναίκες στο παρελθόν, στις ΗΠΑ και αλλού στον κόσμο, χρησιμοποιούσαν για να κάνουν μόνες τους έκτρωση, όταν οι αμβλώσεις ήταν ακόμα απαγορευμένες

Μαρία Μ.

Η Emma Goldman και η ευχαρίστηση της ζωής | Emma Goldman (27 Ιούνη 1869-14 Μαΐου 1940)

Η Emma Goldman και η ευχαρίστηση της ζωής

Η Emma Goldman πέθανε στο Τορόντο στις 14 Μαΐου 1940, επρόκειτο να γίνει 71 ετών. Η ζωή της ήταν ένας ανεμοστρόβιλος εμπειριών και δεσμεύσεων, έζησε τη ζωή με έναν παθιασμένο, διαφορετικό και αντιφατικό τρόπο. Η ίδια είπε στην αυτοβιογραφία της ότι «ήταν φτιαγμένη από διαφορετικά νηματοδέματα, το καθένα διαφορετικό από το άλλο σε τόνο και υφή», δεν ορίστηκε μέσα από μια ενιαία ταυτότητα, αλλά ότι η ζωή της αποτελούταν από πολλές ταυτότητες που προσπάθησε να τις κάνει να ζήσουν μαζί.

Για την Emma Goldman η απόλαυση της ζωής ήταν τόσο πιεστική όσο η μάχη για τον σκοπό (με ένα μικρό γράμμα). Όταν η Emma Goldman ήταν είκοσι χρονών, ένα πολύ νεαρό αγόρι την επέπληξε για ένα ασήμαντο χορό, καθώς «δεν ήταν χαρακτηριστικό ενός επαναστάτη (…), άξιο ενός ατόμου που ήταν στο δρόμο να γίνει κάποιος σημαντικός στο αναρχικό κίνημα ». Σύμφωνα με αυτόν τον άνδρα, η ανεμελιά της “θα έβλαπτε μόνο την υπόθεση”  Εκείνη, εξοργισμένη από αυτή την παρέμβαση στις υποθέσεις της, φώναξε ότι κουράστηκε να κρατιέται πάντα για την υπόθεση, αφού, επιβεβαίωσε: «Δεν πίστευα ότι μια υπόθεση που υπερασπίστηκε ένα υπέροχο ιδανικό, τον αναρχισμό, την απελευθέρωση από τις συμβάσεις και προκαταλήψεις, απαιτούσε την άρνηση της ζωής και της ευτυχίας ».

Για εκείνη, ο χορός υπερέβαινε το ίδιο το γεγονός της μετάβασης στον ρυθμό της μουσικής, ήταν μια πράξη ελευθερίας, το δικαίωμα να εκφραστεί ελεύθερα και ότι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε όμορφα πράγματα. Μια ενσάρκωση της ελευθερίας στο σώμα που θα μπορούσε να κινείται ελεύθερα, ένα σύμπτωμα μιας ζωής γεμάτης χαράς και ζωτικότητας ενάντια στη σοβαρή και εκφοβιστική ζωή, χωρίς χρώμα ή ζεστασιά, την καταπιεστική ζωή που επιβάλλεται από τον καπιταλισμό (και τον κομμουνισμό που έζησε μεταξύ 1920-1921).

Η Emma Goldman είχε ένα μικρό προσωπικό πρόγραμμα για το τι ήταν σημαντικό στη ζωή της: ενσυναίσθηση, χαρά, ζεστασιά, χρώμα, μέρη συνάντησης και συζήτηση (ωστε να είναι σε θέση να συνομιλήσει, να φάει με φίλους ή συναδέλφους, να χορέψει, να λάβει και να δώσει λουλούδια, να διαβάσει , να πηγαίνει στο θέατρο κ.λπ.), εν συντομία, απολαύστε τη ζωή. Ένα πρόγραμμα που υποστηρίζει αυτό το σύνθημα που της έχει αποδοθεί: “ΕΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΧΩΡΕΥΩ, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ”

Και μετά υπήρχαν οι άλλες της «μορφές»: ο αναρχικός ακτιβισμός που την έβαλε πολλές φορές στη φυλακή, την απώλεια της αμερικανικής υπηκοότητας και όλων όσων είχε αγωνιστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (συμπεριλαμβανομένου του περιοδικού που ίδρυσε το 1906). Ο αντιμιλιταρισμός στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανιθαγενής της κατάσταση μετά την έξοδο από την επαναστατική Ρωσία επειδή δεν έκλεισε τα μάτια του στον αυταρχισμό και την καταστολή του Μπολσεβίκικου Κόμματος και τόσες πολλές άλλες εμπειρίες που αντιτίθενται στην κατεύθυνση της επιθυμίας της να απολαύσει τη ζωή.

Προσπάθησε να κάνει όλες τις «μορφές» συμβατές, στην αναζήτηση της αυτονομίας, Κοίταξε τον κόσμο γύρω της με διαφορετικό τρόπο, κάνοντας το αόρατο και ευαίσθητο το αδιάφορο, ορατό. Ρώτησε τον κόσμο γύρω της, έσπασε με τους κοινωνικούς, ηθικούς και πολιτιστικούς ντετερμινισμούς, έψαχνε εναλλακτικές λύσεις μεταξύ του πλήθους των «δυνατών» και έκανε τις επιλογές της.

Υπάρχουν ακόμα εκείνοι που θεωρούν ότι η Emma Goldman δεν αξίζει την κατηγορία του μεγάλου στοχαστή του αναρχισμού;

πηγή: https://www.alerta.gr/archives/18529?fbclid=IwAR3CcxZhgQgQipp0wQsW43e4qq72OinUvsqZNfxeU0_zuwIzlu8QhgA1TVc

*

Emma Goldman
Η Έμμα Γκόλντμαν γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1869 σ’ ένα εβραϊκό γκέτο της Λιθουανίας. Τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειάς της την ανάγκασαν να εργασθεί από μικρή ηλικία σ’ ένα εργοστάσιο. Το 1885 μετανάστευσε στην Αμερική, στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Δεν πρόλαβαν να περάσουν δύο χρόνια και μέσω ενός Ρωσο-Εβραίου αναρχικού, του Χίλελ Σολοτάροφ, γνώρισε τον αναρχισμό και άρχισε να διαβάζει την εφημερίδα Freiheit” (“Ελευθερία”) που εξέδιδε στη Νέα Υόρκη ο Γερμανός επαναστάτης Γιόχαν Μοστ.
Το 1892, σχεδίασε μαζί με τον Μπέρκμαν την εκτέλεση του μεγαλοβιομήχανου Χένρυ Κλέυ Φρικ ως υπεύθυνου για τη δολοφονία 9 εργατών, κατά τη διάρκεια μιας απεργίας στα χαλυβουργεία του Χόουμστεντ, κοντά στο Πίτσμπουργκ. Η Γκόλντμαν για να αγοράσει το όπλο προσπάθησε να κάνει πεζοδρόμιο στην 14η οδό της Νέας Υόρκης. Δεν τα κατάφερε και τελικά δανείσθηκε τα χρήματα από την αδελφή της. Ο Μπέρκμαν πυροβόλησε τον Φρικ μέσα στο γραφείο του, αλλά κατάφερε μόνο να τον πληγώσει. Καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 22 χρόνων και βγήκε από τη φυλακή μετά από 14 ολόκληρα χρόνια. Η Γκόλντμαν, στις δημόσιες ομιλίες της, προσπαθούσε να εξηγήσει και να δικαιολογήσει την ενέργεια του Μπέρκμαν.
Το 1895-1896, επισκέφθηκε την Ευρώπη για ένα γύρο διαλέξεων. Οι διαλέξεις της στην Ευρώπη επαναλήφθηκαν το 1899-1900. Το 1906, άρχισε στην Αμερική την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού “Mother Earth” (” Μητέρα Γη”), που συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τον Αύγουστο του 1917. Στις γραμμές αυτού του περιοδικού, εκτός από την παρουσίαση των αναρχικών ιδεών, αναπτύσσονταν ο ιδέες του Ίψεν, του Στρίνμπεργκ, του Όσκαρ Ουάιλντ και άλλων. Το 1907, συμμετείχε ως μια από τους Αμερικάνους αντιπροσώπους στο Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο του Άμστερνταμ (24-31 Αυγούστου του 1907). Το 1910, εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες (και το 1911 στη Μεγάλη Βρετανία) το θεωρητικό της έργο «Anarchism and other Essays» («Αναρχισμός και άλλα Δοκίμια»). Το 1914, εκδόθηκε το έργο της «The Social Significance of the Modern Drama» («Η Κοινωνική Σημασία του Σύγχρονου Δράματος»), όπου τονίζει και την αισθητική διάσταση του αγώνα για την ελευθερία.
Το 1919, μαζί με τον Μπέρκμαν και άλλους 247 Αμερικάνους ριζοσπάστες που κατάγονταν από τη Ρωσία, απελάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και έφυγε για τη Ρωσία με το στρατιωτικό σκάφος Μπάφορντ. Εκεί, συναντήθηκε με σημαντικές προσωπικότητες
της εποχής, όπως τον Μαξίμ Γκόρκυ, την Αλεξάνδρα Κολλοντάι, τον Ανατόλι Λουνατσάρσκυ, την Αγγέλικα Μπαλαμπάνοφ και τον Λένιν. Εξαιτίας της συνεχώς αυξημένης επίθεσης του λενινιστικού ολοκληρωτισμού κατά των επαναστατικών κατακτήσεων (σοβιέτ, εργατικά συμβούλια) και κατά των αναρχικών και ιδιαίτερα εξαιτίας της κτηνώδους καταστολής της εξέγερσης της Κροστάνδης από τον Τρότσκυ και τον Κόκκινο Στρατό, η Γκόλντμαν και ο Μπέρκμαν δεν ήταν δυνατό να μείνουν άλλο και εγκατέλειψαν τη Ρωσία στα τέλη του 1921. Το 1923, κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη το βιβλίο της “My disillusionment in Russia” (“Η διάλυση των αυταπατών μου στη Ρωσία”), που εκδόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία σ’ ένα τόμο, το 1925. Από το 1927, σε ηλικία πια 58 χρονών, άρχισε να γράφει τις αναμνήσεις της, που εκδόθηκαν τον Οκτώβριο του 1931 στις Ηνωμένες Πολιτείες (το 1932 εκδόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία) με τον τίτλο “Living My Life” (“Ζώντας τη ζωή μου”).
Το 1936, αυτοκτόνησε ο Μπέρκμαν με μια σφαίρα στο στομάχι. Ο χαμός του Μπέρκμαν και η ολοκληρωτική κατάληξη της Ρωσικής επανάστασης ήταν γεγονότα οδυνηρά για την Έμμα Γκόλντμαν και ευτυχώς που ξέσπασε η Ισπανική επανάσταση για να αναπτερωθούν οι ελπίδες της για το μετασχηματισμό της κοινωνίας. Με την έναρξη της Ισπανικής επανάστασης, πέρα από τη δραστηριότητά της για τη διάδοση των ιδεών της CNT-FAI στο Λονδίνο, ταξίδεψε τρεις φορές στην Ισπανία για να βοηθήσει την επανάσταση και για να τη γνωρίσει από κοντά. Η πρώτη της επίσκεψη έγινε από τον Αύγουστο μέχρι το Δεκέμβριο του 1936, η δεύτερη από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο του 1937 και η τρίτη από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο του 1938. Καρπός αυτών των επισκέψεων υπήρξε η αλληλογραφία της με γνωστούς, με συντρόφους και με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, μέσα από την οποία αναπτύσσονται και διασαφηνίζονται οι θέσεις της για τα όσα συνέβησαν στην Ισπανική επανάσταση.
Το Δεκέμβριο του 1938, μετά και την τελευταία επίσκεψή της στην Ισπανία, πήγε στο Άμστερνταμ, όπου παρέδωσε το δικό της αρχείο και αυτό του Μπέρκμαν στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας. Το 1940, πέθανε από εγκεφαλικό στο Τορόντο, σε ηλικία 71 χρόνων, και τάφηκε στο Σικάγο, κοντά στους μάρτυρες της εργατικής τάξης, που η θυσία τους το 1887 στάθηκε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που την παρακίνησαν να αφοσιωθεί στον επαναστατικό αγώνα.

Απόσπασμα από το εισαγωγικό σημείωμα του Γιάννη Καρύτσα «Έμμα Γκόλντμαν: Η πιο επικίνδυνη γυναίκα της εποχής της», στο βιβλίο: «Η Έμμα Γκόλντμαν για την Ισπανική Επανάσταση, Οράματα στη Φωτιά, Α. Το Ισπανικό Αναρχικό Κίνημα», εκδόσεις Άρδην, που συμπεριλαμβάνεται και στην έκδοση “3 κείμενα για τον έρωτα, το γάμο και το παιδί” από τις εκδόσεις “Δυσήνιος Τύπος”.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΤΗ ΔΕΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ

Συγκέντρωση – μικροφωνική ενάντια στο αυξημένο κόστος ζωής,

Δευτέρα 27/6 στις 09:00, στη ΔΕΗ, Ακτή Δυμαίων 15

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΜΑΣ

Τους τελευταίους μήνες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια συνολική αύξηση του κόστους ζωής η οποία σηματοδοτεί μια έμμεση μείωση στους μισθούς και τις συντάξεις και δημιουργεί πραγματικό ζήτημα επιβίωσης για τους ανθρώπους των κατώτερων τάξεων. Νέες ανατιμήσεις σε μια σειρά βασικών ειδών, όπως τα τρόφιμα· τεράστιες αυξήσεις στους λογαριασμούς του ρεύματος και στα καύσιμα· ιδιωτικοποίηση κάθε αγαθού και υπηρεσίας, μεταξύ των οποίων της υγείας και της παιδείας· αύξηση της ανεργίας και θεσμοθέτηση του εργασιακού μεσαίωνα· πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας· παράδοση του φυσικού κόσμου στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις πτυχές που συνθέτουν την σημερινή πραγματικότητα και σηματοδοτούν την επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε βάρος μας.

Continue reading “ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΤΗ ΔΕΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ”

ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Πανό στην πλ. Γεωργίου ενόψει 25ης Ιούνη, διεθνούς μέρα υποστήριξης των Εξαρχείων.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΥΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΘΛΙΒΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ (29-30 ΙΟΥΝΗ)

Καλέσματα στην αντιπολεμική διαδήλωση ενάντια τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη (29-30 Ιούνη):

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΠΟΥ ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ ΣΤΙΣ 29-30 ΙΟΥΝΗ ΠΟΥ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΩΝ, ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΗΣ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗΣ ΤΩΝ ΣΦΑΙΡΩΝ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΜΟΙΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ

H ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ:
ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΙΟΥΝΗ, 19:00, ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

αντιπολεμικός συντονισμός

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

To τελευταίο διάστημα στην Πάτρα φαίνεται πως μια δράκα φασιστών έχει ξεμυτίσει απ΄ το λαγούμι της έχοντας είτε πετάξει τρικάκια είτε γράψει φασιστοσυνθήματα κατά τις βραδινές ώρες σε διάφορες γειτονιές της πόλης, ιδίως στην περιοχή πέριξ των Υψηλών Αλωνίων και των Πέντε δρόμων Τα φασιστάκια αυτά προφανώς επιχειρούν να βγουν απ’ τις τρύπες τους, εκεί δηλαδή που τους έχωσε το δυναμικό αντιφασιστικό κίνημα της Πάτρας τα τελευταία χρόνια. Οι αντιφασίστριες/ες και οι αναρχικοί/ές της πόλης όμως δεν πρόκειται να τους αφήσουμε το παραμικρό ζωτικό χώρο να διαχύσουν το ρατσιστικό-εθνικιστικό τους δηλητήριο.

Είμαστε όλες κι όλοι εδώ, για να βάλουμε άλλη μια φορά ταξικούς-κοινωνικούς φραγμούς ενάντια στους λογής λογής μισάνθρωπους φασίστες αλλά και ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, μακρύ χέρι των οποίων είναι οι παρακρατικοί εθνικιστές ακροδεξιοί. Να στείλουμε τους φασίστες μια για πάντα στον υπόνομο της ιστορίας, να παλέψουμε πλάι πλάι με τους ανθρώπους της τάξης μας, να οργανωθούμε για να αντεπιτεθούμε, κερδίζοντας τη ζωή που μας κλέβει η Εξουσία, μια ζωή αυτεξούσια, ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης, αυτοδιάθεσης, αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας χωρίς κράτος, κεφάλαιο, εθνικισμό και ρατσισμό.

Να συντρίψουμε το φασισμό στους δρόμους, στις συνειδήσεις, στην καθημερινότητα

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ:

ΠΕΜΠΤΗ 23/6, ΣΤΙΣ 18:30, ΠΛ. ΒΟΥΔ

Αναρχικές/οί, αντιφασίστριες/ες

ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ

Ο ουρανός πάνω από το χωριό ήταν σκεπασμένος από ένα μαύρο σύννεφο καπνού και στάχτης, ίδιο χρώμα με εκείνο το χαλί που σκέπαζε τους δρόμους και τα χωράφια για εκατοντάδες μέτρα τριγύρω. Ο θερινός ήλιος αχνοφαινόταν κόκκινος, αδύναμος, πνιγμένος στον μανδύα της καταστροφής. Μακριά από εκεί, η μέρα ήταν καλοκαιρινή, καθαρή και ήσυχη, γεμάτη χαρούμενα τιτιβίσματα, χρυσαφιά χρώματα και γαλήνια νωθρότητα. Ανάμεσα στα φλεγόμενα καλύβια, όμως, βασίλευαν το τρίξιμο της φωτιάς και οι κραυγές των λαβωμένων. Το κυνήγι είχε μόλις τελειώσει.

  Την είχαν οδηγήσει μπροστά στον υψηλό δικαστή άσχημα χτυπημένη, με τα ρούχα σχισμένα και ποτισμένα στο αίμα, κουρέλια και κρόσσια που κρέμονταν από το κορμί της. Ήταν λιγότερο όμορφη, λιγότερο τρομακτική απ’ όσο την ήθελαν οι ιστορίες. Ανάμεσα στους μηρούς της έρρεε το χρώμα της ατίμωσης, το πρόσωπό της ένα ψηφιδωτό από εκδορές και μελανιές. Έδειχνε καθ’ όλα ίδια με κάθε άλλη κοπέλα που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει σε ένα μέρος σαν κι εκείνο, τίποτα ξεχωριστό δεν διαφαινόταν πάνω της. Κρύβοντας την απορία του πίσω από τη μεταλλική του προσωπίδα, ο λοχαγός την κοίταξε διερευνητικά. Δεν ήταν παρά μια γυναίκα, μια φυσιολογική, αδιάφορη γυναίκα. Οι φρουροί που την έσερναν από τα μπράτσα την πέταξαν σα πάνινη κούκλα στις οπλές του αλόγου του υψηλού δικαστή, που είχε χρεμετίσει περιφρονητικά, λες και επέκρινε την παρουσία της. Καθώς σερνόταν στη ματωμένη λάσπη πασχίζοντας να στηριχτεί σε τσακισμένους αγκώνες για να ανασηκωθεί, ήταν πραγματικά να απορεί κανείς… πώς είχαν τόσοι χωρικοί επιλέξει να θυσιάσουν τις ζωές τους για να προστατέψουν ένα τόσο αξιοθρήνητο σαρκίο; Πώς, ενώ γνώριζαν ότι αντιτίθονταν στο θέλημα του Ενός Θεού;

Continue reading “ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ”

ΑΦΙΣΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ (29-30 ΙΟΥΝΗ)

Αφίσα με αφορμή την πολεμική σύνοδο του ΝΑΤΟ 29-30 Ιουνίου στη Μαδρίτη.

ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟΝΙΑ ΣΤΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΩΝ ΦΟΝΙΑΔΩΝ-ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΑ ΜΕΤΟΠΙΣΘΕΝ

ΕΝΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ! – Ανταπόκριση από το 6ο φεστιβάλ αναρχικού βιβλίου στην Πάτρα

ΕΝΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ!

Ανταπόκριση από το 6ο φεστιβάλ αναρχικού βιβλίου στην Πάτρα

“Τα αναρχικά βιβλία είναι όπλα ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό”

Από την Πέμπτη 26 έως το Σάββατο 28 Μάη διεξήχθη στο κέντρο της Πάτρας, στο αίθριο του Έσπερου, στην πλατεία Γεωργίου, το 6ο Φεστιβάλ Αναρχικού Βιβλίου. Για τρεις μέρες πλήθος ανθρώπων πέρασε από το χώρο διεξαγωγής του Φεστιβάλ και ήρθε σε επαφή με τα αναρχικά και κινηματικά βιβλία, παρακολούθησε πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις σε μια ιδιαίτερα επιτυχημένη διοργάνωση, τόσο πολιτικά και οργανωτικά, όσο και σε επίπεδο απεύθυνσης και αποδοχής, διαμορφώνοντας έναν χώρο ελεύθερο από το κράτος και το εμπόρευμα, έναν τόπο συνάντησης, αλληλεπίδρασης, συζήτησης και κριτικής.

Όπως γράφαμε, εξάλλου, σχετικά στο πολιτικό κάλεσμα: «Στόχος του φεστιβάλ είναι η ανάδειξη του πλούτου των αναρχικών, αντιεξουσιαστικών και ελευθεριακών αντιλήψεων, η διάχυση των αναρχικών προταγμάτων στην κοινωνία και ειδικά στη νεολαία της πόλης σε μια περίοδο που η κρατική προπαγάνδα σε βάρος όσων αντιστέκονται αυτοοργανωμένα και από τα κάτω κυριαρχεί, ενώ ο ρατσισμός, ο κοινωνικός κανιβαλισμός και ο εκφασισμός φαντάζουν ως οι μόνες επιλογές μιας κοινωνίας σε κρίση. Σε μια περίοδο που και στο εσωτερικό των κινημάτων αντίστασης διαμορφώνονται όροι απαξίωσης για την πολιτική ζύμωση και εμβάθυνση, θεωρούμε πως η προώθηση της κουλτούρας της αυτομόρφωσης, της πολιτικής και θεωρητικής αναζήτησης, της διατήρησης της κοινωνικής και ταξικής μνήμης απέναντι στην κουλτούρα του lifestyle αναρχισμού και της χουλιγκανοποίησης της πολιτικής, αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικές στιγμές στην κατεύθυνση της ευρύτερης ανασυγκρότησης του ριζοσπαστικού και επαναστατικού κινήματος». 

Σε καιρούς κινηματικής άμπωτης, όπου η εξατομίκευση και ο κατακερματισμός των αντιστάσεων τείνουν να κυριαρχούν στο κοινωνικό πεδίο, θεωρούμε πολύ σημαντική τη διεξαγωγή τέτοιων εκδηλώσεων μέσω των οποίων άνθρωποι όλων των ηλικιών έχουν τη δυνατότητα να έρθουν κοντά στον πλούτο των αναρχικών/ ελευθεριακών/ ανατρεπτικών ιδεών και στα προτάγματα των αναρχικών κατά τρόπο άμεσο, αδιαμεσολάβητο κι αποκαθαρμένο από τις στρεβλώσεις της κυριαρχίας.

Continue reading “ΕΝΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ! – Ανταπόκριση από το 6ο φεστιβάλ αναρχικού βιβλίου στην Πάτρα”

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Γ.ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

«Αργοπεθαίνει (…) όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξει πίσω από ένα όνειρο.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.»

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ Γ.ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 23/5

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΡΕΒΑΝΣΙΣΜΟ

ΝΑ ΣΥΝΔΕΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ, ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ